kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 3.2 (over Oost-Europese prostituees - deel 2)
 
 
Uit het archief van www.nrc.nl:
Groter aantal prostituees Oost-Europa
Door een onzer redacteuren 
Dinsdag 06-03-2001
AMSTERDAM, 6 MAART., Het aantal prostituees op de tippelzone aan de Amsterdamse Theemsweg is het afgelopen jaar sterk gestegen. Uit cijfers blijkt dat vooral het aantal Oost-Europese vrouwen is toegenomen.
 
Recent stelde burgemeester Cohen dat de tippelzone ,,bomvol'' is. Cijfers van Begeleidingscommissie Tippelzone bevestigen dit. De cijfers zijn gebaseerd op de bezoekersaantallen in de Huiskamer, het opvangcentrum voor de prostituees. Dit steeg van gemiddeld 65 naar 78. Het aantal Oost-Europese vrouwen per avond steeg van 6 in 1997 naar 32 in het jaar 2000.
 
Oost-Europese vrouwen werken meestal met een pooier en het vermoeden is dat veel van hen het slachtoffer zijn van vrouwenhandel. ,,Wij weten eigenlijk wel zeker dat er vaak sprake is van sterke druk op deze vrouwen. Wij vermoeden ook dat zij door heel Europa tewerk worden gesteld'', aldus Jaap Fransman, directeur van HVO-Querido, de instelling die de Huiskamer runt.
 
Zuid-Amerikaanse vrouwen, tot nog toe in de meerderheid op de tippelzone, werken meestal zelfstandig. Zij worden nu `verdrongen' door Oost-Europese en, in mindere mate, Afrikaanse vrouwen.
 
(...)
Uit het archief van de Volkskrant :
Hoerenbeleid Amsterdam bevordert vrouwenhandel
ONBEKEND, WEERT SCHENK
Gepubliceerd op 21 februari 1998 00:00, bijgewerkt op 16 januari 2009 11:24
(...)
 
De rechter heeft de 'kastenbazen' een handje geholpen. In juli vorig jaar bepaalde de rechtbank in Den Haag dat raamprostituees uit landen waarmee de Europese Unie een associatieverdrag heeft, zoals Polen, Tsjechië en Slowakije, hier mogen werken. Zij krijgen een verblijfsvergunning als ze kunnen aantonen zelfstandig ondernemer te zijn.
 
Sindsdien zijn de Wallen overspoeld door Oost-Europese vrouwen met een al dan niet vals paspoort. Voor ingewijden is het duidelijk dat ze niet zelfstandig werken. Ze zien dat aan de auto's die elk drie of vier vrouwen op het werkadres afzetten. Voor de huizen staan vrijwel onafbroken buitenlandse mannen (Turken, Joegoslaven en Albanezen) op wacht.
 
Veldwerkers veronderstellen dat de bewakers van de vrouwen 'loopjongens' zijn van een crimineel netwerk. De vrouwen zijn, zeggen ze, niet op eigen gelegenheid naar Amsterdam gekomen, maar worden tewerkgesteld. Volgens de stichting De Rode Draad, die de belangen van prostituees behartigt, werken de Oost-Europese prostituees tegen het 'mensonwaardig lage' tarief van 35 gulden. Dit dwingt Nederlandse vrouwen tot goedkoper werken.
 
Het vermoeden dat de vrouwen worden geëxploiteerd, sluit nauw aan bij de resultaten van een recent politieonderzoek. Oost-Europese criminelen brengen jaarlijks ongeveer tweeduizend prostituees naar Nederland. De vrouwen worden verhandeld voor bedragen tussen de vijfhonderd en tienduizend gulden.
 
Achter de vele Nigeriaanse en Ghanese vrouwen wordt eveneens een criminele organisatie vermoed. Ze bezitten goede Italiaanse of Griekse papieren, dan wel valse die amper van echt te onderscheiden zijn. Bijkomend probleem is dat deze vrouwen met behulp van pruiken vrijwel dagelijks hun uiterlijk veranderen. De politie kan soms slechts met grote moeite de geldigheid van de paspoorten bepalen.
 
(...)
Als popje in etalage (in het blad 'De Pers', door Merel van Leeuwen, 6 Mei 2009)
(...)
 
Het lukt Maria om zich staande te houden tussen de meisjes in Amsterdam. Ze huurt een kamer in de Gordijnensteeg en krijgt als een van de laatste vrouwen uit Oost-Europa zonder problemen een voorlopige verblijfsstatus. Jarenlang werkt ze als zelfstandig ondernemer en zogenoemd witte illegaal, tot ze in 2005 een verblijfsvergunning krijgt. Als een van de weinigen in Amsterdam heeft Maria geen pooier.
 
‘Ik heb altijd een grote mond gehad dat ze mij niet zouden krijgen, maar het is toch gebeurd, zo stom. Op een avond was er een meisje overvallen, waarna een jongen van de security aanbood mijn spullen te bewaren. Dus ik gaf hem mijn tas, met de papieren van mijn auto, mijn sleutels, paspoort. Aan het einde van de dag vroeg ik mijn spullen terug. Dat kost je duizend gulden, zei hij toen. Bekijk het maar, dacht ik en ben weggegaan zonder spullen. Maar ja, ik moest ze terug. Een dag later zei ik dat ik toch zou betalen. Maar toen was het inmiddels opgelopen tot duizend gulden per voorwerp, en ik ging betalen. Een andere jongen van de bewaking hoorde het verhaal en wilde het voor me oplossen, maar dan moest ik vijfduizend gulden betalen aan die eerste jongen. Die had ik niet, maar dat wilde hij mij wel lenen. Hij zei: ik help je wel. Voel je hem aankomen?’ Maria lacht.
 
De jongen die haar ‘helpt’, haalt haar over om bij hem in te trekken in Hoofddorp en ze krijgen een relatie. Vijf jaar later komt ze erachter dat ze verschrikkelijk belazerd is. Al het geld dat ze verdiende, gaf ze aan hem. Voor hun toekomst, zo had hij haar wijsgemaakt. Het stel kocht van haar geld twee privéhuizen, in Leiden en Schiedam. Maria’s redding is dat haar vriend, een Nederlandse kamper, ‘vergeet’ belasting te betalen, waarna de politie in 2000 een inval doet en hem arresteert.
 
‘Maar ik bleef loyaal aan hem. Ik heb mijn mond gehouden tegen de politie, omdat hij mij ook geholpen heeft. Heel stom, heel krom, want hij was een klootzak. Maar toen ik alle verschrikkelijke verhalen hoorde van andere meisjes, vond ik dat ik het niet zo erg had gehad. Hij sloeg me niet, ik had een eigen auto, ik kon doen wat ik wilde. Het eerste jaar in de bak heb ik hem zelfs nog wekelijks vijftig euro gestuurd.’ Maria lacht weer.
 
(...)
 
‘Die meisjes van het platteland in Oost-Europa weten dat ze hier niet komen om in de horeca te werken of als au-pair. Maar prostituee hier is nog altijd een beter leven dan op het platteland daar. Hun pooier zien ze als hun vriendje. Hij zorgt voor een huis en doet leuke dingen met haar, maar zo’n meid betaalt er verschrikkelijk veel geld voor. Ze voelen zich bijzonder, uitgekozen door zo’n jongen en hebben een grote loyaliteit naar hem toe. Maar ze beseffen niet dat ze het veel beter kunnen hebben zonder hem.’
 
(...)
"Achter het cliché — hulp en dienstverlening aan prostituees in Den Haag — werkmethodiek in ontwikkeling" (1999, Ellie Teunissen [red.], SPP [Stichting Prostitutie Projecten Den Haag])
pagina 31-32:
Voor de vrouwen uit onder meer Rusland, Polen, Litouwen, Oezbekistan en Albanie ligt het anders. De politieke situatie in deze landen heeft de vrouwen in sterke mate beïnvloed in hun houding t.o.v. politie, overheid en hulpverlening. De hulpverlening is daar een door de staat gecontroleerd instituut. Doordat een van de SPP-medewerksters verschillende Oosteuropese talen spreekt, is toch toegang mogelijk. De problematiek van illegaliteit is net als bij de Latijns Amerikaanse prostituees groot. Een aantal van deze prostituees spreekt Engels en is redelijk toegankelijk als het contact eenmaal gelegd is. Veel vrouwen zijn echter geïnstrueerd om met niemand te praten en zij worden bewaakt door pooiers of 'vrienden'. De meeste vrouwen blijken zich echter na verloop van tijd los te kunnen maken en onafhankelijk voor zichzelf of eigen familie te kunnen werken. Informatie over de gezondheidszorg en de verschillende instanties die voor hen van belang is, knopen ze goed in hun oren. Zij weten in toenemende mate de weg te vinden naar de SPP.
TAMPEP - final report (1994, redactie: Licia Brussa)
pagina 43-46:
Since the beginning of the TAMPEP project in September 1993, a few hundred prostitutes from Central and Eastern Europe have been contacted by a member of TAMPEP. The majority come from Poland and the former Soviet Union (most of them from Ukraine, Russia and Lithuania) but also from the Czech Republic, Slovakia, former Yugoslavia, and Bulgaria.
The women are approached on the street where they work, that is to say in the shop windows (one street in Alkmaar), in sex clubs (mostly in Limburg region), or in private apartments (in Hamburg, Germany). From the beginning the women are very open and are willing to talk to the TAMPEP worker who quickly gains their confidence.
Most of them are young women between 20 and 25. They are well educated: more than half of them have had a higher education and used to work in their country in their profession before they set off to the West. Some of them are students or women with a university degree. Some of them are divorced; many have children who are being brought up by grandparents during the absence of their mothers.
The women come from all levels of society. Their socio-economic background is rather varied: we can find representatives of the higher classes as well as of the lower classes. In many cases the level of their education is higher than that of their parents. Most of the women do not speak any foreign language. If they do speak one, it is usually some Russian which they have learnt at school or some German if they happened to work at some time in Germany.
The Polish, Czech, Slovak and Yugoslavian citizens are not obliged to have a visa for the Netherlands or Germany. The women have a right to a three months stay, but they are not allowed to work. The citizens of the former Soviet Union are obliged to have a visa for all western countries.
To be able to understand why specifically the women (and not the men) leave their country in such great numbers in order to find work in the West, one has to know their social backgrounds. First of all they are brought up in a traditional patriarchal society where the man is the dominant factor. At the same time, however, communism has given them opportunity and access to a higher education.
In fact, in Poland there are more women with higher education than men. Their relatively high level of education gives these women an equal opportunity in the labour market in Eastern Europe. So, if the financial need arises, they often take the initiative to look for new opportunities. But due to the poor economic state of their home countries, many of the more ambitious women leave for the West and consequently may end up in the sex business because prostitutes are always in high demand everywhere.
At the same time, the women stay psychologically dependent upon men, because their emancipation is not a result of a long process of gaining independence and becoming self-assertive but actually restricts itself only to the professional field. This is why Polish women are almost always in the power of pimps (in most cases their own countrymen). It is also why they so often depend upon others to the effect that they become victims of trafficking or other exploitation by men.
 
How they arrive in the West
Their means of arrival in the West are rather varied. Generally it can be said that their degree of freedom does not depend on the way they arrived in Holland. Many Polish women had fallen victim to the typical form of trafficking. The women have been recruited in Poland by a go-between to work in a hotel or a restaurant and only upon arrival at the location were they informed that they had to work as prostitutes. Some women immediately refused to cooperate. If they were lucky they were given time to think it over, if not, they were beaten, blackmailed and forced to work anyway.
Some were promised that they would be freed if they could earn enough money. Some women had been working for many months without seeing a single penny. Obviously, it is not known how many women left the Netherlands as soon as they saw the opportunity, but there is a considerable number of women who, after they had freed themselves from their pimps, continued to work in prostitution.
Others knew before their departure that they would work in the sex business. They did not know however, that they were to work for a pimp who would confiscate all their earnings. Sometimes they managed to free themselves from the power of the pimp, but in most cases they were compelled to work for many months for various pimps, often being sold from one man to another for thousands of florins.
The women from the former Soviet Union are in the most precarious situation. All western countries require a visa. To be able to apply for a visa, one needs an invitation from the destination country, which is very difficult to arrange. In this situation the women sell themselves in Russia to an international gang which arranges everything for them. They travel under supervision, are taken over at the borders by other members of the gang and upon their arrival they are welcomed by Dutch, German or Yugoslavian gang members. They are likely never to be able to free themselves from their "bosses," as they call them.
Some of them start their professional career in Poland or in the former Yugoslavia which are much easier countries for them to enter. There they are approached by a member of a criminal gang who in the first instance arranges a false passport for them with the promise that soon they will be transferred to a western country. From this moment they are at the mercy of pimps who can do what they want with them: they beat them, take all their earnings, sell them to other pimps.
Then there are women who come on their own to the West to work in prostitution. Usually a girlfriend has recommended a good place to work. They try to stay independent, but it often happens that, when facing deportation for example, they have to call in the help of a pimp, and this way they tie themselves for a long time or for ever to the man.
The Czech women work in most cases for themselves. Some of them go to their homeland every few months and return to the Netherlands after some time in order to continue their work in prostitution. Many of them started their professional life in Germany and afterwards came to the Netherlands. Others, on the contrary, first worked in the Netherlands and later on left for Germany.
As one can conclude from the above, there are many ways for Eastern European women to arrive in the West. There are direct and indirect channels, the women either coming on their own initiative, being trafficked, or coming as a link in a chain migration.
Control is being exercised over the women in different ways. They may be under the direct control of a pimp who stays in the location and confiscates the money from them and moves them to a different place when he thinks there is need for it. It sometimes happens also that pimps cooperate closely with club owners. In such a situation the girl again never sees any money - the club owner hands it to the pimp behind her back.
Generally speaking it can be said that, in contrast to Germany, in the Netherlands, the sex industry is still in Dutch hands. The owners of sex clubs or shop windows are usually Dutch, and this way they act as some sort of intermediary between the women and their pimps (who are also usually non-Dutch men). In such a situation, the pimp might well be the boss of the woman but he has no influence on her work situation.
 
The goals of the women
The women's motives to look for new opportunities outside their own countries are almost always economic. In most cases they do not come specifically to work in prostitution. But in most cases the work in prostitution is the only solution to their financial problems. There are hardly any women who worked also as prostitutes in their home countries. For most of them this was the only way to improve their standard of living and be able to taste life in the West. At the same time they are very ambitious and courageous: not everyone would dare to do what they have done.
In their conversations with the TAMPEP team member they strongly objected to being identified as a "whore". Prostitution is for them just an activity, a temporary job and not an identity. Therefore none of their relatives back home know the nature of their work. This kind of split identity helps them to proteet themselves - at least at home they are respectable women and mothers.
In Catholic Poland prostitutes are at the very bottom of the social ladder and if the women want to lead a normal life later on in Poland, they should never admit that they ever worked as a prostitute.
The goal of the women is to earn a lot of money, stop working and go home. Some of them have very precise goals: they want to buy a flat in order to free themselves from their parents, or to start a business.
Unfortunately, as may be concluded from the conversations with the women, those plans very rarely succeed, and at best only after a long period of time. This is mainly due to the fact that they spend a lot of money on supporting their families and on their own basic necessities. In most cases they are illegally resident, so they cannot rely on national health care or any part of the social welfare provision.
On the other hand there are many women who admit that they don't really know if and when they will stop the work. They realize that if they were to start working for a normal wage, it would be very difficult to adapt their lifestyle to a more modest level. They admit that they've got spoiled by the money and feel very frustrated about this because they cannot set deadlines for themselves to finish with prostitution.
The women from the former Soviet Union have many problems sending money earned to their home country. It is impossible to transfer the money from the Netherlands by post or by bank, so they are obliged to rely on services of go-betweens who ask a large amount of money for performing the task.
 
Mobility of the women
The women are very mobile. They move constantly from one place to another, from one town to another, from one country to another. There are several reasons for this mobility. One is the fact that the women work for a network of pimps who substitute women and transfer them from one place to another. In such a case the woman is not free to decide about her movements.
Another reason is that the women are afraid of the police and consequently try hard to avoid being caught by them. They are constantly on the move, in search of a safe place to stay.
In some cases the women who have managed to free themselves from the power of the pimp, have to find a new place of work far away from him.
Some women move constantly to find a better place of work where the earnings might be better.
TAMPEP - final report - June 95/June 96
pagina 40-41:
A comparison of the target groups of TAMPEP 1 and 2
If you compare the make-up of the present target group with the one of two years ago, you notice some major changes.
The first change concerns the nationalities of the women. At the time of TAMPEP 1 (1993/1994) Polish women constituted the largest group, while during TAMPEP 2 (1995/1996), the women originating from republics of the former Soviet Union, specially from Ukraine, started dominating the target group.
This phenomenon might be due to a growing poverty in the former SU, where more and more women seek an opportunity to work abroad. These women are recruited by members of international gangs which specialise in trafficking in women. These criminal groups, which are well-organized, form a powerful network covering many countries. They cooperate closely between countries, and the members of the gang have different tasks such as recruiting of the women, organising the passage to Holland and taking care of the women at their destination country.
This expansion of multinational gangs has led to the gradual dissappearance of individually operating traffickers, usually Polish men.
The Polish women normally used to work for single pimps, who operated independentely or in small groups. They are now being pushed aside by powerful gangs from the former SU.
Another change in the make-up of the group concerns the level of professionalism of the women. The target group of TAMPEP 1 consisted of women who were novices in prostitution, while most of the clients of TAMPEP 2 have already worked elsewhere in prostitution (but usually not in their home country) before they came in touch with the streetworkers of TAMPEP.
 
Why are East European women so often victims of trafficking in women

Most of them still believe in the myth of the rich West. Everybody knows somebody who made "lots of money" in the West. However, the chances of legal migration to a wealthy area such as one of the countries of the EU are very small. So if the woman wants to work in the West, she has to find an illegal way to get there. This illegal immigration makes people very vulnerable to exploitation by a go-between.
So it is not only the poverty in their home country, but also the policy of countries of the EU that makes this kind of trafficking possible.
The women are brought up in a traditional patriarchal society where the man is the dominant factor. At the same time, communism has given women the opportunity and access to a higher education. In fact, in Poland for example, there are more women with a tertiary education than men. So, if the financial need arises, they often take the initiative to look for new chances, but due to the poor economic state of their home countries, many of the more ambitious women leave for the West and consequently end up in the sex-business because prostitutes are always in high demand everywhere. At the same time, the women stay psychologically dependent upon men, because their emancipation is not a result of a long process of gaining independence and becoming self-assertive but actually restricts itself only to the professional field. This is why Polish, Ukrainian and Russian women are almost always in the power of pimps (in most cases their own countrymen) and why they so often depend upon others to the extent that they become victims of trafficking or other forms of exploitation by these men.
Another reason why the East European women are so often victims of trafficking is their total naïvetée and blindness. It seems that these persons did not have much opportunity to develop any self-defence mechanism. The housing shortage forces many youngsters to stay with their parents, thus blocking the way to independence. This way they lead overprotected lives and may not be able to experience the harsh facts of their culture.
For many women coming from the republics ofthe former Soviet Union, the fact that they have to share their earnings with the traffickers is completely acceptable. In the conversations with the TAMPEP worker, they emphasize their happiness about having a job in the West. The fact that they have to pay so much money to the traffickers is considered as completely normal. Very often they cannot even imagine that their situation could be different. Prostitution is for them inseparably involved with the pimps.
Het algemene beeld dat geschetst wordt over Oost-Europese prostituees is dus samengevat dat het overgrote deel wel weet wat hun werk ze hier gaan doen, maar in een fuik lopen van pooiers die een sterke grip op hen houden en een groot deel van hun inkomsten innemen. Een deel van de vrouwen lijkt dit zelfs heel bewust te doen en tevreden te zijn met de situatie. Toch kan ik dit niet echt vrijwillig noemen, zelfs als je bedenkt dat veel van deze vrouwen een situatie gewend zijn in hun thuisland die niet echt rooskleurig is. Ik vind dat een prostituee volledige seksuele zelfbeschikking moet hebben over haar eigen lichaam. Dat hebben deze vrouwen niet.
 
Ik wil één bron noemen over Oost-Europese prostituees die lijnrecht ingaat tegen het zwartgallige beeld dat ik hierboven geef. Dina Siegel heeft in 2002 25 Russisch sprekende prostituees geïnterviewd in het kader van een onderzoek naar de positie van illegale prostituees in Nederland die eerst werden gedoogd maar na de legalisering in Oktober 2000 plots de legale seksbedrijven moesten verlaten ("Transnational Crime" [2005], edited by Jay Albanese, zie het hoofdstuk: "women trafficking and voluntary prostitution: Russian-speaking sex-workers in the Netherlands" door Dina Siegel). Hoe vergaat het deze vrouwen? Haar conclusie na aanleiding van deze gesprekken is verassend:
My findings are based on intensive contacts with ten informants: young Russian, Ukrainian, Armenian, Georgian, and Byelorussian women between 16 to 31 years old. Six of them had finished secondary and professional education and four were university graduates. Back in Russia, they were employed as a teacher, a translator, a doctor, an economist, a bank clerk, a model, etc. Most of them were unmarried, one was divorced and two were married to Russian men living in Russia with their children and parents. All of them came to work as prostitutes in the Netherlands voluntarily. In addition, I talked to fifteen other women. These conversations varied from several hours with the same informant on different occasions to short conversations at birthday parties or during mutual activities such as the celebration of the Russian New Year. All conversations were conducted in Russian, my own, native language. The information I gathered was extremely useful: the women told me their life-stories, with an emphasis on their problems in the former Soviet Union and in the Netherlands. They talked about their past, their families, their plans for the future and, of course, about their life and work in the Netherlands. They shared with me their ideas on Dutch prostitution policies and Dutch culture in general, on their clients and contacts with other Russian-speaking sex-workers and other people connected to their trade. They saw me as a compatriot who was far more familiar with the Netherlands than they were, and they often asked me for advice or information on Dutch habits and culture. Sometimes they asked me to translate letters or make telephone calls in Dutch for them, which I usually did.

(...)

Early on during my fieldwork, I realized that the image of trafficked women who are forced to work as prostitutes under the threat of violence, did not fit the women I dealt with. Similar to my previous research on Russian-speaking women and Turkish men [Siegel, D. and Y. Yesilgoz. 2003. "Natashas and Turkish Men: New Trends in Women Trafficking and Prostitution." In Global Organized Crime. Trends and Developments, edited by D. Siegel, H. van de Bunt, and D. Zaitch eds. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.], I found that all my informants presented themselves as businesswomen, namely independent sex-workers. In the group of illegal sex-workers I distinguish two sub-groups:(1) women who had lived in the Netherlands for more than 5 years, were previously employed in brothels, but had to seek employment elsewhere as a result of the new regulations; and (2) newcomers who arrived after October 2000 to work as prostitutes.

(...)

The most popular way for women to travel from Russia is through travel agencies often legitimate-and with the use of (usually) authentic documents. The women travel as tourists, but do not return from Europe. My informants usually travelled alone, or in small groups of three women at most, but never as part of organized tourist trips, in order to "move freely and not be controlled by others." They carried the address of a contact person in the Netherlands (usually Russian or Dutch), provided by the travel agency where they booked their tickets. Later, upon their arrival in the Netherlands, the contact persons turned out to be brothel owners or private persons who either operated an illegal brothel, or mediated between different sex clubs. This was, however, no surprise to them and they hoped to find work in an expensive sex club, where they could earn more money. In some cases they realized that these contacts were unlike regular employers and that their demands were higher and the economic commitments much harder to fulfil than they had expected. Women who travelled privately, without the assistance of travel agencies, described the same pattern. They were given addresses of contacts in the Netherlands (often brothel owners) by friends who already worked there.

All my informants travelled by plane. All of them booked their tickets in one or another travel agency. The role of these agencies goes far beyond selling tickets. Traditionally, Russian criminals operate behind the facade of an employment agency, a travel agency, or modelling or match making agencies. The last two, for example, are used to identify women looking for an opportunity to go abroad. Information is sometimes exchanged with criminal organisations (Hughes and Denisova 2001 ,[http://www.uri.edu/artsci/wms/hughes/tpcnexus "The Transnational Political Criminal Nexus of Trafficking in Women from Ukraine" in "Trends in Organized Crime"]). My informants, however, did not consider the people in the travel agencies to be "traffickers," but rather "agents" or organizatori ("organizers" or "managers"). According to my informants organizatori are "businesspeople," who do not necessarily belong to criminal organisations, but it is true that they rely on krysha, protection, which allows them to run their business. Without krysha no business can survive, according to the women, and they consider this phenomenon an inevitability in the unstable post-reform socioeconomic situation in the former Soviet Union.
Most of the women that I met paid for their own airline ticket and arranged their own visa and hotel reservation or private place to stay. Many were assisted by friends or acquaintances in the destination country beforehand. In a few cases they gave gifts to the organizers in the travel agency (gold chains, French perfume, and/or money) on top of the regular costs of their ticket and visa. One gave a bribe to a travel agent for "arranging" a place on an airplane, when no places were available for that particular flight. According to some informants, the organizers were people you could trust, at least as far as logistic support. They had more problems with the people who met them in the Netherlands.
 
On arrival in the Netherlands
 
As soon as the women arrived, they found themselves connected to a whole network of pimps, brothel owners and even their old friends, who now wanted payment for their assistance and contacts. In addition, they were sometimes asked to do things they were not ready for, such as group sex, extra long hours, etc.
Irina (age 21), who arrived in 2001:
 
I don't mind working extra hours, but I don't want to give my money to these parasites around me. One can earn a lot of money in three illegal sectors: weapon, drugs and women. In all three you earn almost the same, but the first two are full of risks. Let these 'tough guys' deal with the risky things, and leave me alone.
The first few months Irina worked for a brothel owner who "in spite of the new law and controls" was willing to employ her, but then she left the brothel and started work as a call girl, mostly "with the same regular clients," as she put it.
There are a few common features to all my informants: all women were aware of what their future job in the Netherlands entailed (or at least guessed what kind of work they were going to do). Secondly, when they were still in the former Soviet Union, they realized that they had the choice either to travel or not; in the Netherlands they found themselves tied to various dubious figures and under financial obligations. Thirdly, although they were willing to work as prostitutes, there were not always ready for the working conditions and the financial demands made on them.

(...)

During my fieldwork I did not find any evidence of highly organized criminal networks of either Russian or other criminals who were involved in the trafficking of my informants to the West. Neither did I come across information on physical violence against these women or indications that they were forced to work as prostitutes. The highest level of violence I was told about were the threats that were uttered when the cost of a rented apartment were not paid on time.

(...)

In some cases there were attempts by Dutch or other pimps to take advantage of the situation of the prostitutes, especially after they left the brothels. But it seems that the women were able to protect themselves and stay independent.

(...)

It appears from my research that the sometimes overly dramatic presentation of the phenomena of prostitution an trafficking is in many cases groundless and exaggerated.

Ik vind dit vreemd. Aan de andere kant; zij interviewde prostituees die in het illegale circuit werkten, de prostituees die TAMPEP tegenkomt zijn bijvoorbeeld weer raamprostituees. Misschien dat er een verschil is tussen deze twee groepen prostituees. Maar aan de andere kant, geeft ze weer wel aan dat in het begin de vrouwen werden uitgebuit, dus misschien is wat zij zegt weer helemaal niet zo tegenstrijdig met wat anderen zien bij Oost Europese prostituees. Dina Siegel zegt trouwens nog iets opmerkelijks:

Russian-speaking prostitutes who work for themselves, often have to use various strategies to remain independent. It often happens that they present themselves to their clients as working for certain pimps or in specific brothels, implying that they are not working on their own. This kind of lying and "identity manipulation" is typical for Russian-speaking prostitutes in the Netherlands. Siegel and Bovenkerk (2001) described Russian call girls in the Netherlands who used an imaginary Russian Mafia threay to chase away local pimps who bullied them (2000:435-437). These are "survival strategies" used by many prostitutes.
Dan ga ik me afvragen, is dit misschien de reden waarom zoveel hulpverleners denken dat zoveel prostituees in de macht zijn van pooiers terwijl dit misschien helemaal niet waar is? Is dit wat prostituees hulpverleners vertellen?
 
Aan de andere kant. Zij gebruikt informatie uit dit rapport (mede geschreven door haarzelf, zie pagina 435-437):
Crime and manipulation of identity among Russian-speaking immigrants in the Netherlands (2000, Frank Bovenkerk en Dina Siegel)
Zij interviewden 2 Russische prostituees die meerdere malen werden lastiggevallen. Zij vertelden de pooiers dat ze al bescherming hadden van de Russische maffia, toen werden ze met rust gelaten. Dit zegt toch wel dat veel prostituees kennelijk toch wel onder druk moeten staan van pooiers.
 
Wat ook zou kunnen is het om een "sample-bias" kan gaan. Zelfstandig werkende escorts zijn veel gemakkelijker te interviewen dan die die gedwongen worden.
 
In het rapport "Verboden bordelen - evaluatie opheffing bordeelverbod: niet legale prostitutie"(2006) wordt gezegd over Poolse prostituees (pagina 81):
Om vast te stellen dat er geen sprake van uitbuiting of mensenhandel is, kunnen ook enkele aspecten worden geformuleerd. Zo is tijdens het veldwerk een aantal bevindingen gedaan waaruit een redelijke mate van zelfstandigheid, of beter gezegd zelfbeschikking, kan worden afgeleid. Het is bijvoorbeeld een aantal keer voorgekomen dat prostituees, met name afkomstig uit Polen overigens, aangeven dat zij enkele weken in Nederland werken om vervolgens enkele weken naar huis te gaan. Zij bepalen zelf wanneer ze komen en gaan en regelen hiervoor zelf het vervoer.
Aan de andere kant, wordt in het Rode Draad-rapport " Rechten van prostituees..... " beschreven dat (op pagina 61 en 62):
Sinds enige tijd heeft deze zaak een nieuwe naam en een nieuwe eigenaar. Aan de deur hangt de lijst met huisregels. Dit alles moet de lezer doen geloven dat je hier te maken hebt met vrouwen die als zelfstandig ondernemer werken. Een man gaat het pand in om te vragen of de vrouwen ons willen zien.
Wij komen terecht in een piepklein keukentje met een minitafeltje en twee stoeltjes. We zitten er met ons vijven en je kunt je er amper bewegen. De vrouwen zeggen dat zij hier de hele dag bivakkeren. We spreken met een Poolse vrouw. Ze vertelt dat ze hier af en toe een paar weken werkt en dan weer een hele tijd weg blijft. Wij vinden het verhaal vreemd, omdat we haar eerder hebben gezien, hoewel ze zegt er bijna nooit te zijn. Een andere opmerking die vraagtekens oproept is dat ze hier al jaren welkom is om te komen werken. We kunnen dit niet rijmen met het feit dat er net een nieuwe eigenaar is.
Tijdens on gesprek gaat de telefoon en wij zien klanten op de mobieltjes van de vrouwen bellen. De vrouwen adverten ook op internet.
De nieuwe eigenaar vertelt ons dat hij het moeilijk vindt de mentaliteit van de vrouwen te veranderen. Ze waren er aan gewend dat alles voor ze werd geregeld. Dit gezegd hebbend vertekt hij naar een hok waar hij aan het strijken is. Inmiddels is er nog een man de keuken binnengekomen. Hij komt op visite en pakt een hamburger en een biertje.
In het rapport van M.D.E. Averdijk Prostitutie naar een illegaal en onzichtbaar circuit? (2002) wordt geschreven:
pagina 83-84:
Naast bovenstaande verklaringen van slachtoffers is nog een getuigenverklaring afgelegd door een persoon die nauw bij de Twentse prostitutiewereld betrokken was. In deze getuigenverklaring wordt gewezen op een verschuiving wat betreft mensenhandel bij (Centraal- en Oost-Europese) prostituees. Deze verschuiving houdt in dat, waar exploitanten prostituees voorheen via ‘aanvoerlijnen’ van henzelf of via contacten wierven, er sinds 2000 een toename is van het aantal pooiers dat, met name, Centraal- en Oost-Europese prostituees aanbiedt. Uit deze en bovenstaande verklaringen blijkt dat groepen van oorsprong Turkse mannen, soms in samenwerking met Centraal- en Oost-Europese handelaren, een grote rol spelen in de ‘aanvoer’ van vrouwen sinds 2000. Sommige vrouwen worden rechtstreeks uit het thuisland gehaald, anderen worden in Duitsland gekocht en naar Nederland gebracht. In Nederland verblijven de vrouwen soms in het huis van hun pooier (zoals ook uit de casussen blijkt), maar ook worden verblijfplaatsen geregeld via kennissen. De vrouwen worden in verschillende bedrijven tewerkgesteld. Ze moeten de reis terugbetalen en ook voor het verblijf worden hoge kosten in rekening gebracht. Uiteindelijk houden de vrouwen zelf nauwelijks tot niets over van hun verdiensten.
Uit de getuigenverklaring blijkt verder dat veel exploitanten in principe een afkeer hebben van dit soort praktijken. Maar hoewel zij voornamelijk afnemers zijn van de vrouwen, blijken zij ook een rol te spelen in de uitbuiting. Zowel uit verklaringen van vrouwen als uit de getuigenverklaring blijkt dat er vaak afspraken bestaan tussen de pooier en de exploitant aangaande de uitbetaling van de verdiensten.
pagina 89:
De opkomst van deze pooiers houdt verband met de opheffing van het gedoogbeleid aangaande prostituees zonder arbeidsvergunning. Hierdoor droogden de eigen ‘aanvoerlijnen’ en bronnen van exploitanten op, en werden zij afhankelijk van pooiers en handelaren voor de ‘aanvoer’ van prostituees.
Escort in Amsterdam Revisited: De Amsterdamse Escortbranche Anno 2007 (2007, Marnix W.B. Eysink Smeets, Leon van Lier, Renée Römkens, Margreth Egelkamp, Jenneke van Ditzhuijzen, m.m.v. Peter Klerks, Pauline Naber en Annet Speelberg):
pagina 25:
(...) Veruit de meeste ondernemers in de middenklasse en lager waarmee wij spraken, bleken wel degelijk in de gaten te hebben dat nogal wat werkers aan een ‘pimp’ vastzitten, waarbij zij ook regelmatig signalen van drang en dwang krijgen.

“Ik werk vrijwel alleen met Roemeense meisjes, die domineren op dit moment immers de markt. Maar echt hoogte van ze krijg je niet, ze laten nauwelijks iets los. Maar als zo’n meisje opeens blauwe plekken heeft, of niet naar beneden komt als je bij haar voor komt rijden, dan snap je natuurlijk wel dat het niet helemaal koosjer zit.”
“Als zo’n meisje elke keer voor of na een klus meteen begint te sms’en, dan weet je dat er een vent achter zit.”
“Tot voor kort zat 80% van die meisjes aan een pimp, nu schat ik dat het iets beter is, pakweg 60%. En ik zie ook wel dat er een aantal huizen zijn waar die meisjes vaak onder begeleiding zitten. Ook dat is de laatste tijd wel minder geworden, maar ze zijn er nog steeds.”
 
Enkele betrokkenen, waaronder escorts zelf, maken er overigens melding van dat de intake nog wel eens verder gaat dan het louter administratieve: van het soms geheel moeten ontkleden tot, in een enkel geval, het ‘eerst door de ondernemer uitproberen van de aangeboden waar’.
pagina 26:
Via de bureaus worden nog maar op zeer beperkte schaal Nederlandse vrouwen in de escort bemiddeld. Een uitzondering vormt de bovenkant van de markt, waar Nederlandse vrouwen nog wel degelijk werkzaam zijn. Ook onder zelfstandige escorts troffen wij relatief veel Nederlandsen aan.
Aan de midden- en onderkant van de bureaumarkt zijn het echter al enige tijd vrouwen uit de Balkanlanden die de markt domineren, waarbij met name de Roemeense vrouwen in het oog springen. Dat wordt bevestigd door diverse typen bronnen: betrokkenen uit de markt zelf, scans van de websites van bureaus, ervaringen van klanten en ervaringen van opsporingsinstanties.
Het landelijk prostitutiebeeld zoals recent beschreven door Daalder, dat aangeeft dat mede als gevolg van verscherpte controle en handhaving het aantal vrouwen uit landen als Roemenië zou zijn gedaald, lijkt in de Amsterdamse escort dus niet zichtbaar (Daalder, 2007, p. 14), eerder is van het omgekeerde sprake.
Binnen de twee onderscheiden clusters springt een verschil in het oog in leeftijd. Bij de escorts in de midden- en onderkant van de bureaumarkt heeft de grootste groep een leeftijd van rond de 20. Bij de zelfstandigen en de topbureaus ligt dit hoger en is de spreiding ook groter.
Volgens insiders zou zich, met de toename van de vrouwen uit de Balkan, ook een trendbreuk hebben voorgedaan waar het gaat om het opleidingsniveau. Zij merken op dat de eerste lichting vrouwen uit Oost-Europa die in de escort actief was relatief hoogopgeleid was; op dit moment zou echter vooral sprake zijn van laag-opgeleide vrouwen. Bij de zelfstandigen en vrouwen in het hoger segment zien wij een gevarieerd opleidingsniveau, waaronder ook hoogopgeleiden.
pagina 28:
“Ik ben naar Nederland gekomen omdat ik van een vriend hoorde dat ik hier in de sex-business veel geld kon verdienen. Ik heb twee maanden met vijf andere Roemeense meisjes in een huis gezeten. Ik mocht daar niet naar buiten, behalve om te werken, mijn paspoort was afgenomen, van mijn verdiensten moest ik veel afdragen. Op een gegeven moment vond ik mijn paspoort toch. Ik ben toen ogenblikkelijk weggegaan. Eerst terug naar Roemenië, daarna op eigen kracht weer naar Nederland. Want ik wil wel geld verdienen, maar niet onder druk. Jullie hebben geen idee hoe groot, corrupt en wijdverbreid het systeem is dat hierachter zit.”
Een ander: “Geen enkel Roemeens meisje zal zeggen dat ze een pimp heeft of dat ze gedwongen wordt. Ik ook niet. Ik wil dus ook niets zeggen wat zich hiervoor heeft afgespeeld. Maar dat Roemeense meiden op grote schaal onder druk worden gezet is wel duidelijk. Ook door de familie thuis te bedreigen of nog erger. Het is dat ik geld moet verdienen voor mijn kind en dat ik het op een andere manier niet kan. Maar ik vind dit werk verschrikkelijk en stop er liever vandaag dan morgen mee.”

Pagina 30:
De bij de internationale opsporing van mensenhandel betrokken Nederlandse opsporingsexperts wijzen op een toegenomen en hoge mate van activiteiten door Roemeense mensenhandelaren. De in Boekarest gevestigde Nederlandse liason officer schat in dit licht dat 70 – 80% van alle Roemeense en Bulgaarse prostituees het slachtoffer is van mensenhandel. De werving zou vooral door materiële verleiding gebeuren (als duidelijk is dat het om sexwerk gaat worden heel hoge verdiensten voorgespiegeld, of er wordt ander soort werk in het vooruitzicht gesteld). In Nederland worden deze schattingen nog eens bevestigd door de experts bij het Nationale Expertisecentrum Mensenhandel. De mate van verwevenheid met de escortbranche blijft daarbij onduidelijk, maar deze is wel aanwezig.
pagina 31:
Het zal geen verbazing wekken dat ondernemers aan de bovenkant van de markt inschatten dat het type escorts waar zij mee werken, vooral vrijwillig aan de slag is. Zodra iets lager in de markt wordt gesproken veranderd het beeld echter drastisch. De ondernemers daar werken, zoals eerder aangegeven, met name met Roemeense vrouwen. En “met die Roemeense vrouwen zit het helemaal fout”, zoals één ondernemer het verwoordde.
 
(...)
 
Het beeld dat daaruit ontstaat is er een van een meerderheid van Roemeense vrouwen die nog aan een pimp vasthangt of anderszins onder supervisie staat. Daarbij zou soms sprake zijn van een ‘businessdeal’: de pimp of de betrokken organisatie heeft geld voorgefinancierd dat met een stevige rente moet worden terugbetaald. Daarbij wordt ook melding gemaakt van absurde prijzen die de betreffende dames voor bepaalde zaken moeten vergoeden.
Bij een ander deel is, zo wordt door meerdere bronnen aangegeven, geen sprake van een businessdeal, maar van daadwerkelijke dwang, via meerdere methoden, waaronder geweld of bedreiging van familie thuis. Daarbij wordt ook gesignaleerd dat er in en rond Amsterdam sprake is van een aantal huizen waarin de Roemeense vrouwen in kleine groepjes wonen, nogal eens onder toezicht van een mannelijke (of vrouwelijke) pimp. Dit wordt consistent gemeld door betrokkenen in en om de branche (ondernemers, ex-ondernemers, escorts zelf), maar ook plausibel gemaakt door incidentele waarnemingen van opsporingsinstanties.
pagina 32:
Veel wordt benadrukt dat de vrouwen nauwelijks bereid zijn over hun omstandigheden te praten. De twee Roemeense vrouwen die wij toch spraken bevestigden echter zowel in hoofdlijnen als in diverse vervelende details de hierboven aangegeven hoofdlijnen.
In toenemende mate zouden vrouwen zich overigens inmiddels aan de druk weten te ontworstelen en dan in kleine groepjes samenwonen. De wijziging van de regelgeving op 1 januari jl., waardoor Roemeense vrouwen vanaf die datum gerechtigd zijn om als zelfstandig ondernemer in de prostitutie actief te zijn, zou deze tendens versterken, zo signaleren betrokkenen in het veld.

Meer in "Inzake opsporing" Bijlage VIII - IX. 4. "Enkele concrete voorbeelden van de Nederlands-Russische criminele betrekkingen" door die van Traa commisie.
 
Zie deel 6 over de Afrikaanse prostituees.
 
zie vervolg:
 

Reacties

M.a.p.jansen. op 11-02-2016 22:09

Ik heb het hele artikel aandachtig gelezen het allerergste vind ik het voor al die vrouwen verschrikkelijk en hartverscheurend als ik er aan denk het is een wereld waar het maar om een ding draait puur het geld en de vrouwen worden behandeld als fokvee in en in triest de hele wereld van de prostitutie en de mannen die er gebruik van maken dat zijn geen mannen en ook geen mensen dat is in mijn ogen het grootste vuil der aarde.

Kris op 12-02-2016 19:24

Jouw reactie is de eerste op mijn blog die ik heb gehad sinds vele jaren. Bedankt dat je mijn blog leest. Ik houd hem al jaren niet meer bij.

Ja, ik ben het met je eens. Mensen die gebruik maken van prostituees zijn het grootste vuil.

Helaas ben ik zelf enige jaren geleden alweer teruggevallen in mijn oude gedrag door weer prostituees te bezoeken. Ik kan er niet mee stoppen. Ik was er laatst weer.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl