kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 8 (over Latijns Amerikaanse prostituees)
 
 
 
Mensenhandel lijkt (relatief) weinig voor te komen onder Latijns Amerikaanse prostituees. Er werken veel Latijns Amerikaanse prostituees in Nederland terwijl ze zelden opduiken in statistieken van de Stichting Tegen Vrouwenhandel. Latijns Amerikaanse prostituees zijn vaak ook wat oudere vrouwen (gemiddeld ouder dan 30). Aan de andere kant lijkt dit vroeger anders te zijn geweest. Braziliaanse prostituees lijken heden ten dage nog steeds onder controle te staan van pooiers.
 
Zie een bevestiging in het rapport "Tippelen na de zone — straatprostitutie en verborgen prostitutie in Amsterdam" (2005, Dirk J. Korf, Erika van Vliet, Jaap Knotter en Marije Wouters):
Latina’s komen zelfstandig en sluiten zich vrijwillig aan bij een, doorgaans niet-hiërarchisch georganiseerd, informeel netwerk van vriendinnen.
En een bevestiging in "Illegaliteit, onvrijwilligheid en minderjarigheid in de prostitutie een jaar na de opheffing van het bordeelverbod" (Marjolein Goderie, Frans Spierings en Sandra ter Woerds, 2002) in het gedeelte over raamprostitutie in Groningen:
Naast de groep Oost-Europese vrouwen zijn er vrouwen uit de EU, bijvoorbeeld Duitsland, en ook uit Zuid-Amerika en Afrika werkzaam. Het is de indruk van informanten dat vrouwen uit de twee laatstgenoemde werelddelen over een verblijfsvergunning beschikken via partners, al dan niet via schijnhuwelijken of schijnrelaties. Een Kroatische vrouw zei dienaangaande: “Die relatiesituatie is natuurlijk een fake-situatie. Dat weet natuurlijk iedereen.” De Zuid-Amerikaanse vrouwen hebben een hecht netwerk en zijn al langer aanwezig in Nederland. Zij helpen elkaar, vangen elkaar op en het lijkt erop dat bij hen illegaliteit niet of nauwelijks voorkomt.
Toch twijfel ik lichtelijk aan al deze informatie........ zie bijvoorbeeld:
De derde rapportage van de nationaal rapporteur:
Braziliaanse ngo’s melden BNRM dat een groot deel van de daarheen teruggekeerde slachtoffers van uitbuiting in de seksindustrie in Nederland tewerk zou zijn gesteld. Een deel van hen zou via Suriname naar Nederland komen, aldus de samenvatting van een door de ngo IBISS verricht onderzoek naar handel in vrouwen en minderjarigen voor seksuele doeleinden. Ook in het onderzoek van Leal en De Fátima Leal (2003) komt Nederland als belangrijk bestemmingsland naar voren (op de eerste plaats komt Spanje). In de registraties tot en met 2002 van de STV, de IND, de politie en het Openbaar Ministerie (OM) staan echter zelden Braziliaanse slachtoffers vermeld. Geopperd wordt wel dat zij wellicht niet als slachtoffers zijn herkend vanwege de geschetste (schijn)huwelijksconstructie. In dit verband is interessant dat er volgens Leal en De Fátima Leal (2003) in een bepaalde regio in Brazilië enige tijd een brochure circuleerde met de tekst ‘BRAZIL/NETHERLANDS Do you want to meet a kind man? …’ Ook de STV vermoedt dat het feit dat er nauwelijks Zuid-Amerikaanse slachtoffers worden gemeld niet betekent dat zij er niet zijn, maar dat “een eigen ondersteuningsnetwerk of systeem” maakt dat er weinig beroep op de reguliere hulpverlening wordt gedaan (STV Jaarverslag 2002, p.21).
Dat Braziliaanse rapport kun je trouwens hier vinden:
"Study on trafficking in women, children and adolescents for commercial sexual exploitation in Brazil" (CECRIA, Save the Children Sweden, 2003)
 
In de scriptie van M.D.E. Averdijk ("Prostitutie naar een illegaal en onzichtbaar circuit?", 2002) worden trouwens ook Braziliaans prostituees beschreven die in de regio Twente werkten. (zie pagina 79 tot 81) Veel Braziliaanse prostituees werden tot 2000 geïsoleerd en mochten hun werkplekken en slaapplekken niet verlaten. Vaak moesten ze hoge schulden terugbetalen. Na 2000 werkten veel Braziliaanse prostituees in de regio Twente gewoon zelfstandig. Meer over die Braziliaanse prostituees en de grootste uitbater van Enschede (die begin 1995 overleed, in Inzake opsporing "Bijlage XI -3.3. Verschijninsvormen", van die van Traa commisie).
 
Ook TAMPEP zegt dat Latijns Amerikaanse prostituees wel degelijk gebukt kunnen gaan onder schulden (debt bondage) om hier in Nederland in de prostitutie te kunnen werken (en feitelijk dus slachtoffer zijn van mensenhandel). Zie hun rapport over Nederland op pagina 242-284. Er staat veel in over Latijns Amerikaanse prostituees. Zie vooral pagina: 273, 274, 281, 282
 
Verder zegt Liesbeth Venicz in haar rapport "Achter de ramen, veldwerk onder raamprostituees in Groningen" (1998) over Latijns Amerikaanse vrouwen (ze had contact met 42 Latijns Amerikaanse prostituees: 29 Dominicaanse, 9 Colombiaanse, 1 Venezolaanse, 1 Argentijnse, 1 Braziliaanse en 1 Jamaicaanse):
Meestal afkomstig uit de Dominicaanse Republiek en Colombia. De meeste vrouwen zijn boven de dertig jaar en een deel zelfs boven de veertig. Een deel is al langere tijd in Nederland. De pas aangekomen en de illegale vrouwen leiden veelal een zwervend bestaan. Zij werken overal maar kort om uitwijzing te voorkomen. Gedurende hun verblijf in Europa werken ze in zeer veel verschillende steden en landen. De meeste vrouwen hebben kinderen en of andere familieleden, zoals jongere broers en zussen of bejaarde ouders in het land van herkomst, voor wie zij de kost verdienen. Daarnaast wordt er vaak gespaard voor een eigen huis. Als dat bereikt is spaart men doorgaans voor een taxi, een winkel of iets anders waarmee ze, eenmaal terug in het thuisland, in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. De meeste Latina's die hier werken zijn niet hoog opgeleid en spreken zelden iets anders dan Spaans. Ze hebben hierdoor weinig contacten met andere nationaliteiten, maar wel veel met elkaar. Met name Dominicaanse vrouwen hebben in de afgelopen 15 jaar dat ze in Nederland werken, een aardig eigen netwerk opgebouwd. Via dit netwerk wordt bijvoorbeeld de kinderopvang geregeld, maar wordt ook informatie over rechten en regelingen, advocaten en hulpverlening uitgewisseld.
Citaat uit het rapport "Gezondheid in de raamprostitutie" (1992) door Dr Licia Brussa over Latijns Amerikaanse prostituees op de Achterdam in de raamprostitutie. Ook zij heeft het over schulden bij deze groep prostituees:
Van de tien Latijns-Amerikaanse vrouwen die wij hebben geïnterviewd, werkten er drie een jaar of langer op de Achterdam; de andere zijn net begonnen: ze zijn een maand of korter actief. Deze vrouwen zijn ook kort in Nederland (een half jaar of minder).
Alle respondenten hadden geen verleden als prostituée. Zij zijn voor het eerst begonnen met het werken in de prostitutie in Nederland, direct na hun aankomst. Ze wisten al vóór hun vertrek dat ze in de prostitutie zouden gaan werken, en zij wisten ook in welke vorm (achter het raam). Alleen een van hen heeft ook in een club gewerkt. Sommigen hadden ervaring in raamprostitutie in andere steden. Ze wisten ook iets over de werkomstandigheden, het mogelijke inkomen en de situatie van de prostitutie in Nederland.
Voor hen allemaal berusten de motieven om naar Nederland te komen en te werken in de prostitutie op economische noodzaak. Ze hadden grote financiële problemen en schulden.
Behalve één vrouw hebben allen kinderen in hun moederland en zijn zij de kostwinner. Hun naaste familie is afhankelijk van hun inkomen. Bijna allemaal hadden ze een baan voor hun vertrek, als fabrieksarbeiders of in de dienstensector. Ook voor de vrouwen die goed gekwalificeerd werk hadden - de meerderheid van de respondenten heeft een diploma van de middelbare school - was hun salaris niet meer voldoende om van te kunnen leven. De schulden maakten hun economische situatie uitzichtloos. (...)
De Latijns-Amerikaanse vrouwen overleggen veel met elkaar, praten veel over hun zorgen en problemen. Dat zij zo'n sterke band hebben, komt waarschijnlijk ook doordat zij de meerderheid onder de prostituées vormen en duidelijk aanwezig zijn als groep. Vooral tussen Dominicaanse vrouwen is er veel solidariteit. De werktijden zijn zeer lang; de vrouwen werken veel meer dan de andere groepen: 12 tot 15 uur per dag. Zij beslissen zelf over de hoeveelheid uren die zij werken. Dat zij zulke lange dagen moeten maken, heeft een economische oorzaak: de schulden die zij moeten terugbetalen en de zorg voor de onderhoud van hun familie. De indruk bestaat dat de vrouwen vrij zijn; er is geen derde partij die hen uitbuiten of verplichten om te werken, in ieder geval niet op de werkplek. De houding en antwoorden van de vrouwen bevestigen deze indruk. Wel moeten zij derden geld terugbetalen die hun geld voor de reiskosten hebben geleend. Deze bedragen zijn vaak zeer hoog. De vrouwen ervaren de plicht om dit terug te betalen als een morele plicht, omdat deze mensen voor hen risico's hebben genomen. Geen van de vrouwen onttrekt zich dan ook aan deze plicht: het is een principekwestie. (...)
De Latijns-Amerikaanse vrouwen zijn niet tevreden over hun inkomen; zij vinden dat zij te weinig verdienen. Slechts één vrouw is tevreden. Deze ontevredenheid over de inkomsten wordt in sterke mate bepaald doordat ze alleen maar hier in de prostitutie werken om een economisch doel te bereiken, en dat zij het werk dus als tijdelijk opvatten. Hoe langer het duurt om hun doel te bereiken, om terug te kunnen naar huis, hoe moeilijker het voor hen wordt. Deze vrouwen hebben immers ook de grote en zware taak om regelmatig geld te sturen naar hun familie. Dat is niet eenvoudig met werk waarvan de inkomsten zeer onregelmatig zijn. En nog zwaarder is dat ze pas over een (voor hen) vrij inkomen beschikken en kunnen sparen, nadat de schulden voor hun reiskosten zijn terugbetaald.
Suzanne van de Steen interviewde 3 Latijns Amerikaanse raamprostituees (Bijeen, jaargang 35: nr 1, 2002, "Achter het wereldvenster van drie raamprostituees"). Eén geïnterviewde (Colombiaanse) vrouw (van rond de 40) reageerde afwijzend op de vraag wat haar status was en hoe en via wie ze hier gekomen. Ze vertelde:
"Dit is gewoon werk voor mij. Ik word er niet warm of koud van. De ene week werk ik in deze stad, dan weer in een andere. Dat wordt allemaal geregeld door een Hollandse vrouw uit Enschede, die een soort rooster maakt en ramen voor ons reserveert. We betalen haar en aan de eigenaar van het pand de huur voor het raam en moeten dan maar zien of we genoeg mannen binnenkrijgen om nog iets voor onszelf over te houden."
VOOR DE DRAAD ERMEE Een opsomming van wantoestanden in de prostitutiesector in de noordelijke provincies (Rode Draad, zomer 2005)
(...) Zo zien we dat veel vrouwen door allerlei financiële afdrachten die ze aan derden moeten doen, veel langer in Nederland moeten blijven dan ze van plan zijn. Wij weten dat hun families de vruchten van hun werk niet altijd in dank aanvaarden wat zelfs tot uitsluiting kan leiden. Een van ons is zelf poolshoogte gaan nemen in Brazilië, sinds een paar jaar een belangrijk herkomstland van slachtoffers van mensenhandel in Nederland, en heeft daar met uit Nederland teruggekeerde vrouwen gesproken. Hoewel deze vrouwen wisten dat ze de prostitutie ingingen, beschreven zij hun situatie in Nederland als een van uitbuiting en mensenhandel. Wellicht ten overvloede wijzen wij u erop dat er ook van mensenhandel sprake kan zijn wanneer er geen misleiding heeft plaatsgevonden over de aard van het werk.
Dit bezoek aan Brazilië leverde een treurig beeld op van vrouwen die geestelijk en lichamelijk uitgeput waren en hadden moeten toezien dat hun kinderen in plaats van naar school te gaan in de criminaliteit waren terechtgekomen. Illegale vrouwen kunnen niet bewijzen dat ze in Nederland belasting en huur hebben betaald en kunnen zodoende in het land van herkomst ernstig in de problemen komen. Maar ook de legale migranten die nog in Nederland verblijven, die in de jaren tachtig getolereerd werden, een partner hebben gevonden om hun verblijfsstatus te stabiliseren en veelal weer van hem zijn gescheiden, zitten in de knel. Deze oudere migranten hebben hun schulden aan ‘intermediairen’ voor de reis en ‘papieren’ afbetaald, maar verdienen nu te weinig om zelfstandige woonruimte te kunnen betalen. Ze spreken amper Nederlands en hebben nooit de tijd gekregen of genomen om in te burgeren. Onder hen bevinden zich veel Thaise en Zuid-Amerikaanse vrouwen die op de werkplek wonen en geen enkel toekomstperspectief hebben.
"Achter het cliché — hulp en dienstverlening aan prostituees in Den Haag — werkmethodiek in ontwikkeling" (1999, Ellie Teunissen [red.], SPP [Stichting Prostitutie Projecten Den Haag])
Pagina 31:
De Latijns-Amerikaanse vrouwen ervaren de Spaans sprekende hulpverleenster als een autoriteit. De vrouwen geven snel aan elkaar door wie zij is en zij wordt voor alles en nog wat ingeschakeld. Voor het regelen van een begrafenis, het verzamelen van geld bij terugkeer, bij onderhandelingen met de exploitanten, voor ziekenhuisopname, voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning. Hierbij wordt veel samengewerkt met Spaanssprekende huisartsen in het gezondheidscentrum. De Latijns-Amerikaanse prostituees worden soms groepsgewijs benaderd voor informatie over juridische regelingen of over het beleid van de gemeentelijke overheid. Ze vormen een solidaire groep en ondersteunen elkaar, hoewel er ook concurrentie en interne conflicten zijn die soms hardhandig worden uitgevochten. Ook hierbij wordt bemiddeld. Illegaal verblijf is een groot probleem en maakt de vrouwen kwetsbaar.
Thérèsa van der Helm wordt geïnterviewed in het book 'I never thought this would happen to me - Prostitution and traffic in Latin American women in the Netherlands' door Fanny Polanía Molina en Marie-Louise Janssen (1998). Thérèsa van der Helm werkt(e) voor de GG&GD, ze werkt met migranten prostituees, ze informeert hen over gezondheidszaken:
In the case of the South American women, there's an extensive traffic, organised by groups, this is contrary to the women from Eastern Europe. The Dominicans and Colombians know that when they come to Europe they won't be alone. The fact that there is a large Hispanic community in the Netherlands makes it easier for them to make their way to this country. The only obstacle many women face is that they do not know what types of documents are required. Somebody will therefore take charge of that, and this obviously costs money.

The police consider this to be a case of women trafficking. And of course it is! Then there is this friend or neighbour who knows about this business where you can make some money. In most cases the women aren't brought by force, neither are they forced to prostitute themselves. Though it also happens that their air tickets or passports are taken away and they are compelled to earn them back, that is also coercion.

As far as the Latin American women are concerned, the people involved in these matters are often people they are acquainted with. This considerably reduces the willingness of the victims to press charges of trafficking. The women ask themselves what they can do after having made accusations, because after that they will find themselves without any job prospects, which obviously doesn't make things any easier.

(…)

It's a shame that so many foreign prostitutes, although they have been in this country for up to five years, do not speak more than a few words of Dutch. I do understand, however, that they can only dedicate themselves to earning money during their stay. Moreover, due to the existence of a Hispanic subculture in Amsterdam, they have never been urged to learn another language, and given the fact that a policy of tolerance has always prevailed in the Netherlands, there's never been the need for them to acquire a residence permit. These women remain a very isolated group. They have earned some money for their homes; they have looked after their families and for years they have been able to pay their children's school fees. Then they return, and have a small house built, as same kind of security for old age. But apart from that they haven't achieved anything in their lives.

This can be attributed to a number of factors, of course. But, despite the fact that the women are being pressured by the club owner, it still remains a shame that they should have spent so many years in this country with their only achievement being a small sum of money. And in many cases when they return to their countries they find themselves in a situation without any perspective, without any future. That's why often the desire to return isn't very strong. It's true, they say that they will go back as soon as they have saved sufficient money, that they want to learn English or take a literacy course, but quite often these plans will not be realised. The women themselves won't benefit from their efforts, for many of them these years are wasted years.
Uit 'De buitenlandse prostituée' door Licia Brussa in "Beroep:Prostituee" door Frank Belderbos en Jan Visser (red.) (1987):
pagina 95-98:
Zuidamerikaanse vrouwen zijn de grootste groep onder de buitenlandse prostituées. Deze vrouwen zijn - letterlijk - zichtbaar tijdens hun werk: de meeste van hen werken achter de ramen. Daarnaast bevindt zich een grote concentratie van Zuidamerikaanse vrouwen op de hoofdstedelijke Wallen. Ze hebben een sterk groepsgevoel en bewegen zich vaak als groep, bijvoorbeeld als ze naar de medische controle gaan.
Vijftig tot zeventig procent van hen zijn in het bezit van een Nederlands paspoort. Dit betekent dat zij naar Nederland kwamen via een schijnhuwelijk met een Nederlander. Dit huwelijk werd meestal in Aruba gesloten met een Antilliaanse man. Waarschijnlijk onderhoudt een grote organisatie met veel agenten en contactpersonen de lijn tussen Aruba en Nederland.
 
De werving van de vrouwen vindt plaats in verschillende Zuidamerikaanse landen, met name in de Dominicaanse Republiek. Maar ook Columbiaanse en Chileense vrouwen worden naar de Antillen gebracht. Soms worden de huwelijken gesloten via de Nederlandse ambassades in de landen van herkomst zelf, of in Europa. Volgens sommige informanten hebben deze grote organisaties niet alleen een lijn uitgezet naar Nederland, maar opereren zij ook in de Verenigde Staten en in de andere Europese landen. Het vermoeden bestaat dat dit soort grotere internationale criminele organisaties zich niet alleen bezig houdt met vrouwenhandel, maar ook met drughandel.
De prostituées die aan het onderzoek meewerkten vertelden verhalen over gevallen waarin een schuldbekentenis ondertekenend moest worden voor reis- en huwelijkskosten. De bedragen varieerden tussen de 10.000 en 50.000 gulden. Geen antwoord kwam op de vraag aan wie die bedragen worden afgelost. Vaak is dat niet de 'pooier' of de vriend hier. Onduidelijk is ook in welk netwerk de vrouwen verkeren vanaf het moment van vertrek uit hun eigen land tot het moment van aankomst in Nederland. Eveneens is onbekend wie hier te lande de vrouwen exploiteren.
Er zijn overigens ook vrouwen naar Nederland gelokt via kleinschalige organisaties, waarbij het om dezelfde contactpersoon in en buiten Nederland gaat. Tevens werden gevallen van vrouwen genoemd, met name van Argentijnse en Columbiaanse, die in Nederland kwamen via een landgenoot die hier illegaal was of deel uitmaakte van een misdadige organisatie. Ook in deze gevallen kan men spreken van vrouwenhandel.
Niet alle Zuidamerikaanse vrouwen kwamen naar Nederland via een schijnhuwelijk. Er zijn ook vrouwen illegaal naar Nederland gebracht via andere Europese landen of hier binnengehaald als toerist. Een aantal Zuidamerikaanse vrouwen kwam op eigen gelegenheid naar Nederland. Ze zijn in feite illegale immigranten. Ze kozen voor Nederland omdat zij hier connecties hadden, bijvoorbeeld familie, vriendinnen of dorpsgenoten.
Soms haalden vrienden of familieleden die zelf in de prostitutie werkten de vrouwen naar Nederland als kinderoppas of huishoudster. Later kwamen zij dan in de prostitutie terecht, wat bepaald geen vrije keus was. Evenmin haalde de familie of vriendinnen hen naar Nederland om hen in de prostitutie te introduceren. Er bestaat eerder de indruk dat hun illegaal verblijf, de onmogelijkheid om werk te vinden en de connecties met de prostitutiewereld de overgang naar prostitutie gemakkelijker maakt. Daarbij lijken ze vaak als zelfstandige in de prostitutie te werken.
Zuidamerikaanse vrouwen die politiek vluchteling zijn, maar niet de juridische vluchtelingenstatus hebben, zijn een groep apart. Vaak ontkwamen ze aan levensbedreigende omstandigheden onder een dictatoriaal regime door uit hun land te vluchten. Soms zijn zij uit de gevangenis ontsnapt of na marteling en bedreiging van henzelf of familieleden hals over kop gevlucht, vaak zonder in het bezit te zijn van de vereiste papieren.
Eenmaal in Europa - het land van aankomst was meestal Frankrijk - was het niet meer mogelijk de vluchtelingenstatus te verkrijgen. Bovendien waren de vrouwen na hun ervaringen psychisch en lichamelijk niet meer in staat om de goede kanalen te vinden voor juridische bijstand.
Hiermee begon dan voor hen een zwerftocht door Europa, waarbij ze in de prostitutie terecht kwamen om in hun onderhoud te voorzien. Deze omzwerving duurt inmiddels vaak al langer dan tien jaar, waarbij zij in een uitzichtloze situatie terecht zijn gekomen: illegaal, soms zonder geldig paspoort, niet meer in aanmerking komend voor de status van politiek vluchteling en zonder de mogelijkheid naar hun eigen land terug te keren.
 
Een waarneembaar gegeven is, dat het grootste deel van de Zuidamerikaanse vrouwen op de Amsterdamse Wallen achter de ramen werkt. Dit gebeurde zo snel, dat in 1983 meer dan vijftig procent van de ramen op de Wallen verhuurd was aan Zuidamerikaanse vrouwen. De sluiting van de wijk Katendrecht in Rotterdam, waar veel Zuidamerikaanse prostituées werkten, versnelde deze toename. In de eerste helft van 1984 liep hun aantal op de Wallen weer terug. Ze gebruikten toen eenderde van het aantal ramen. Aanleiding hiertoe was het versterkte politie-optreden in de buurt als gevolg van de drugsbestrijding van de gemeente Amsterdam, het zogenaamde 'ontmoedigingsbeleid'.
Volgens sommige respondenten in het onderzoek werd een aantal vrouwen in die periode overgebracht naar gesloten sekshuizen in de randstad en andere steden in Nederland. Ook ging een aantal vrouwen in de escort-service werken.
Een kleine groep Zuidamerikaanse vrouwen werkt als tippelaarster. Dit zijn voornamelijk vrouwen die hier illegaal zijn en bij het zien van politie snel willen kunnen vluchten. Onder hen bevindt zich een klein aantal druggebruiksters. De roulatie van vrouwen die door handelaren gecontroleerd worden, is het laatste jaar groot geweest, met name van en naar Groningen. Desalniettemin geeft het onderzoek de indruk, dat een grote groep Zuidamerikaanse vrouwen zich in Amsterdam heeft gevestigd. Amsterdam lijkt voorlopig de stad waar de Zuidamerikaanse vrouwen werken.
Nog steeds komen Zuidamerikaanse vrouwen, met name uit de Dominicaanse Republiek, maar Nederland. Volgens een van de respondenten (een ex-prostituée) is deze (illegale) stroom van vrouwen uit de Dominicaanse Republiek de laatste maanden toegenomen.
 
Werkomstandigheden
Binnen de prostitutie zijn er, net als in alle andere werkverhoudingen, verschillende werkomstandigheden. Er is sprake van een zekere hiërarchie. Het maakt uit of je op straat werkt of in een exclusieve of juist goedkope club, of dat je in een bepaalde straat op de Wallen werkt of in een ander, goedkoop (verpauperd) deel van de stad.
Binnen deze hiërarchie die bepaald wordt door werkomstandigheden, prijzen en het soort klanten, valt het merendeel van de Zuidamerikaanse prostituées in de laagste rang. Zij werken op het goedkoopste deel van de Wallen, meestal in kleine kamertjes met slechte hygiënische voorzieningen. Vaak gebruiken verschillende vrouwen één kamer.
Sommige informatiebronnen zeggen dat de vrouwen meestal niet direct door de bordeelhouders worden geëxploiteerd en ook wel dat deze niet direct bij de handel in vrouwen betrokken zijn. Zij verhuren alleen de kamers voor een vastgestelde prijs. Een andere respondent echter vertelt dat bordeelhouders wel degelijk vormen van dwang en uitbuiting uitoefenen, bijvoorbeeld door een extra percentage te vragen of door de vrouwen te verplichten zonder condoom te werken waardoor er meer en beter betalende klanten komen.
 
In het algemeen werken de Zuidamerikaanse vrouwen voor het laagste tarief (ongeveer 50 gulden). Omdat ze de taal niet spreken, kunnen ze niet over klachten communiceren en onderhandelen. Vaak zijn ze het slachtoffer van racistische uitingen van een klant. In geval van mishandeling en bedreiging door klanten durven zij geen aangifte te doen bij de politie, waarvoor een grote angst heerst. Die valt enerzijds te verklaren uit de situatie van bedreiging en dwang, waarin een groot deel van de vrouwen leeft, anderzijds uit de ervaringen met de corrupte politie in het land van herkomst.
Ook onder de vrouwen die hier legaal zijn is de angst voor controle door de zeden- en vreemdelingenpolitie groot. Wanneer zij al de Nederlandse nationaliteit hebben, zijn zij vaak niet in het bezit van hun paspoort. Hun 'beschermer' confisceert dit doorgaans. De angst voor iedereen die een uniform draagt, is nog groter bij de vrouwen die politiek vluchteling zijn.
Er zijn ook vrouwen die zonder pooier als zelfstandige werken. Ze zijn er in
geslaagd zich in zekere mate te bevrijden van de organisatie die hen naar Nederland bracht. Deze vrouwen hebben bijvoorbeeld vrijheid om hun werkplek te kiezen en van raam te veranderen. Hoe groot hun aantal is, is onduidelijk.
 
De leeftijd van de vrouwen ligt meestal tussen de 25 en 35 jaar. Vaak hebben ze kinderen in het land van herkomst. Sommigen hebben ook hier nog kinderen gekregen. De vrouwen weten weinig over anti-conceptiemiddelen. Er zijn bijvoorbeeld vrouwen die penicilline gebruiken als anti-conceptiemiddel. Over hun situatie voor het vertrek uit het land van herkomst is slechts een algemeen beeld te geven. De veronderstelling is dat vaak die vrouwen geronseld worden, die als 'drop-out' al een stigma hadden in de door mannen overheerste, katholieke Zuidamerikaanse maatschappij. Zeker is, dat de voornaamste drijfveer om te vertrekken de armoede in het eigen land was en de hoop een betere toekomst voor hun kinderen te kunnen opbouwen. Deze zorg voor de achtergebleven kinderen en familie blijft ook hier in Nederland de motivatie en tegelijk de dwang om door te gaan met prostitutie.
De vrouwen zijn afkomstig uit de armste lagen van de stedelijke bevolking. Vanuit Nederland sturen ze niet alleen geld voor de kinderen die door familie verzorgd worden, maar onderhouden ze vaak de hele familie. Niemand van de familie mag echter iets weten over hun situatie hier. De schande is te groot en terugkeer naar het eigen land zou voorgoed onmogelijk worden. Daarom houden zij het beeld op van een goede baan hier in Nederland en sturen geld en cadeaus.
De eenheid tussen de vrouwen onderling is groot. Ze opereren bijna altijd in groepen. Het is de enige kracht en bescherming, die zij tot nu toe hebben. Hierdoor zijn ze, samen met de motivatie om geld te sparen voor de familie en de terugkeer, beschermd tegen druggebruik.
Uit 'TAMPEP - final report' (1994, redactie door Licia Brussa)
Pagina 40-42:
Latin America
This section covers sex workers from the Dominican Republic, Colombia, Venezuela and Brazil.
The Latin American sex workers are found in the areas of shop window prostitution, especially women from the Dominican Republic and Colombia.
In the clubs near the border with Germany we found Brazilian and Colombian women. TAMPEP has come across other clubs in the centre of the country where Colombian women predominated.
TAMPEP has contacted about 500 sex workers from Latin America in the course of the project.
 
How the women arrive
Through the testimonies of the sex workers TAMPEP has been able to establish how the women become involved in the networks of prostitution.
According to the Foundation Against Trafficking (S.T.V., Information and Services in Support of Third World Women to Stop Sexual Exploitation), 20 women from Latin America were found to be victims of trafficking between January and June 1994.
International networks exist which recruit women from Latin America, lending them the money for their air flight tickets, facilitating their stay in different European countries and introducing them to the world of prostitution.
The women who arrive in this way have to pay the money back more than they owe. They know what kind of work awaits them before they come to Europe, but they do not know what it will be like in practice.
The women who come of their own account and take their own risks have prior contacts, either friends or family members, who in one way or another are linked to the world of prostitution.
Women who marry a European, whether Dutch or resident in Holland, are often obliged to work in prostitution or to act as an agent to bring others.
The reasons they come
The various mechanisms by which the women enter the circuit of prostitution reflect to a greater or lesser extent the pressure of their precarious economic situation, and the lack of opportunity to find work in their country of origin and the country they migrate to.
The possibilities for profit from the sex business lead to the existence of organised international mafias which traffic with women, recruiting them and facilitating their dispersal across Europe.
The demand from European citizens who frequent the prostitution zones ensures that the business continues.
 
Who they are
Based on the interviews carried out by TAMPEP at the start of the project, we have been able to establish the following:
. Sex workers whose ages range between 19 and 46 have been encountered, with the largest group aged between 19 and 25.
. The largest number of sex workers has completed only primary education while a very small group have completed secondary sc
. Most of the sex workers come from lower class backgrounds with an extremely small group of middle class origin.
. Most come from villages and intermediate sized towns.
. The workers have between 1 and 5 children.
. About 10 family members depend on the earnings that they send home.
 
Mobility
The mobility of the workers varies according to their dependency on others, their experience in prostitution, and the amount of time they have been in Europe, as well as their legal status.
The sex workers who have arrived as a result of trafficking networks stay in Holland between 3 and 6 months.
There is a cycle of mobility in the zones where the shop windows operate which means that each worker stays some three months at a time. They may also spend a week or so in cities in the interior or in frontier areas, according to the season.
The illegal workers experience pressure to leave their work due to the fear of police sweeps.
The sex workers who are working legally stay in one place, which they have chosen, for periods of between 1 and 8 years, interspersed with short periods of absence in their home countries.
 
The characteristics of migration
The Latin American sex workers start in prostitution as soon as they arrive in Europe. In some cases they are trained in the various places in their native continent where they were first recruited.
The migration of women from the Dominican Republic, because of its scale and its history which dates back to the 1970s, has converted into a movement of chain migration.
The majority of the Dominican women who migrated to Europe and Holland at that time were victims of trafficking. According to their various circumstances a group of these women became the contact point to bring other women over.
Another group sold an image in their country of Europe as a society where it was possible to earn a fortune in a short time. This dream encouraged other women to migrate to Europe. In some cases they had no idea of the nature of the work, but in others they knew they were going to work in prostitution even though they did not know what form it would take.
At present there is a group of women from this first group which is still working; these women are aged between 40 and 60.
During its investigation TAMPEP has found that this long migratory process has evolved to create a second generation of sex workers.
The contradiction between the real position of the sex worker in Europe and the impression they must give as a woman within their own society -not least taking into account the religious element- leads to psychological problems.
The Latin American women, especially those from the Dominican Republic and Colombia, refuse to have contact with the sex workers from their own countries. They are afraid that the work they do in Europe will become known in their home countries, because many of them fear rejection by their families, especially as they project a triumphal image based on the money they send back to their families.
This situation is illustrated by a phrase taken from an interview: "Over here I'm a whore, over there I'm a lady".
TAMPEP - final report 1995-1996
pagina 19-20:
ARNHEM
 
Situation
Shop window prostitution in Arnhem is concentrated in one neighbourhood. At this moment there are about 220 windows (2 establishments have been closed this year), which are never fully occupied and the occupation largely depends on the time of the year.
The majority of women are Latin American (sometimes over 50%), Dutch women also form a large group (about 40%), a minority is made up of African women (about 10%).
Police checks on legality of residence are still extremely tough, one does not stand a chance without valid documents. Police action against criminality in which for example, the dealing of drugs plays an important part has increased under pressure from neighbourhood residents. Even though the situation is relatively quiet, safety leaves much to be desired. An attempt to kill a German in April '96 led to the installation of an alarm system in only one establishment, all others work without an alarm system.
Hygienic conditions of the houses are bad, the presence of vermin is common. (...)

Analysis

The majority of the Latin American women consists of Dominicans, followed by Columbians. As for other Latin American countries only a few individuals are found (Brazil, Uruguay).
The median age of the women is high (about 35-40) with ages ranging from 20 to 60.
Most of them have been in the Netherlands for over 2 years, some even for over 10 years. Their residence permit is mostly based on a (broken) marriage. (...)
The legality of residence enables the women to decide when they do not want to work, for instance, when there are fewer customers or when they are ill; after all these women do not sleep at their workplace in contrast to many illegal women. We also observe that the women can refuse customers, which enhances safety.
Because all the women in Arnhem are legal, they are confronted less with the tensions concerning their residence status and related matters. Only now can the women work independently, often after many years of dependence. The struggle against their imperious partners together with the threat of losing their permit of residence, is behind them.
pagina 24-25:
DEN HAAG

Situation

Of the three streets in which shop window prostitution in Den Haag is concentrated, two are occupied mainly by Latin American women, while in the third street there are none or only a few Latin American (L.A.) women. Of these three streets which are not situated far from each other, the Poeldijkstraat with about 500 working places, has the largest number of windows. About 80% of the women in this street are of LA origin,+/- 15% African and +/- 5% Dutch, East European and others.
The Doubletstraat has about 200 windows. The ratio between the nationalities is about the same as in the Poeldijk.
In both streets the occupation is rather stable, varying between 80% (January) till sometimes 100% (April).
The vast majority of the women do not have a residence pennit. Den Haag has a policy of tolerance: these women will not be persecuted unless there is a criminal cause. However, the women can never be certain of this policy, thus they work under permanent tension. An increase in criminality could mean a possible change in the police tolerance, even though the women are not to blame. (...)

Sex-club

Near the Doubletstraat a club is located, in which 30 Columbian women in the age group of 20 and 30 years work. They all come from the Valle de Cauca, a province of Colombia which is well known to the Dutch clubowner. One contact there arranges the selection, the woman receive a considerable amount of money ($ 4000) to arrange the journey.
According to the club owner the women are fully aware of their future working conditions in Holland. The women stay in the club for 3 months. Their earnings are shared.
The women hardly leave the club, a fear of the police is imposed by the clubowner, and they also do not know their way around outside the club.
The club has only Turkish and Moroccan customers. The women are not allowed to use a condom. The owner is of the opinion that the use of condoms does not contribute to the prevention of AIDS because AIDS is not transmissible by vaginal contact. To prevent Sexual Transmitted Diseases, STD, the women are told to rinse the vagina with vinegar and betadine.
Weekly, a club doctor who supports this STD prevention method, but is widely known for several other unofficial (medical) practices, check-up the women for STD.

Shop window prostitution
In the Poeldijk the majority of the Latin American are Columbians followed by Dominicans. Brazilian women, together with a few other nationalities, form a minority. In the Doubletstraat the reverse is seen, Dominican women dominate in number, followed by the Columbians. The principal reason why the women work here is to eam money to maintain their children and their relatives in their home countries.
Many come to Holland on their free will, often they have a relative who has already lived in Holland for some time. Others first arrive at a club, and then work in a shop window because of disappointing economic results.
Particularly Dominican women are lured to Holland with false expectations. They pay a great amount of money to those who let them come here under false pretences. Once confronted with the real situation, they are forced to continue the work, because of their debts to relatives. Although they do not work for a pimp, they find themselves in a very dependent situation. Especially at first they depend on others for every step they make. Because they are new, they do not know their way around, and to get information and help, they depend on people in the street who can easily abuse them.
The degree of dependency is thus determined by the way in which the women have come to Den Haag and the time of residence.
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl