kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 9.2 (overzicht van bewijzen ..... - deel 2)
 
 
Uitspraken van prostituees
 
Metje Blaak (ex-prostituee in haar boek 'de Trukendoos' uit 1998, werkt nu bij de Rode Draad, in het volgende fragment zit zij te vertellen over prostitutie voor een klas met middelbare scholieren)
Uit de mond van een mooi meisje met een ernstig denkrimpeltje boven haar onschuldige blauwe ogen: 'Is het waar dat de meeste vrouwen die in het leven zitten, zijn misbruikt?' Ik maakte racend snel een optelsommetje en antwoordde: 'Helaas is dat waar. 60% is misbruikt, 30% wordt aangezet door een vriendje en 10% heeft er echt voor gekozen.'
Over pooiers door Metje Blaak in hetzelfde boek:
Souteneurs zijn al zo oud als de wereld en ze opereren zeer fantasieloos. Ze hebben al eeuwen dezelfde tactiek. Pooiers bestaan nog wel degelijk maar ze werken helemaal legaal en doen niets strafbaars. Zelfs vandaag de dag doen ze nog zeer goede zaken. Tot voor kort is er nog tijdelijk een zeer agressieve soort van pooiers geweest. Deze lieden haalden meisjes uit Polen, Portugal of de Oostbloklanden zoals voorheen Joegoslavië. Deze meisjes werkten vaak onder bedreigingen en raakten, doordat ze meestal constant in bordelen en seksclubs opgesloten zaten, compleet aan de drank. Maar dat gaat nu niet meer. Er worden nu regelmatig razzia's gehouden door de plaatselijke politiekorpsen die deze illegale meisjes zonder pardon de grens overzetten. Deze tak van pooiers is nu werkeloos geworden. Deze heren zonder charisma kunnen alleen met hun ijzeren wapen iets bewerkstelligen en hoeven de stoomcursus die ik hieronder even aantip niet te volgen. Daar hebben ze geen aanleg voor.
 
STOOMCURSUS POOIER!
 
Je bent jong, mooi, donker en knap. Je hebt geen werk en daar heb je ook niet veel zin in. Je zoekt een jong meisje, liefst eentje uit een opvanghuis, zo'n kind wat weinig liefde heeft gekend. Geef haar de liefde waar ze haar hele leven al naar verlangt. Vertroetel haar een tijdje zodat ze binnen een paar weken tot over haar oren verliefd op je is. Zet haar achter het raam. Prijs haar als ze goed verdiend en tuig haar af als ze er met de pet naar gooit. Wedt niet op een paard. Laat haar vooral niet het monopolie krijgen, neem meerdere meisjes en je kostje is voor jaren gekocht. Daarbij is er niemand die je wat kan maken. Ze houden van je. Ze werken voor je. Ze doen hun best. Ieder wil de liefste zijn.
 
Vandaar dat de werkeloze pooiers terug moesten naar de eeuwenoude manier van werken. Helaas voor de heren zonder charisma die met lede ogen moeten toezien hoe de nieuwe generatie pooiers, vaak van Marokkaanse afkomst, zeer goede zaken doet. Natuurlijk hoor ik sommige lezers nu zeggen: 'Die meiden zijn hartstikke stom, ze willen het toch zelf!' Zeker nooit in een opvanghuis gezeten en geen vader gehad die alcoholist was of een moeder die nooit thuis was. Of zo eentje die met Jan en alleman de koffer in dook?!
 
Vele meisjes van plezier zijn op deze manier in het vak terecht gekomen. Door toedoen van een vriendje die op deze manier snel geld wilde verdienen. De meesten hebben toch naar enkele jaren deze parasieten weten af te schudden en werken nu zelfstandig achter het raam of in een luxe bordeel. Ze zoeken nog steeds naar warmte en genegenheid en er zijn helaas nog altijd zogenaamde vrienden die daar misbruik van maken.
 
Elène Vis (uit Het Nieuwsblad, 7/3/2005, "Prostituee word je niet voor het geld" ex-escortkoningin, okay eigenlijk off-topic, maar een opmerkelijke uitspraak.)
U noemt mensen die in de prostitutie stappen beschadigde personen.
,,Toen ik er zelf mee begon, wist ik dat natuurlijk niet. Nu weet ik wel beter. Als je je leven echt in balans hebt, als je echt genoeg eigenwaarde hebt, dan stap je toch dit vak niet in? Alleen voor het geld doe je dit volgens mij niet. Er zijn andere manieren om veel geld te verdienen''
,,Eerlijk waar: als ik toen wist wat ik nu weet, dan was ik nooit met een escortbureau begonnen.''
Xaviera Hollander (in haar boek "de Happy Hooker", ze zit in het volgende citaat overigens te kletsen met andere prostituees, had bordelen in de VS in de jaren zeventig)
Het leek me niet van goede smaak getuigen om hier over geld, de klandizie of het vak te praten. Maar aangezien ik nieuwsgierig was, besloot ik een kleine opiniepeiling te houden.
'Wat doet een meisje zoals jij in een oord als dit?'
Carmen, de vurige Braziliaanse, zei: 'Ik haat dit vak. Maar mijn pooier slaat me kreupel als ik niet met geld thuiskom. Hij is de enige met wie ik graag neuk!'
Christa, het Duitse meisje met de lange benen en het hooggeblondeerde haar, lachte: 'Ik ben getrouwd en mijn man weet wat ik uitspook. We kunnen een extraatje goed gebruiken.'
Sunny, een Amerikaanse, snauwde:'Ik heb de pest aan kerels, ik ben lesbisch. Ik doe het alleen voor de verdiensten.'
Ook was er nog een mooi, jong meisje die zei dat ze het niet vervelend vond. Ze bekostigde op deze manier haar universitaire studie. Verder was er niet een die toegaf dat ze van haar beroep hield, laat staan van sex, behalve ikzelf en een beeldschone negerin die Laura heette........
ergens anders in haar boek zegt Xaviera:
De meeste hoeren die niet bij een madam werken houden er een pooier op na.
Ajjjj, zelfs Xaviera zegt het. De waarheid komt soms hard aan. (maar ik twijfel er nog steeds aan. Ik hoop ècht dat Xaviera hier ongelijk heeft. Maar ja, het ging hier natuurlijk om de USA.)
 
Een slachtoffer van vrouwenhandel (hoofdstuk vijf uit het boek "Levende Lading" van Craig McGill, 2003, over een Oost Europees meisje dat werd gedwongen in een bordeel in Brussel te werken.)
Zo nu en dan probeerde een van de meisjes te ontsnappen, of er was sprake van pogingen om hulp te krijgen van de honderden politici die in de stad verbleven, maar de "dames" vertelden de meisjes dat hoewel de politici die bij de Europese organisaties hoorden belangrijk waren, ze dat niet waren op de manier waarop de meisjes dat verwachtten.
"Annie heeft ons eens verteld: 'Ja, ze zijn erg belangrijk. Velen van hen behoren tot onze beste klanten, want ze zijn vaak bij hun vrouw weg en wonen op hotelkamers,' en sommige van de meisjes kwamen tot de ontdekking dat dat waar was. Ze verschilden niet van de anderen, als ze klaar waren behandelden ze ons als vodden. Het kon ze niets schelen en sommigen die beweerden dat dat wel zo was, zeiden dat alleen maar om gratis te krijgen wat je te bieden had."
Een slachtoffer van vrouwenhandel (uit een nieuwsbrief van de SRTV, Sept. 2004, lees het verhaal van Tatjana, meer over Tatjana:De zaak Tatjana V.)
Niet lang na mijn introductie op straat werd ik ook ingezet in de escortservice en zocht ik klanten op in hotels. Deze mannen waren doorgaans minder smerig en bruut dan de klanten op straat, maar in de kern waren ze niet minder walgelijk. ‘Waarom doe je dit?’ was zonder uitzondering de eerste vraag die ze stelden. Ik vertelde altijd precies hoe het zat. Ze vonden het rot voor me, maar uiteindelijk maakte het ze niks uit en gingen ze gewoon met me naar bed, op een enkeling na die me in plaats daarvan mee uit eten nam.
Een (ex-)exploitant
 
http://www.l1.nl/l1/nl/html/algemeen...X574006G42T2PV (ja, eerst stond het hier, maar het is nu weg, zie verder de bron: www.l1.nl)
De campagne 'Meld gedwongen prostitutie' slaat de plank volledig mis. Dat zegt Leo de Klein. Hij is voorzitter van een landelijke belangenvereniging voor bordeelhouders en had in het verleden een club in Linne. Justitie, politie en de Stichting Mensenhandel willen gedwongen prostitutie aanpakken. Bezoekers van prostituees moeten leren herkennen wanneer een vrouw onder dwang in de branche werkt. Dat kunnen ze dan via een anoniem nummer doorgeven. Volgens oud-bordeelhouder De Klein zijn bezoekers van prostituees daar niet in geïnteresseerd. De meesten zijn alleen op zoek naar zo goedkoop mogelijke seks.
Prostitutie in clubs en privé-huizen
 
De weblog van Jeanette (zij heeft in 2 privé-huizen gewerkt midden jaren 90, PS: Jeanette is later weer als prostituee gaan werken en merkt nu op dat dwang sterk is verminderd)
Ik heb veel meiden ontmoet die gedwongen werden om in deze wereld te werken. Het gros werd gedwongen. Óf door hun partner, vriend, of hun verslaving. Het rare is dat degene die gewoon voor een pooier werkten altijd deden of hij hun vriend was. Nu geloof ik ook wel dat sommige dat werkelijk dachten en niet door hadden in welke ongezonde relatie ze terecht waren gekomen maar ik stond er verbaast van dat meiden zich zelf zoveel wijsmaken. Ik realiseer me dat veel vrouwen die in die wereld terecht komen hier in zullen moeten blijven omdat ze niemand in vertrouwen durven nemen en dus ook niemand hun kan helpen om hier uit te stappen.
Een ex-prostituee van bijna 50 die vroeger acht jaar in de prostitutie heeft gewerkt verteld op pagina 54-56:
Mijn man ging heel onvolwassen om met mijn werk in de prostitutie. Soms pushte hij mij om te gaan werken omdat er geen geld was en andere keren kreeg ik naar mijn hoofd dat ik de hoer speelde.
 
(...)
 
Ik heb in clubs gewerkt, daar werden meisjes door pooiers gedwongen en geslagen en ik zag de verschrikkelijkste dingen. Meisjes die werden vastgehouden en die mochten alleen gaan om te gaan werken. Dat heeft me heel erg aangegrepen en af en toe kan ik me daar ook nog heel erg rot onder voelen. En heel machteloos. Ja, dat heeft mijn wereldbeeld heel erg aangetast. Ik had nooit kunnen denken dat mensen zo slecht konden zijn en elkaar zo'n pijn konden doen. Dat heb ik daar pas gezien. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik nu begripvoller ben naar mensen die het moeilijk hebben en dat ik niet meer oordeel over mensen. Dat deed ik vroeger nog wel eens, hoor. Dan had ik overal een mening over. Maar nu niet meer. Ik wil mensen eerst leren kennen. En vaak komt er dan heel iets anders uit dan dat je verwacht.
Anna Ziverte (in de Viva 2005, bekendste slachtoffer van vrouwenhandel, werkte in clubs en ook in de escort. Als je haar boek 'Valse Belofte' leest dan valt op dat de pooiers binnen werden gelaten in de clubs. Dat is zeer ongebruikelijk. Sexclub de Ritz was in 1997 in handen van de bende van de miljardair bekend uit het boek van Chris de Stoop.)
We werden naar een sexclub gebracht in hartje Rotterdam. Achteraf weet ik dat de Ritz een legále club was, maar niet één vrouw zat er vrijwillig.
Hoewel de pooiers in clubs en privé-huizen minder zichtbaar zijn, werken ook daar prostituees die voor hen werken: “In elke club waar je komt zitten wel een paar meisjes die voor hun vriendjes moeten werken.”
Ja, die laatste citaat was van een prostituee.
 
Alle politiemensen waarmee we spreken, zeggen dat de overgrote meerderheid van de prostituees op de Wallen een of andere vorm van pooier-vriend hebben. Dames uit de Dominicaanse Republiek en Colombia zijn eigenlijk de enigen die helemaal onafhankelijk werken (althans onafhankelijk van mannen in Nederland). Maar wat is nu het verschil tussen een loverboy en een pooier? Projectleider van Gelder vertelt: ‘Als een vrouw wil werken in de prostitutie dan regelt ze een kamer, condooms, glijmiddel en dan regelt ze ook een pooier. Dus het gaat hier om een zakelijke overeenkomst. En loverboys, die keren dat om. Die gaan een relatie aan met een meisje, die dwingen haar in de prostitutie, die bedreigen en mishandelen haar. Dus dat is het verschil.’ (.......)
Het is voor alle vrouwen vrijwel onmogelijk om alleen en zelfstandig te werken. Er zijn altijd mannen op de achtergrond en alleen hun rol varieert. De belangrijkste variabele blijkt de etnische groep waartoe de prostituees behoren. Rond ieder etnisch segment cirkelen (netwerken van) mannen die van de prostitutieopbrengst profiteren. De dames zelf verzekeren ons dat werkelijk geen enkele prostituee helemaal zonder man werkt. Wie dat probeert zal geen stand houden tegen de mannen die zich opdringen. De prostitutie is deze vorm van afpersing eigen (.........)
Bij Oost Europese vrouwen zijn mannen op de achtergrond aanwezig die eerder als mensenhandelaar of controleur in dienst van de mensenhandelorganisatie functioneren. Toen een van ons samen met hulpverleenster Toos Heemskerk bij Oost-Europese meisjes aanklopten en binnenstapten (zie hoofdstuk 3), viel op dat de meisjes steeds binnen de twee minuten werden opgebeld. De bellers zaten waarschijnlijk aan de overkant in het café en hielden het raam in de gaten (.........)
We kunnen niet uitsluiten dat ondernemers in de prostitutiebranche soms inderdaad niet weten dat zij voor een pooier werkt. En inderdaad: er zijn er enkelen die hun poot stijf houden. Maar de meisjes die wij spreken, moeten er om gniffelen. De portier van dezelfde club als waarvan wij hierboven de eigenaar aan het woord lieten, weet heel goed wie er buiten staat te wachten. Zij verzekeren ons dat ze bij alle sectoren van de prostitutie zo aan de gang kunnen en dat de ondernemers bliksems goed weten dat ze voor een souteneur werken(.........)
Weliswaar zijn in alle sectoren van de prostitutie wel meisjes aan te treffen die voor souteneurs werken, ook al vinden onderzoekers in de escortbranche of in andere sectoren ze nauwelijks (vergelijk de teleurstellende opbrengst van zulke pogingen over de escortbranche in Amsterdam van Eijsink-Smeets en Etman, 2000 en Goderie, Spierings en ter Woerds, 2002, over de prostitutie van minderjarigen na opheffing van het bordeelverbod), maar zowel de zogenaamde souteneurs zelf die we spraken als de meisjes verwijzen in de eerste plaats naar de ramen. Voor onderzoek heeft deze sector het voordeel dat ze gemakkelijk toegankelijk is (........)
De beheerders doen hun best om zo veel mogelijk van hun ramen te verhuren. Door de week is het rustig, in het weekend druk. Hij heeft er alle belang bij zijn raam (vergelijk het verhuren van een hotelkamer) voor een bepaald dagdeel over een volle week te verhuren. In de praktijk blijkt het gemakkelijker zo’n deal voor een hele week te maken met een souteneur die meer meisjes controleert. De prostituee vervoegt zich in het kantoor (haalt de sleutel enzovoort), maar de huurafspraak wordt telefonisch met hem gemaakt. Dit blijkt uit telefoongesprekken die door de politie zijn afgeluisterd (........)
Nu dan de lastige vraag of dit allemaal loverboys zijn volgens onze definitie. Hiervan is sprak wanneer zulke mannen jonge vrouwen via romantische manipulatie in de prostitutie brengen We zien in de loop van ons onderzoek kans dit aan tenminste twintig meisjes voor te leggen. Ja, ze zijn oorspronkelijk wel vaak via een verliefdheidsrelatie in de prostitutie terecht gekomen. De manier waarop dit gebeurt is, maakt een buitengewoon doortrapte indruk. De hoofdpersonen in hun verhaaltjes komen inderdaad erg dicht in de buurt van het loverboystereotype. Ze vertellen ons ook dat Marokkaanse jonge mannen (en trouwens ook wel Turken) daar magische technieken bij gebruiken. De meisjes noemen dit voodoo (........)
Een anonieme (waarschijnlijk Nederlandse) ex-prostituee (zelf slachtoffer van vrouwenhandel) die in verschillende clubs werkte (op hookers.nl in 2005)
Ik heb veel meisjes leren kennen en zeker meer dan de helft zaten daar gedwongen, allen op een eigen manier maar nog altijd tegen hun wil in.
Ga maar eens aan de politie vragen hoeveel pooiers zij weten die meisjes dwingen, ben er eenmaal geweest. Werd bijna uitgelachen door die beambte, hij wist zelfs over wie ik het had "een bekende" zei hij zelfs bijna lachend!!
'Het is ongelofelijk hoe ze met mij hebben gesold' - Opheffing bordeelverbod nadelig voor slachtoffers vrouwenhandel (verschenen in Opzij januari 2000, Femke van Zeijl)
Over een Tsjechische slachtoffer van vrouwenhandel. Zij werkte in een sexclub in Rotterdam.
'Op een gegeven moment vind je het niet eens erg meer dat ze je slaan. Dat ze je geestelijk kapotmaken, dat is veel erger. Ik probeerde altijd een lichtpuntje te blijven zien, maar soms was dat moeilijk. De hele tijd dat ik in de club zat, heb ik min of meer geloofd dat ik het zelf allemaal schuld was. Die mannen hebben mij wijsgemaakt dat ik er zelf voor gekozen had. Het is ongelofelijk hoe ze met mijn geest hebben gesold.'
Ik heb nu allemaal negatieve voorbeelden gegeven over clubs. Over raamprostitutie hoor je veel negatieve verhalen. Over clubs en privé-huizen niet. Daar hoor je wisselende verhalen over. Een prostituee die in clubs en privé-huizen werkt vertelde:
Ik werk al heel wat jaartjes in deze seksindustrie en alle meiden die ík ken doen het geheel vrijwillig.
Ik snap daar helemaal niets van. Maar als ik het goed heb, dan zijn mensenhandelaren en loverboys veel minder actief in clubs en privé-huizen, bij Nederlandse prostituees althans. Niet bij buitenlandse vrouwen. (ik hou mijn vingers gekruist)
De bordeeleigenares van de Chaplin Club in Den Bosch (www.chaplinclub.nl) die aan het woord komt in "Ga je mee, schat?" van Bert Voskuil en Henk Ruigrok uit 1998
En als ik de indruk krijg dat meisjes worden gedwongen door hun vriendjes of vrouwenhandelaren om in de prostitutie te gaan, dan komen ze bij mij niet aan het werk. Er worden me soms wel buitenlandse vrouwen aangeboden door wat ik de maffia noem. Of ik meisjes wil kopen, echt zo wordt het je dan gezegd. Zulke aanbiedingen sla ik altijd af. En meisjes waarvan ik er later achter kwam dat ze door die vrouwenhandelaars werden gedwongen te werken, heb ik wel geholpen om onder te duiken. Daar heb ik trouwens nog genoeg problemen mee gehad. Ik heb zelfs wel eens een pistool tegen mijn hoofd gehad, omdat ze me wilden laten zeggen waar zo'n meisjes zat. Maar dat weigerde ik.
Uit het weekblad 'Mijn Geheim' (NR 8/19 (2008)), 'Dossier - In de klauwen van loverboys - Vlinder wil weer vliegen...' : De (Nederlandse?) 18-jarige Vlinder ontmoet Wessel en wordt gedwongen/gemanipuleerd om in een club te werken. Opmerkelijk is dat Wessel een goede baan heeft, getrouwd is en kinderen heeft.
(...)
 
De volgende dag [na haar eerst ervaring in de club] ging ik terug en toen werd ik een beetje opgevangen door een vrouw die er al behoorlijk lang werkte. Zij kwam uit het swingerswereldje, met veel wisselende sekscontacten, en ze had van haar hobby haar werk gemaakt. Ze vond het lekker en kon er nog veel geld mee verdienen ook. Zij was een van de weinige vrouwen die ik in die jaren ontmoet heb die er vrijwillig inzat. De anderen waren allemaal gedwongen. Ik ook, besef ik achteraf. Ik zat er omdat ik geen andere manier kon verzinnen om aan geld te komen en omdat Wessel me in die richting had gemanipuleerd.
 
(...)
 
"Ik raakte gehard door mijn werk. Prostitutie is een heel vieze bedrijfstak, waar iedereen aan onderdoor gaat. Wat er gebeurt is soms mensonterend. Je houdt er littekens aan over die nooit meer weggaan. Je wordt er ook kei- en keihard van. Ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt. Ik heb jongens gezien, heterojongens, die tot homoprostitutie gedwongen werden. Soms wisten zij geen andere oplossing voor hun schaamte dan maar een eind aan hun leven te maken. Ik heb kerels van bijna negentig gehad die drie keer in de week langskwamen om het met mij te doen. Dan praten we over een leeftijdsverschil van bijna zeventig jaar. Hoerenlopers zijn schoften, schoften, allemaal. De wereld van de prostitutie is een van de plaatsen waar de onderwereld en de bovenwereld elkaar ontmoeten. Er zijn mannen met mij in zo'n vies, stinkend, schemerig verlicht kamertje geweest die ik later op tv zag in de Tweede Kamer. BN'ers die langskwamen. Leuk, even een hoerenbezoekje, even een meisje pakken. Walgelijk. Huurmoordenaars, waarvan je soms de tronies in de krant ziet, heb ik daar over mij heen gehad. Een klant die me vlug, vlug zonder condoom verkrachtte. 'Over zes maanden weet je wat voor cadeautje je van me gekregen hebt!' riep hij toen hij wegrende. Het was duidelijk wat hij bedoelde: na zes maanden kan pas onderzocht worden of je hiv hebt.
Je moet ook absoluut geen romantisch idee hebben over de relatie tussen de meiden onderling. Die zijn keihard voor elkaar, iedere zwakheid wordt genadeloos afgestraft. Allemaal proberen ze om zo veel mogelijk geld te verdienen met zo weinig mogelijk moeite. Je probeert zelf de beste klanten te krijgen en je stuurt de beesten met de andere meiden naar boven. Wat hun overkomt, blijft jou in ieder geval bespaard. Je bent alleen, je moet alles alleen doen. Je hebt geen besef meer van tijd, je leeft 's nachts. Bij iedere klant brokkelt je ziel verder af, maar op den duur zakt je verdriet weg. Alles draait om geld.
 
(...)
 
Dat ging niet zonder slag of stoot [om te ontsnappen uit de prostitutie], want dan moet je die andere meiden eens meemaken als je dreigt om aan het wereldje te ontsnappen. ledereen zit daar gedwongen, door een pooier of door hun eigen financiele omstandigheden. Ze kunnen niet anders dan zichzelf wijsmaken dat ze er uit vrije wil zitten. Dat heb ik mezelf ook jarenlang voorgehouden. Als iemand dan lijkt te gaan ontsnappen, vinden ze dat ze zelf gefaald hebben omdat het hen al meerdere malen niet is gelukt. Dan komt de jaloezie. Dit alle macht proberen ze te voorkomen dat je ontsnapt, ze maken je het leven zuur. Pesterijen, stalken, doodsbedreiging, mishandeling, noem maar op. Voornamelijk dankzij die gastvrouw ben ik uit dat wereldje gekomen. Zij stimuleerde mij in eerste instantie om te werken aan een terugkeer in de 'normale' maatschappij. En verder was er niks, niemand, zoek het maar uit. Geen hulpverlening, geen instanties waar je terecht kunt."
Straatprostitutie
 
Ik was koningin van de nacht - Rianne 33 werkte jarenlang als prostituée (artikel door Lydia van der Weide, verschenen in de 'vriendin')
De ex-prostituee die in dit artikel wordt beschreven werkte in seksclubs. Daar merkte ze niets van gedwongen prostitutie, totdat ze op straat ging werken
Daar is het heel anders dan in een club. Er veel meer een competitieve sfeer. Er werken ook een ander soort vrouwen. Er zijn veel meisjes die aan de drugs zijn en die zich prostitueren om hun verslaving te kunnen betalen. Ook komt er veel gedwongen prostitutie voor, door loverboys. Dat is afschuwelijk.
Straatprostitutie in Den Haag (Uit ‘The more empowered women, the less violence against women’, Verslag van de 47 ste zitting van de VN Commission on the Status of Women, New York 3-14 Maart 2003
Anje Wiersinga: ‘Ik verzet me ertegen dat prostitutie een normaal beroep is, maar ik wil het wel gedogen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geschrokken ben toen ik onlangs in Den Haag een rondleiding kreeg met leden van de parlementaire commissie Gender Equality van de Raad van Europa. ’s Avonds met de bus naar de tippelzone. Rechts van de weg staan de meisjes, links de pooiers die turven hoeveel klanten er komen. Aan het einde van de straat is een douche, door de gemeente aangelegd, en kunnen de vrouwen koffie drinken. De prijzen staan vast. Toen ik vroeg hoe lang de meisjes hier moesten werken kreeg ik te horen dat ze zeven dagen per week, acht uur per dag moeten werken. Hun inkomsten dragen ze af aan de pooiers en ze houden zelf alleen zakgeld over. En dan denk ik: hoezo arbeidswet, 56 uur per week werken voor zakgeld. Dat was toch niet de bedoeling?’
Onderzoeksrapport van Goderie e.a. ('Illegaliteit, onvrijwilligheid en minderjarigheid in de prostitutie een jaar na de opheffing van het bordeelverbod' uit 2002, in een paragraaf over de tippelzone in Rotterdam)
Veel van de vrouwen vertellen verhalen over de omstandigheid dat ze zijn begonnen met werken via een vriendje. Dit zijn met name de Nederlandse vrouwen. Geen van de geïnterviewden zegt nu voor iemand te werken. Ze werken ‘voor zichzelf’. Het is zeker ‘not done’ om een pooier te hebben. Daar wordt op neergekeken. “En degenen die voor een vriend werken, doen dat meestal uit vrije wil”, aldus een Duitse vrouw.
De Theemsweg (artikel uit 2004 uit de Telegraaf)
Heleen Driessen, ja alweer een Heleen, is vanaf het prille begin medewerkster geweest van het HVO/Querido-project ´De Huiskamer´. Hier konden de vrouwen op adem komen en kregen zij zonodig hulp en medische verzorging. Driessen schreef het onlangs verschenen rapport ´Van Oost naar West, thuis best´ en concludeerde daarin dat ruim tien procent van de hoeren werd gedwongen tot prostitutie.
´Vanwege hun illegale status en de dreiging met gewelddadige wraakacties naar hun kinderen en familieleden in Oost-Europa, is de positie van de prostituee zeer zwak.´ Van de resterende tachtig procent ´vrijwilligen´ gaf twintig procent echter aan vóór de komst naar Nederland niet geweten te hebben dat ze in de prostitutie terecht zouden komen!
De Wallen in de jaren 40 en 50 (citaat uit het boek:Liefde te koop van Annemarie de Wildt en Paul Arnoldussen, 2002)
Aal werkte samen met Greetje in de Enge Kerksteeg. Aal: 'We droegen geld af aan Greetjes man.' In de jaren veertig en vijftig had bijna iedere prostituee een pooier. 'We zeiden altijd dat we minder verdiend hadden en wat we overhielden verstopten we in een oude leren jas die daar in een kast hing. Op een dag ging die man van Greetje vissen en laat hij nou die jas aan doen: "Greetje moet je zien wat ik in mijn zakken heb." Honderden guldens was het en we konden natuurlijk niets zeggen, dan zouden we ons voor eeuwig verraden.' Aal verdiende geld als water. '5 gulden, 10 gulden naakt was het vaste tarief. En dan deed je je rokje omhoog. Als ze je borsten wilden zien, ja dat kan, dat kost nog 10 gulden. En zo kwam je dan op zo'n 20 à 25 gulden per klant. Maar je betaalde niet meer dan 15 gulden huur per dag. Dat was niet zoals nu, per dagdeel, je huurde een kamer en je begon en hield op wanneer je wilde' Het geld verdween net zo makkelijk weer, aan bontjassen, reisjes, uitgaan en sieraden.
Prostitutie in de jaren 60 (citaten uit "De sexhandelaars" door Stephen Barlay, 1968)
 
op pagina 47-48:
Mijn tweede informatie dank ik aan majoor Alida Bosshardt, de organisatrice van het Nederlandse Leger des Heils, die al dertig jaar in de oude stad van Amsterdam heeft doorgebracht, in de haven- en stationsbuurt met als hoofdstraat de Zeedijk te midden van de schilderachtige grachten, kaden en talloze smalle straatjes en stegen. Binnen dit betrekkelijk kleine gebied bevinden zich ongeveer vijftig kroegen, in de omgeving waarvan de ongeveer 3000 prostituées van Amsterdam voor honderden ramen te kijk zitten.
Volgens majoor Bosshardt (die niet lang geleden prinses Beatrix door deze wijk heeft rondgeleid) gebruiken de Nederlandse bewoonsters van deze klassiek-beruchte hoerenbuurt geen verdovende middelen en houden ze zich ook de meisjeshandelaren van het lijf, 'omdat ze niet op avonturen uit zijn'.
'Nederlandse meisjes, prostituées of niet, blijven graag in hun eigen land,' zei hij. 'Een prostituée hier weet wat ze wil. Ze wil graag bij haar familie op bezoek kunnen gaan en een leven naar haar eigen smaak leiden. Haar "minnaar" is meer een huisbewaarder dan een souteneur. Hij doet boodschappen voor haar, houdt het huis netjes en krijgt de bons zodra ze ontevreden over hem is. Meestal beheert zij de kas.
Ze heeft hier dus een zekere mate van geborgenheid. De prostitutie is officieel geoorloofd, het meisje heeft dus niets te verbergen en breekt geen enkele wet, zolang ze rustig voor het raam zit en niemand uitnodigt om binnen te komen.
Het is gebruikelijk dat drie meisjes een raam (en de bijbehorende kamer) delen, waarbij ze precies weten wat dit "zitten" kost. (Ze betalen de huiseigenaar in doorsnee 20 gulden voor een zittijd van 10 tot 16 uur; van 16 tot 22 uur wordt het tarief verhoogd tot 30 gulden en 's nachts van 22 tot 4 uur kost 40 gulden. Bij de prijs inbegrepen zijn de hoofdmaaltijden en koffie en thee naar behoefte). Ze kennen de omvang van hun inkomsten die hier tegenover staan. Waarom zouden ze iets riskeren?
Met de vreemde meisjes - uit Engeland, Duitsland, Azië of Afrika - is het niet zo eenvoudig. Gewoonlijk is hun door een huwelijk verkregen Nederlandse nationaliteit een voorwaarde voor de prostitutie in Nederland. Zij zijn dus in veel grotere mate aan de meisjeshandelaren uitgeleverd.
De houding van de Nederlandse autoriteiten is een verdere reden voor de moeilijkheden van de handelaren in meisjes met betrekking tot de Nederlandse waar. Een klein land als Nederland mag zijn naam in het buitenland niet door kwade elementen in gevaar laten brengen, heet het. Prostituées, die bij de politie bekend staan, krijgen daarom geen paspoort. Wanneer een Amerikaanse GI, die met verlof uit Duitsland overkomt, een Nederlandse prostituée huwt - en er zijn er heel wat die dat doen - dan moet ze eerst nog twee jaar lang een eerzaam leven leiden, voor ze - vaak op grond van onze aanbeveling - een paspoort krijgt.'
Prostitutie eind jaren zeventig/begin jaren tachtig (citaat uit een interview uit 1994 met Margot Alvarez in het boek "Live Sex Acts" door Wendy Chapkis, 1997. Margot Alvarez is één van de oprichtsters van de Rode Draad en werkte eind jaren zeventig en begin jaren tachtig meer dan 5 jaar gedwongen achter de ramen door haar vriend)
 
op pagina 202:
I had seen a lot of bruises, saw women using a lot of speed or coke to be able to work the whole night through because if they came home with less than fl. 500 they'd be beaten. Nowadays, a lot more women work independently. But back then, it was kind of unusual for a woman to work without a pimp. I think it was part of the whole idea that a woman needed a man, whores included. The women's liberation movement has really changed that perception, so now you see a lot more women living and working independently—again, whores included.
Prostitutie in de jaren 80
 
citaten uit "Wiens lijf eigenlijk?" (1986), door Ine Vanwesenbeeck
op pagina 18:
Het aantal prostituées dat zonder een mannelijke partner door het leven gaat is klein. Ook al is er een klein aantal vrouwen dat zegt "niks van mannen te hoeven weten", is het grootste gedeelte op de een of andere manier betrokken in een persoonlijke 'intieme' relatie met een man. Uiteraard nemen die relaties zeer uiteenlopende vormen aan, ook met betrekking tot de plaats van dwang en geweld daarin.
Er zijn pooiers en mannen. Pooiers (in de meest extreme gevallen 'bloedpooiers' genaamd) verleiden of dwingen een vrouw doelbewust tot prostitutie, waarin zij de vruchten plukken van haar verdiensten, terwijl 'mannen' vrienden of echtgenoten van een als prostituée werkende vrouw zijn, die in de loop van zo'n relatie meer of minder pooierachtige posities in kunnen nemen. Mijn bevindingen van de afgelopen maanden wijzen er op dat het aantal vrouwen dat voor een pooier werkt nog steeds aanzienlijk is en dat geestelijk en/of fysiek geweld vaak een onderdeel vormt van deze relaties. Om met een van mijn respondenten te spreken: "Het ouderwetse pooierdom is nog steeds aanwezig en ik begrijp niet waar die geruchten vandaan komen dat dat niet zo zou zijn".
pagina 19:
Vaak zal het geweld 'beheerster' gepleegd worden dan in dit geval, er zal goed gelet worden op waar er geslagen wordt, als er een meisje met twee blauwe ogen zit dan verdient ze ook niks. Hoeveel prostituées er aan dergelijk geweld blootstaan blijft vooralsnog duister. Veldwerksters geven allemaal aan, dat percentages moeilijk te geven zijn. De schattingen die gedaan worden naar het percentage prostituées dat in hun relatie zeer regelmatig met mishandeling te maken heeft, lopen uiteen van tien tot dertig procent en nog eens dertig procent 'af en toe'. De schattingen ten aanzien van de vrouwen die een pooier hebben van veertig tot negentig procent!, verschillend per groep of per stad. Er wordt steeds nadrukkelijk aangegeven dat het om niet meer dan een schatting gaat, omdat de prostituées zelf vaak zo weinig ruchtbaarheid geven aan het geweld dat hen aangedaan wordt, met name als het om hun pooier gaat.
De raam-exploitant "O.J. Timmer" (gefingeerd) in "Beroep: exploitant" door Liesbeth Koenen in het boek "Beroep: prostituee" door Frank Belderbos en Jan Visser (red.) (1987). O.J. Timmer heeft/had(?) een bordeel met 4 ramen in de Geleenstraat in Den Haag.
 
pagina 37:
Timmer vindt het ronduit kinderachtig van de belasting om die meisjes lastig te vallen: "Er worden bedragen genoemd... idioot. Het is onzin. Er zijn dagen dat ze niets verdienen. Bovendien gaat het allemaal naar de souteneur. Want waarom zou een meisje dat geen man heeft de hoer gaan spelen? Het is een soort hersenspoeling. Die vriend vertelt ze wat je wel niet allemaal met geld kan doen. En ze hebben allemaal een doel, een streven, maar na vijf jaar hebben ze niks. ja, een dure auto, of een mooie vakantie gehad. Dat is het dan. Ik ken er geen een die iets bereikt heeft".
"Nee, je moet ze gewoon allemaal laten inschrijven bij de zedenpolitie en dan moet je ze een bedrag per week laten betalen. Een normaal bedrag dat iedereen kan betalen. Laten we zeggen honderd gulden per week. Een vast bedrag dus. Ziekengeld en vakantiegeld hoeven ze dan niet, maar dat kunnen ze wel missen. Want als je aan het eind van het jaar komt is er toch niks meer over. Dat is dan allemaal naar die mannen gegaan."
De meeste meisjes bij Timmer werken full-time. Ook hij verhuurt per dag en per avond, inclusief "dagelijks de werkster, schoon goed en dergelijke". In de Geleenstraat in Den Haag en in de straten eromheen, gaat 'het leven' 24 uur per dag door. Het is het gebied dat de gemeente tot wandel promenade en raamprostitutiezone gemaakt heeft. Hier staat Timmers dubbelhuis (vier ramen). Het is er altijd druk, en niemand heeft er een contract. Wat Timmer betreft moet dat ook maar zo blijven.
Even naar het buitenland
 
De Hoerenhandel (HP/De Tijd - 11 Februari 2000, door Matt Dings, over Schipperskwartier in Antwerpen België)
In Payoke, een opvanghuis voor prostituees in het hart van de wijk, verklaart oprichtster en groen Europarlementariër Patsy Sorensen met grote stelligheid dat tachtig procent van de hoeren slachtoffer is van de mensenhandel.
(het volgende hoort hier eigenlijk niet, maar dit is om te benadrukken dat de dingen niet zo eenvoudig liggen)
 
Ik ben Natasja en zit al zo'n 7 jaar in de ramenbranche als prostituee en elke keer valt mijn mond open van verbazing als ik alles lees over vrouwenhandel en loverboys! Natuurlijk moeten uitwassen in de branche worden bestreden en die zullen er best wel zijn maar waarom kom ik nooit een collega tegen die daar het slachtoffer van is?
Al die meiden die ik ken lopen allemaal met de mooiste gsm telefoons rond en dan is een belletje naar een instantie als ze onderdrukt zou zijn toch snel gemaakt? Er zal best wel eens wat mis zijn maar de mate die in de media en politiek (o.a. Karina Schaapman) wordt aangegeven is volgens mij nogal overdreven. Er wordt trouwens ons nooit iets gevraagd,terwijl we toch politie genoeg zien
Overige artikelen
 
Eén op vijf hoerenlopers is verkrachter (artikel van Hester Jansen)
 
Moeten een hoerenloper gestraft? (artikel van Anke Manschot met daaronder een link naar een gezamelijk reactie van o.a. Mariska Majoor en Marjan Wijers [ex-stichting tegen Vrouwenhandel])
 
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl