kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 6.2 (over Afrikaanse prostituees - deel 2)
 
 
In het rapport "Gezondheid in de raamprostitutie" (1992) door Dr Licia Brussa worden (vijf) Afrikaanse prostituees op de Achterdam in Alkmaar geïnterviewd. De respons was bijna honderd procent, dus het kan niet gezegd worden dat alleen de geëmancipeerde vrouwen geïnterviewd zijn. Ook hier is het resultaat totaal tegendraads aan eerdere berichten over Afrikaanse prostituees.
De Afrikaanse vrouwen zijn tevreden over hun werkplaats en in het algemeen ook over hun werk. Ze ervaren de sfeer als goed, ontspannen en rustig. Ze vinden de kamers groot en schoon. (...)
De geslotenheid van de groep is ook groot, ze regelen alles met hun landgenoten. De rest van de omgeving (exploitanten, collega's, arts) moet op een afstand blijven. Anderen worden dan wel niet als vijanden ervaren, maar wel als anders. De vrouwen vinden het bovendien een teken van afhankelijkheid als je om hulp vraagt. (...)
De Afrikaanse vrouwen hebben zelf de werkplek gekozen. Informatie over werken in Alkmaar kregen zij van vriendinnen die hen hier introduceerden. Vóór hun vertrek hadden ze al informatie gekregen dat ze hier in de prostitutie zouden gaan werken; ze waren dus op de hoogte van het doel van hun reis.
De werktijden in deze groep zijn redelijk: gemiddeld zes uur per dag. De vrouwen werken dus veel minder dan de Latijns-Amerikaanse vrouwen. Ze zeggen dat ze veel uitrusten en ze bepalen zelf hun werktijden. Ze zijn bovendien tevreden over hun inkomsten: zij hebben geen schulden die nog betaald moeten worden, en zij voelen minder dan de Latijns-Amerikaanse vrouwen de druk van de plicht om hun familie te onderhouden. (...)
De reden om hun land te verlaten, met de kennis dat ze in Nederland als prostituées zouden gaan werken, is ook anders dan die van Latijns-Amerikaanse vrouwen. Voor Latijns-Amerikaanse vrouwen gelden economische motieven: schulden of de zorg voor hun kinderen. Afrikaanse vrouwen zeggen: Ik wilde reizen en kijken hoe het in andere landen is, dat is goed voor je opvoeding, of: Je kan ook leren van andere landen. Het gaat dus om een keuze die ze maken voor zichzelf: om ervaring op te doen of zich persoonlijk te ontwikkelen.
Er wordt in dat rapport niet duidelijk genoemd uit welk land deze prostituees komen, maar ze laat doorschemeren dat dit Ghana moet zijn. Het zou kunnen dat bij Ghanese vrouwen de mensenhandel dus toch minder voorkomt, en het moet gezegd dat die eigenlijk relatief weinig worden geregistreerd bij de STV. (laten we zeggen, de verhouding is in 1997-2003, 70 Nigerianen tegen 14 Ghanezen. Let op, er zijn waarschijnlijk meer Ghanese prostituees in Nederland dan Nigeriaanse.)
 
Een mogelijkheid is dat de Ghanese prostituees in werkelijkheid Nigeriaans zijn. In een artikel in de Nieuwe Revu (nr. 1, 4-10 Januari 2006, "Illegaal in Nederland, van sexslavin tot paria") wordt de Nigeriaanse Patience beschreven:

Al die jaren in Nederland voelt Patience zich een opgejaagd dier; bang voor arrestatie en deportatie terug naar Nigeria. Onbekenden vertelt ze dat ze uit Ghana komt. Ghanezen hebben een betere reputatie dan Nigerianen. Ze leent identiteitspapieren waar ze 300 euro per maand voor betaalt.

Maar eerlijk gezegd lijkt het me toch dat de Ghanese prostituees toch sterk vertegenwoordigd moeten zijn onder de Afrikaanse prostituees in Nederland. In de vroegere bronnen worden Nigeriaanse prostituees namelijk veel minder vaak genoemd. Het zou kunnen dat de grote stroom Nigeriaanse prostituees van latere datum is. Er is een rapport uit 1995 "Tutu, Ghanese prostituées in Nederland" door Babbe de Thouars en Marc van Osch. Volgens dit rapport bevonden zich in 1992 al 15.000 Ghanezen in Nederland waarvan 10.000 in Amsterdam. Veel van deze vrouwen zouden in de prostitutie werken. Het lijkt erop dat bij Ghanese prostituees er geen sprake is van madams en voodoo. Citaten uit dat rapport:
 
pagina 20:
Bij aankomst in Nederland wordt de etnische afkomst niet geregistreerd of vastgelegd in de identiteitspapieren. Om die reden zijn er geen exacte gegevens beschikbaar over de etnische herkomst van de Ghanese migranten. Het is echter aannemelijk dat het merendeel van de in Nederland verblijvende Ghanezen behoort tot de Akan-groepering, waarvan de Ashanti-groep een meerderheid vormt (Van /t Hoff 1992). In Ghana behoort 44 procent van de bevolking hiertoe. (...)
pagina 23:
Uit een exploratief onderzoek onder Ghanese prostituées in Amsterdam uit 1992 komt naar voren dat een naar verhouding groot aantal van de vrouwen prostitueert. Het aandeel prostituées werd relatief hoog genoemd en behelsde een kwart van de ingeschreven vrouwen. Gegeven het feit dat het aantal illegale Ghanezen het aantal legalen ruimschoots overtreft zegt deze verhouding weinig over de daadwerkelijke omvang van het aandeel prostituées. Desalniettemin wordt de stelling dat een verhoudingsgewijs groot deel van de Ghanese vrouwen in de prostitutie werkzaam is onderschreven door veel Ghanezen. (...)
pagina 24:
De Ghanese onderzoeker Akosua Adomako deed in 1991 een onderzoek naar de oorzaken die Ghanese vrouwen in Europa en in Nederland in de prostitutie deed belanden. Zij maakt een onderscheid in drie groepen. Als eerste noemt zij de vrouwen die slachtoffer worden van vrouwenhandel. Handelaren brengen de vrouwen middels misleiding en valse voorwendselen naar Europa met als doel hen te laten prostitueren. De tweede categorie omvat vrouwen die door hun illegale verblijfsstatus, financiële nood en het ontbreken van alternatieven gedwongen zijn tot prostitutie. Een deel van deze vrouwen heeft geldelijke verplichtingen naar hun familie of personen die hun komst naar Europa hebben bekostigd. Moeilijkheden met de schuldaflossing is een probleem waarvoor prostitutie een oplossing lijkt te bieden. De laatste groep behelst de professionele prostituées die naar Europa zijn gekomen omdat zij de Europese prostitutiemarkt als één met meer mogelijkheden beschouwden.
Mathilde Papoe concludeert in haar onderzoek dat van de prostituées in Europa een derde deel reeds in de prostitutie werkzaam was alvorens ze naar Europa migreerden, een derde had een vaag idee wat voor werk hen daar te wachten stond en de overigen verwachtten in Europa een goede baan te vinden of een serieuze huwelijkspartner (De Stoop 1992). (...)
pagina 26:
Uit ons onderzoek blijkt dat bij een groot aantal vrouwen uit Ghana geen sprake is van keuzevrijheid wanneer zij in de prostitutie terechtkomen. De situatie waarin zij zich bevinden laat hen echter geen andere mogelijkheid. Duidelijk is dat de illegale verblijfsstatus van de Ghanese vrouwen hierin een belangrijke rol speelt: zij verzwakt hun positie en beperkt zodoende hun keuzevrijheid en mogelijkheden. Prostitutie wordt dan een middel om te overleven. Daarbij komt dat vrouwen die hier illegaal verblijven een grotere kans lopen het slachtoffer te worden van handelaren en pooiers.
Bijna alle respondenten waren bekend met het gegeven dat Ghanese vrouwen naar Europa worden gehaald met als doel ze in de prostitutie te doen belanden. In veel gevallen worden de vrouwen in Ghana geronseld en uiteindelijk door misleiding, chantage, intimidatie en geweld gedwongen zich in Nederland te prostitueren. (...)
pagina 29:
Alle respondenten bevestigden dat Ghanese prostituées werkzaam zijn in de raamprostitutie en in clubs. Over het prostitutiecircuit dat mogelijkerwijs in Amsterdam Zuidoost zou bestaan zijn veel onduidelijkheden. De meerderheid van de respondenten bleek niet bekend met een grootschalig circuit, doch anderen spraken met stelligheid over een omvangrijk gebeuren waar met name de illegale vrouwen zich prostitueren. Er zouden in de Bijlmer plaatsen zijn waar vrouwen zich aanbieden of aangeboden worden door hun pooiers. (...)

pagina 35:

Voor veel Ghanezen geldt dat men een man of vrouw moet hebben om een gerespecteerd lid van de samenleving te kunnen zijn. Voor de prostituées is het hebben van een man dan ook een manier om hun werkpraktijken te verbloemen. (...)
 
Omdat bijna niemand een prostituée als vrouw wil, wordt gezegd dat de vrouw een man moet kopen. She is dying because nobody loves her, so she has to buy it, aldus een respondente. Andersom geldt ook voor de mannen: ... the men come in to get something. Not love, they only want their money. (...)
 
De boyfriends van deze vrouwen zijn voor een deel de mannen die de vrouwen uit Ghana onder valse beloftes naar Nederland lokken en hen daarna tot prostitutie dwingen. Een andere groep zijn mannen die op deze vrouwen afkomen vanwege het geld wat zij verdienen. Verschillende respondenten noemen hen lazy and cheap. De boyfriends brengen de vrouwen naar hun werk en halen ze op. Ze beschermen de vrouwen niet tijdens hun werk, maar zitten de hele dag thuis voor de tv te drinken en te roken, van het geld dat de vrouwen verdienen.
Bijna alle respondenten maakten melding van het feit dat boyfriends ook verblijfspapieren via de vrouwen proberen te bemachtigen. Wanneer dit gelukt is zouden ze er vaak met een andere vrouw vandoor gaan. Het geld zou vaak gebruikt worden voor de behoeften van de man.
Uit 'De buitenlandse prostituée' door Licia Brussa in "Beroep:Prostituee" door Frank Belderbos en Jan Visser (red.) (1987):
pagina 102-103:
In de laatste vier jaar werd de aanwezigheid van Ghanese vrouwen waarneembaar in de Nederlandse prostitutiewereld. Een klein deel van de Afrikaanse prostituées heeft een andere nationaliteit: Somalië, Mozambique, Senegal, Ethiopië. De grootste groep vormen de Ghanese vrouwen. Het aantal illegalen onder de Ghanese prostituées wordt zeer hoog geschat: meer dan zestig procent.
Ook deze groep is moeilijk bereikbaar. Zowel door hun werkplek: voor het merendeel clubs, bars, gesloten huizen, peep-shows en slechts in geringe mate op de Wallen achter de ramen, als door het gesloten karakter van hun gemeenschap en de illegaliteit van hun verblijf in Nederland.
Er zijn weinig gegevens over de handel in Afrikaanse vrouwen. Wel noemden sommige respondenten verschillende connecties tussen Ghana en Europa. De meest voorkomende manier om de vrouwen naar Europa te krijgen is via een 'schijnhuwelijk' in Engeland, Frankrijk, Gibraltar of de Bondsrepubliek. Er zijn ook Ghanese vrouwen die in het bezit zijn van een Nederlands paspoort door een huwelijk met een Nederlander. Evenals bij de Thaise vrouwen
lijkt het hier echter te gaan om een vooral Europees verschijnsel, waarbij
Nederland slechts zijdelings betrokken is. Er zijn wel organisaties die vanuit Nederland opereren met Nederlandse agenten en Nederlandse huwelijkskandidaten. Onderzocht zal moeten worden of het hier om kleine of grote organisaties gaat. Vermoedelijk zitten ook achter deze handel in Afrikaanse vrouwen grootschalige internationale organisaties. Belangrijke connecties schijnen te bestaan met Franse misdaadorganisaties en de onderwereld. Tevens bestaan er enkele gevallen van samenwerking tussen Europese agenten en Afrikaanse onderwereldfiguren in Europa.
 
Kettingmigratie
Dat er onder de illegale migranten veel Ghanezen zijn heeft te maken met hun handelstraditie en hun belang om onderlinge contacten overal ter wereld te onderhouden. Amsterdam en Rotterdam blijken goede (straat)handelsmogelijkheden te bieden, hoe moeilijk hun situatie als illegalen ook is. De contacten met andere kleine Ghanese handelaren in Europa houden het handelsnetwerk in stand.
De migratie van Ghanezen naar Nederland heeft het karakter van een kettingreactie. Volgens dit patroon vertrekt eerst een man, daarna volgen zijn vrouw,de andere familieleden en dorpsgenoten. In deze situatie van illegale gezinshereniging kent men perioden van grote armoede. De man die met kleine, onregelmatige handel vaak maar net in zijn eigen onderhoud kan voorzien, heeft niet steeds genoeg inkomen om voor zijn vrouwen andere familieleden te zorgen.
 
Het prostitutie-circuit waarin met name de Ghanese vrouwen verkeren is voor een deel hetzelfde als dat van de Zuidoost-aziatische vrouwen. Een aantal vrouwen werkt achter de ramen of is tippelaarster.
De vrouwen die via vrouwenhandel naar Nederland komen, bevinden zich meer in het onzichtbare circuit van clubs en bars. De vrouwen uit het meer openlijke circuit hebben soms contact met veldwerkers. Wegens de illegaliteit van hun verblijf in Nederland gaan zij echter niet naar hulpverleningsinstanties. Ze geven er de voorkeur aan naar particuliere artsen en gynaecologen te gaan. In het algemeen heerst onder de Ghanese vrouwen sterk de neiging om hulp en oplossingen voor problemen via informele contacten binnen de eigen gemeenschap te zoeken. Bij het zoeken naar woon- of werkruimte, geneeskundige hulp en bij gevallen van mishandeling of bedreiging wordt uitsluitend de hulp van landgenoten gezocht.
Overigens zijn Ghanese vrouwen door hun achtergrond en sociaal-culturele positie in eigen land, in het algemeen ondernemend en zakelijk ingesteld. Tenopzichte van mannen tonen ze een sterk onafhankelijk gedrag. Ze streven er dan ook na zoveel mogelijk eigen baas te blijven.
Uit 'TAMPEP - final report' (1994, redactie door Licia Brussa):
pagina 47-49:
Sex workers from Ghana and Benin.

The women
The target group of TAMPEP in Holland consists of women from Ghana and Benin. They are mostly Ghanaians who speak English or at least Pidgin English, but they do not speak Dutch.
These women originate predominantly from the town of Kumasi in the Ashanti region while a minority comes from Accra.
We approached these women at the windows in Alkmaar, Arnhem and Nijmegen.
Their reasons for travelling to Europe are always economic, because their backgrounds are usually poor, they come to find work in order to care for their relatives back home and also to be able to live better lives. They find work and earn money they would never be able to get in their own country.
The women try to improve the economic situations of their families by buying them some machinery or cars so they can use it in their countries.
African culture demands that you look after your family, otherwise you are useless. This is especially so when travelling abroad because those who have not been abroad think it is paradise in Europe, and they assume there will be plenty of opportunity to help their families in Africa.
Most of the women have children in Ghana who are being taken care of by the family.
The population of Ghana can be divided into three social groups. The top one consists of the self-employed who are generally rich, the middle one is made up of the civil servants, and on the bottom are the unemployed and poor people. The civil servants, although they have permanent work, do not earn much money.
The social role of Ghanaian women is based on the fact that they have to be able to bear children, otherwise they are worthless. When a woman is infertile, her relationship with her husband is not very stable because the man can always find another woman who can have children for him.
Ghanaians believe - and live - in the extended family, so everyone in a family has to behave well in order to preserve the good name of his/her family.
The women consider Europe to be a paradise where one becomes rich quickly. Many of them become disappointed when they realize that life is not so easy in Europe and feel pity that they left behind their better jobs. They regret coming but cannot go back because they either have debts to settle or have sold all their properties. They cannot go back with bare hands, so they accept any work.
Since prostitution is taboo in Ghana, the women do not consider themselves as prostitutes. Prostitution is for them a way to get big money quickly. None of their relatives back in Africa will ever know what kind of profession they exercised during their stay in Europe.
Some of them wish to bring over their children to Europe, so they are in a hurry to earn sufficient capital to allow them to finish with the profession as soon as their children arrive and show them that their mothers are normal, respectable women who have nothing to do with prostitution.
Many of them have given birth to children in Africa before they set off for Europe. Normally they break up with the father of their children before travelling and find themselves a new boyfriend in Europe. They are afraid that their profession might lead to infertility, so if they do not have children yet, they try to have a child before they get really deeply into the job.

How they arrive in the West
The ways they come here are varied. In most cases they are brought over by their families in order to live with people who have already settled themselves in Europe.
In other cases, they are brought by husbands, relatives, or by someone else on an agreement to take something back like money or a car. The women do not explicitly come to work in prostitution - they would take any job that is available. But as they have no permission to stay, or a work permit, many of them will be compelled to work in prostitution, especially if their transfer is being arranged by a sister who is a prostitute herself, or by a stranger who wishes something in return.
If such a go-between is a stranger who demands a considerable amount of money for her or his services, prostitution is the only way to earn enough to cover debts plus saving some money to return to Ghana.
Their routes to the Netherlands are varied; in most cases they acquire the visa of any European country, and then they travel from one country to another. African women are popularly known to work in windows, so we chose to work in windows and not in clubs, where very few are found.

Ghanaian prostitutes in Holland
The Ghanaian female community can be divided socially into three groups. The top group is formed by women who are not prostitutes, the middle consists of the ex-prostitutes and the bottom group is formed by women who currently work in prostitution.
There is much rivalry and jealousy between these groups. The women working currently as prostitutes feel ashamed and guilty, but at the same time they despise the other women because they have no money. The women of the first group feel themselves superior to the rest. The former prostitutes are despised by all the others.
At the beginning, even if the prostitutes come from different regions and tribes of Ghana, they are friendly to each other provided they have no conflict based on jealousy or rivalry, which happens quite often. In such a situation the women quarrel, accuse each other of using juju (black magic), or even beat each other up.
They like to work with white men, specially with Dutch and some tourists (Germans, Italians etc) because they are generous. On the other hand, other tourists (British) are not very much liked as customers because they are difficult in terms of money.
They find that the white clients have more respect for white prostitutes than for the black ones.
They never work with blacks, unless in very bad times, but then they make sure they are not from Africa or they are not a friend of their husband's.
The Turks and Moroccans who live in Holland are considered as wicked, and the women do not like working with them.

The mobility of the women
African prostitutes are very mobile. They have many contacts in Europe through their relatives and friends. Most of the women we approached circulate continuously between different countries and towns in Europe. Their mobility is due to the fact that they work without pimps so they are free to move. They also want to work far away from their community in order not to be recognised by someone they know.
Some women with a husband living in Amsterdam or elsewhere, go home every couple of weeks and stay there for some time. At the same time they want to keep their workroom and window, so the women have developed something of a network, exchanging the rooms with a girlfriend and keeping their belongings there. So the woman never lets the room go. When she plans to move to another town, she arranges that her colleague takes over the room during her absence.
If the woman works far away from her home, she does not come home often because the distance is so large. She stays away for about three months and then goes home for three or four weeks.

The women from Benin
The Benin women who claim themselves as Nigerians are in many aspects different from the Ghanaians. They are not very numerous in the Netherlands.
They maintain close relations with each other and there are no conflicts between them.
They can read and write well.
They have a great deal of respect for their bodies and they always want to know more facts about safe practices. They are much more open and participate fully and ask questions about anything they do not know. This is probably due to the fact that they feel free in the Netherlands because they are not under the control of their own communities or husbands as would be the case in Belgium or Italy.
They accept themselves as prostitutes (but only in Europe) so they are eager to learn more about their profession. They are willing to learn all sorts of new things from TAMPEP provided they sound reasonable to them. They pass this knowledge quickly to their fellow Nigerians, whichever country they may be in. They are also mobile but only between Belgium and Italy.
Volgens het rapport "Een schijn van voodoo" (2000) door het Afrika Studie Centrum wordt het belang van voodoo sterk overdreven. Er wordt in het Westen vaak gedacht dat "voodoo" een hele angstaanjagende invloed heeft op de Afrikaanse prostituees. Ten eerste is de "voodoo" wat de mensen in Afrika kennen heel anders dan de "voodoo" die wij kennen. Wij denken eerder aan de voodoo in het Caribisch gebied. Wat ze in Afrika kennen heet eigenlijk "Vodun" en is net iets anders. Ten tweede zijn deze rituelen in die landen heel normaal en hoeven geen intimiderende effect te hebben op de prostituees (maar dat kan wel). Vaak worden overeenkomsten tussen personen bekrachtigd door een ritueel in een tempel, en verzamelen de priesters lichaams-eigen materialen die zij verzamelen in een pakketje. Dat veel Afrikaanse prostituees die in Nederland werken een "voodoo"-ritueel hebben ondergaan is dus helemaal niet zo vreemd en hoeft door veel Afrikaanse prostituees helemaal geen nare ervaring te zijn geweest. Wat volgens deze studie ook zo is is dat veel Afrikaanse prostituees helemaal niet zo preuts staan tegenover seks, de seksuele vrijheid in bijvoorbeeld het Edo-gebied in Nigeria is er groot voor vrouwen en meisjes. Veel vrouwen hadden waarschijnlijk al seksuele relaties tegen betaling, maar ze verwachtten misschien niet dat ze onder zulke omstandigheden moeten werken in Nederland.
 
Uit Grenzeloos ziek-ethische wonden in de gezondheidszorg door Nizaar Makdoembaks (2006?), geciteerd uit ‘Als ik geen verdachte in de pot heb zitten, ben ik alleen maar met Westafrikanen bezig’ door Andrea Bosman, De Echo (editie Amsterdam Zuidoost), 15 december 1993:
Politieagent Jacques Schultz, sinds 1978 werkzaam in Amsterdam Zuidoost, gaf een beter beeld: ‘Het zijn over het algemeen goed opgeleide mensen, die taalkundig goed onderlegd zijn en echte wereldreizigers zijn. Nederlanders maakten misbruik van goedgelovige Ghanezen. Schijnhuwelijken werden aangegaan, waarna Ghanese meisjes in de prostitutie terecht kwamen, er werd grof geld aan Ghanezen verdiend door ze valse officiële papieren te verkopen. Ook werden ze uitgebuit door werkgevers.’
Meer in "Inzake opsporing" (1995), "Bijlage VIII.1 Enkele achtergrondgegevens" van die van Traa commisie. Staat wat in over Nigeriaanse vrouwenhandelaren.
In de voorbije jaren zijn vooral de Nigeriaanse criminele netwerken bij herhaling in het nieuws geweest. Zowel naar aanleiding van concrete voorvallen als in algemene reportages werd keer op keer bericht over hun betrokkenheid bij de internationale drugshandel, over hun vrij geraffineerde oplichtingspraktijken en over hun rol in wereldwijde vrouwenhandel. En vooral in verband met deze laatste activiteit werd hun naam nogal eens in één adem genoemd met die van Ghanese criminele netwerken. In het bijzonder gedurende het onderzoek dat een onderzoekscommissie van de Belgische Kamer in de jaren 1992-1994 heeft ingesteld «naar een structureel beleid met het oog op de bestraffing en de uitvoering van de mensenhandel», is deze connectie tussen de Nigeriaanse en Ghanese vrouwenhandel meer dan eens aan het licht getreden (Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers, 1994).

Toch is de wetenschappelijke literatuur over deze netwerken, juist ook over de Nigeriaanse, buitengewoon schaars. De reden hiervan moet hoogstwaarschijnlijk worden gezocht in het feit dat in de betrokken landen zelf niet of nauwelijks criminologisch onderzoek wordt gedaan, terwijl geschoolde onderzoekers uit het Westen (of Oosten) traditioneel nogal sterk gebonden zijn aan het doen van onderzoek naar criminaliteit in hun eigen land. Grensoverschrijdend criminologisch onderzoek van enige allure in de Derde Wereld is er zo goed als niet. Hoe dan ook, in internationale politiekringen wordt ervan uitgegaan dat een beperkt aantal «baronnen» met de hulp van «luitenanten» en «bemiddelaars» ettelijke honderden criminele groepen en groepjes aansturen die wereldwijd opereren. De harde kern van deze «cellen» bestaat gewoonlijk uit leden van de met elkaar samenwerkende grote stammen van Nigeria, de Ibo, Hausa en Yoruba. Voor de uitvoering van hun illegale activiteiten maken zij evenwel ook gebruik van andere West-Afrikanen: Ghanezen, Singalezen, Gambianen, Zaïrezen, en anderen. Dezen worden met name ingezet voor de smokkel van verdovende middelen. De smokkel hiervan vormt waarschijnlijk de meest omvangrijke en lucratieve criminele activiteit van de onderhavige netwerken. Niet alleen kopen zij overal in Zuid-Oost-Azië heroïne op om die in het gehele Westen weer op de markt te brengen - veelal met de hulp van groepen die ter plaatse de weg kennen -, zij zijn ook volop betrokken bij de handel in cocaïne vanuit Zuid-Amerika en West-Europa. Hiertoe maken zij zowel gebruik van koeriers die op de meest uiteenlopende manieren de drugs zelf moeten vervoeren (in koffers, vastgetaped op het lichaam, verstopt in condooms in hun maag) als van koeriersdiensten, op het eerste oog gewoon goederenvervoer per schip of per vliegtuig of met import- en exportfirma's. Een andere belangrijke bron van inkomsten vormt nog steeds de vrouwenhandel, gericht op de prostitutie in West-Europa. De al gememoreerde onderzoekscommissie van de Belgische Kamer heeft kunnen vaststellen dat deze handel goed-georganiseerd verloopt via contactpersonen in Nigeria en in België, Frankrijk, Nederland en andere Westeuropese landen. Een van de bekende werkwijzen is, dat de vrouwen in kwestie door toedoen van bemiddelaars in Nigeria naar een van deze landen worden overgebracht, daar onmiddellijk politiek asiel aanvragen en dan door de contactpersonen hier zo snel als mogelijk in de prostitutie worden gestopt. Waarbij het heel vaak zo is dat de contactpersonen hier per vrouw enkele duizenden dollars betalen aan de verkopers in het land van herkomst en haar vervolgens met enkele duizenden dollars winst doorverkopen aan een Nigeriaanse vrouw die ook in het kader van vrouwenhandel naar hier is gekomen, maar die zich inmiddels heeft opgewerkt tot bordeelhoudster. Deze biedt de betrokken vrouw dan de mogelijkheid om zich via prostitutie vrij te kopen, somtijds voor een bedrag van 20.000 dollar of meer.
 
Verder staan de Nigeriaanse criminele organisaties bekend om hun frauduleuze praktijken. Zij zijn bedreven in het plegen van fraude met credit cards, van verzekeringsfraude en van bankfraude, hetzij via het aangaan van leningen, hetzij via het openen van rekeningen. Heel bekend zijn ondertussen ook de manieren waarop zij firma's oplichten die ingaan op hun valselijke voorstellen om tegen veel geld bepaalde schijn-transacties uit te voeren. De firma's die op deze voorstellen ingaan, wordt vervolgens gevraagd om een klein percentage van het totale bedrag van de desbetreffende transacties te storten op een bepaalde rekening (natuurlijk in Nigeriaanse handen). Wanneer deze «aanbetaling» metterdaad gebeurt, wordt het geld bliksemsnel van de rekening gehaald en verneemt de firma nooit meer iets van zijn zakenrelaties in Nigeria. Het ligt voor de hand dat deze wereldwijde illegale activiteiten maar succesvol kunnen worden afgewikkeld wanneer de uitvoerders in kwestie aan alle mogelijke valse documenten kunnen geraken: valse paspoorten, onechte briefhoofden van Nigeriaanse (overheids)bedrijven, valselijk opgemaakte geboorte-aktes, valse verklaringen van advocaten over de politieke vervolging van mensen. De betrokken criminele organisaties zijn dan ook berucht om hun vermogen om al dit soort van documenten te (laten) vervaardigen, zowel in eigen land als in de landen waar ze feitelijk opereren.
zie vervolg op:
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl