kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 7 (over Thaise, Chinese en Westerse prostituees, over privé-ontvangst, over de werksituatie in bordelen, drugs)
 
 
 
Over Thaise prostituees is weinig informatie. Feit is wel dat er veel Thaise prostituees in Nederland zijn (het is waarschijnlijk de meest voorkomende nationaliteit na de Nederlandse), maar ze komen weinig voor op de lijsten van de STV, en het zijn vaak wat oudere vrouwen. Hoewel..... wat voor de Latijns Amerikaanse prostituees zou kunnen gelden kan ook gelden voor de Thaise. M.a.w. ze zijn hier misschien via schijnhuwelijken en worden door hun legale status niet opgemerkt. (En aan de andere kant komen Poolse prostituees ook zelden voor op de lijsten van de STV, maar als het inderdaad zo is dat 90% van de Oost-Europese prostituees onder controle staat van een pooier, madam of mensenhandelaar - zoals TAMPEP zegt - dan kun je veronderstellen dat veel Poolse prostituees dit kennelijk ook zijn.)
 
Thaise prostituees zijn gemiddeld zo rond de 30 en werken vaak in Thaise massagesalons.
Er worden een paar geïnterviewd in het rapport Illegaliteit, onvrijwilligheid en minderjarigheid in de prostitutie (2002). Zie pagina 27-29. Die zijn met Nederlandse mannen getrouwd en werken naar eigen zeggen vrijwillig.
 
De Rode Draad beschrijft Thaise massagesalons:
ABC van de rode draad (onder "massagesalon") 
Veel massagesalons dragen een naam die naar Thailand verwijst. Daar zijn er veel van te vinden in bijvoorbeeld Rotterdam. Incidenteel kunnen we met een Thaise veldwerker deze bedrijven bezoeken.
In dat geval treffen we veelal oudere Thaise vrouwen aan die nauwelijks Nederlands spreken. Ze zitten in alle treurigheid te wachten op klanten die hooguit 20 euro betalen. In enkele van deze bedrijven is in Rotterdam loondienst opgelegd. Dit betekent dat ze oproepcontracten hebben waarbij ze – in tegenstelling tot het wettelijk vereiste minimum van drie uren- slechts één uur uitbetaald krijgen. Ze zijn zodanig verkleefd geraakt met de (Thaise) bazin dat ze hun rechten niet op willen eisen om haar niet verder in de problemen te brengen. Hierin valt een restant van patronagepatronen te ontdekken die door diverse onderzoekers in Thailand zijn geconstateerd: een ongelijke relatie waarin een baas diensten ter beschikking stelt in ruil voor politieke of andere invloed. Dat houdt in dit geval in dat het werknemerschap ook verplichtingen naar de baas toe in de privé-sfeer schept.
De Rode Draad beschrijft Thaise prostituees in haar rapport (in Hoofdstuk 9 van pagina 86 t/m 91):
Rechten van prostituees (Oktober, 2006)
Een van de meest opmerkelijke conclusies uit ons veldwerk is de opvallende groei van het aantal Thaise massagesalons in ons land. (Een zesde van de bij ons bekende seksbedrijven is Thais. (...)
Medio jaren tachtig werd Nederland geconfronteerd met de tweede golf mondiale vrouwenhandel. De eerste was rond het jaar 1900. Die tweede golf kwam onder de aandacht door de opkomst van het sekstoerisme, vooral naar Thailand. Na afloop van de Vietnamoorlog zocht men een nieuwe bestemming voor de rust en recreatievoorzieningen - lees Red Light Districts - die voor Amerikaanse militairen in Thailand in het leven waren geroepen. Daar werden de eerste Thaise vrouwen voor de Europese seksindustrie gerekruteerd. Reeds in 1976 waren de eerste Oosterse ’verwenprinsessen’ in Nederlandse seksclubs aan het werk gezet. In sommige clubs kregen klanten ze gratis bij een fles champagne, alsof de vrouwen een bakje borrelnootjes waren. Zij zijn de eerste generatie slachtoffers van mensenhandel. (...)
Wij komen tijdens ons bedrijvenbezoek vaak vrouwen tegen die in deze periode in Nederland zijn gearriveerd. Ze vertellen ons, dat ze vroeger schulden moesten afbetalen en er jaren over hebben gedaan om zich vrij te kopen. Velen onder hen zijn ooit getrouwd geweest met een Nederlander, waardoor ze wel een verblijfsvergunning hebben, maar ook in een echtscheiding zijn terechtgekomen. Zij konden immers alleen via een huwelijk een verblijfsvergunning verkrijgen. (...)
Mensenhandel komt nog wel eens ter sprake. Een bazin vertelde dat ze erachter was gekomen, dat ze strafbaar was toen ze vrouwen naar Nederland wou halen (356). De exploitant van een ander bedrijf (281) klaagde erover, dat hij als bordeeleigenaar zijn Thaise vriendin niet naar Nederland kon laten overkomen. Om die reden kon hij ook al geen geld lenen. Sommige slachtoffers van mensenhandel uit Thailand, die in de jaren tachtig naar Nederland zijn gekomen, spelen een rol in deze handel. Ze zouden familiecontacten aanboren om nieuwe vrouwen naar de salons te halen. De vrouwen die naar Nederland komen, worden geronseld met het argument, dat ze alleen hoeven te masseren en niet aan seks hoeven te doen. In veel van deze bedrijven wordt dan ook ontkend, dat er erotische dienstverlening plaatsvindt. Eén zo’ n eigenaar zei dat hij er niet verantwoordelijk voor is, als ze het wel doen en dat hij de vrouwen die zich daar schuldig aan maken onmiddellijk zal ontslaan (319). (...)
Wij hebben de indruk dat vrouwen in het merendeel van de Thaise salons ook wonen. Bijna overal treffen we ze al kokend aan. Ze doen soms in hun pyjama open. (...)
De Thaise vrouwen zijn voor hun huisvesting afhankelijk van de exploitant of van zijn vrouw, meestal ook een Thaise. Hierin valt een restant van patronagepatronen te ontdekken die door diverse onderzoekers in Thailand zijn geconstateerd. Het gaat om een ongelijke relatie, waarin een baas diensten ter beschikking stelt in ruil voor politieke of andere invloed. Dat houdt in dit geval in, dat het werknemerschap ook in de privé-sfeer verplichtingen jegens de baas schept. Dit speelt mogelijk in de loyaliteit aan het bedrijf, vooral in deze moeilijke tijden, waar de Belastingdienst loondienst constateert.
Klanten op hookers.nl vertellen in een topic veel gedetailleerde informatie over Thaise prostituees (helaas, het is verwijderd), maar gelukkig heb ik het opgeslagen. (.... ik sta op het punt het kopierecht te schenden..... ):
informatie van een klant (3-11-2006):
Thai dvp’s inside…
Ik heb in de loop der jaren door met een aantal Thai dvp dames een vertrouwensband op te bouwen inzicht gekregen hoe Thai dvp’s tot hun 'keus' gekomen zijn in Nederland aan de slag te gaan. Alhoewel er genoeg informatie is in de vorm van studies of andere mensen die op dit forum hun ervaringen delen wil ik toch een licht werpen op de schaduwkant. Ik wil zeker geen oordeel vellen of generaliseren. Ik wil alleen mijn verhaal doen over mijn ervaringen met een aantal thaise vrouwen/ dvp's.
Zoals (misschien) bekend bestaat de groep NL-thai dvp’s veelal uit, naar Thai maatstaven, wat oudere vrouwen (28+) uit het noorden en noordoosten (Isan). Een veel gehoord verhaal is deze: Er is sprake van een onstabiele gezinssituatie die veelal ook compleet spaak loopt. Pa en ma drinken, pa slaat door zijn alcoholisme en uit onmacht moeder en de kinderen. Ook worden de zoons voorgetrokken (matriarchale samenleving). De moeders houden dit ondanks (of juist dankzij) hun eigen jeugd in stand. De dochter vervalt vervolgens in de rol van Assepoester, Thai style. Helpen in het huishouden...
Voor diegenen die niet zo bekend zijn met de ins and outs van de thai samenleving een voorbeeld van een vrouwenleven ; op je 16e uitgehuwelijkt, op veel te jonge leeftijd een aantal kinderen gebaard die verzorgd worden door je ouders, je school niet afgemaakt, een man (waarvan je niet houd en hij niet van jou) die regelmatig geen werk heeft, je slaat en neigt naar alcoholisme. Of geen man meer omdat hij je heeft verlaten. En dan je eigen baan waarmee je een slordige 6000tbt per maand verdient. Dat is echter niet genoeg om het hele gezin te onderhouden. Zelfs al verdient je man ook een redelijke ‘kom kleefrijst’, is het nog sappelen om je kinderen naar een fatsoenlijke school te sturen. En als je man er vandoor is, is een farang aan de haak slaan geen optie. Die zijn op zoek naar je dochter.
Gelukkig is er altijd wel een ‘goede vriendin’ in de buurt die in Europa in 'the business' veel geld verdient. En daarmee haar familie een hogere status heeft bezorgd. Mannen die willen zorgen voor een verblijfsvergunning in ruil voor sex en/ of geld zijn er genoeg te vinden. En als Thai heb je gelukkig geen TWV nodig. Die status voor de familie overigens in de materialistische vorm; auto’s, bromfietsen, tv’s, DVD spelers, feesten, inwijdingen in het boeddhisme voor je zoon(s) en broer(s) en deze een periode laten spenderen als monnik levert meer status op voor de familie (er moet flink geld geschonken worden aan de betreffende tempel of monniken die deze ceremonies houden), fatsoenering of nieuwbouw van het huis van je ouders en naaste familie. En als er vragen worden gesteld waar deze plotselinge welvaart aan te danken is weet niemand wat die verdwenen dochter of moeder aan het doen is. Imago is #1… Men praat er niet over. Niet te vergeten 'mai pen rai'.
En dan zitten ze in Nederland; in een privéhuis vol mentaal onstabiele types (vooral de ladyboys zijn veelal border line), in de kern doodongelukkig, neigend naar (beginnende) depressiviteit, ondanks de boeddhistische overtuiging soms neigend naar zelfmoord of al een aantal pogingen daartoe ondernomen. In het begin worden er door de seksuele onervarenheid en weinig tot geen kennis van het eigen lichaam (geen tot weinig opleiding) veel fouten gemaakt. Geen condoom gebruiken (niet te verwarren met het later wel aanbieden van deze diensten), niet goed wassen of juist veel te veel met de verkeerde producten. Als er een keer cervicitis (een soort ontsteking van de baarmoedermond die eigenlijk alleen optreed bij veel wisselende partners) optreedt van het nzc en ze voor het eerst naar een westerse arts gaan worden ze gewezen op de mogelijkheden om hun eigen lichaam beter te beschermen. Speciale tampons, reinigings- en ontsmettingsproducten voor de vagina en baarmoeder.
Dan worden er om überhaupt, fysiek in staat te zijn, te kunnen werken veelal softdrugs gebruikt en/ of medicamenten misbruikt. Prima op te sturen vanuit Thailand en vrij te koop zonder recept. Gaat nog wel eens fout want zelfmedicatie door ongeschoolden is vragen om problemen. Niet te vergeten het alcoholmisbruik en het roken. Alles om zich mentaal af te sluiten voor de pijn en stress van dit bestaan. Pijn en stress die wordt veroorzaakt door eenzaamheid, de overtuiging dat je werk vanuit je geloofsovertuiging wordt veroordeeld, dat je status in de thaise samenleving tot 0 is gereduceerd, meestal slecht nieuws van het thuisfront over ontsporende dochters door het ontbreken van mama en/ of zoons die niets van hun leven maken, ouders of je man die vragen om nog meer geld. En omdat je daartoe van huis uit door je cultuur gedwongen bent doe je in het openbaar en op je werk je vrolijke masker op en gedraag je, je als de ideale sexy en promiscue exotische vrouw.
Maar als je een dergelijke vrouw wat beter kent als vriendin; en haar op de vrouw af vraagt; of als ze alleen is wel eens huilt, of ze gelukkig is? Dan kom je er achter dat die altijd lachende en vrolijke vrouw diep ongelukkig is. Het veelal zelfde antwoord die ik van verschillende vrouwen op deze vragen gekregen heb hebben mijn leven radicaal veranderd... Ik denk overigens wel eens 'ignorance is bliss'...
Ik ben er van overtuigd dat de (twijfelachtige) keus om als dvp in NL te kunnen werken, niet een keus is maar een laatste uitvlucht. Er is altijd sprake van een achterstand in ontwikkeling, financiële noodzaak en culturele dwang.
Er zijn binnen elke maatschappij grove misstanden maar als je persoonlijk geconfronteerd wordt met om het even welk geval besef je pas weer hoe goed wij het hier hebben. Het is clichématig en ik vertel voor veel mensen niets nieuws maar toch…
Ik veroordeel niemand; de wandelaar niet en zeker niet de Thai vrouwen die deze keus gemaakt hebben. Ik heb enorm respect gekregen voor deze Thai vrouwen; vrouwen die zich op een manier wegcijferen voor hun familie die getuigt van een grote mate van (misplaatste) loyaliteit. Het ergste is dat ze daarmee in veel gevallen hun persoonlijkheid compleet verwoesten. Zich daarbij vastklampend aan de boeddhistische overtuiging dat het volgend leven beter zal zijn…
 
(...)
 
Ik wil er nog even bij vermelden dat ik ook een blik heb mogen werpen op het mensenhandel traject. De mensen die ervoor zorgen dat de vrouwen voor veel geld (10-25.000 euro) naar Nederland worden vervoerd waar een Nederlandse 'partner' wacht. Veelal een lokale loser c.q. drop out met een predatorische instelling.
Tevens heb ik een aantal dames die ik ken onafhankelijk van elkaar letterlijk horen zeggen dat toen hun 'schuld' nog niet afbetaald was er van ze verwacht wordt dat ze zelfs indien ongesteld door werkten. Dit mogelijk gemaakt door speciale tampons. (Van die grote roze nappy's.)
Overigens kun je als succesvolle Thai dvp veel geld verdienen. Zeker zonder condoom. Er is dusdanig veel vraag dat er dames zijn die (zwart) ruim meer als 100.000euro per jaar verdienen. Ze staan namelijk voor het merendeel part time op de loonlijst als masseuse of een of andere bull shit titel. Dit geld wordt overigens net zo rap uitgeven in het casino, opsturen naar hun familie/ partner waarmee de mannen in sommige gevallen vrolijk rondneuken. Ook de achtergebleven kinderen gaan naar de verdommenis. Want met die steady supply of money is er geen druk om wat van je leven te maken. Want leven als parassiet is veel makkelijker.
Er is zeker bij de Thaise dames geen sprake van fysiek geweld tijdens die schuldperiode maar weldegelijk van mentale intimidatie. Meestal door een mamasan die door ervaring in the business zelf compleet de weg kwijt is. En altijd is er die dreiging van een paar (betaling in natura) kleerkasten die af en toe een lastige klant naar de tandarts verwijzen.
Je moet niet denken dat het allemaal kommer en kwel is. Er zijn altijd lichtpuntjes of dingen waaraan deze dames plezier ontlenen. Maar bedenk eens voor jezelf als vent dat jijzelf door omstandigheden, en druk van je familie je zelf verkopen als enige uitweg ziet? Dat je mentaal moet omschakelen als er een onaantrekkelijke persoon wat met jou wil en je eigenlijk moet (en dus tegen je wil!). Dat is toch verschrikkelijk? Maar mijn ervaringen hebben er bij mij toe geleid dat ik echt onpasselijk wordt van het idee prostitiutie, en de rol van westers kapitalisme en de invloed daarvan op samenlevingen daar (Z.O. Azie).
Ik ben van mening dat een normaal ontwikkelde vrouw zich nooit aan prostitutie zal wagen. Let wel dat ik besef dat er aan mij ongetwijfeld ook een steek los zit omdat ik mij willens en wetens stort in de gevoelswereld van zeer fragiele en tegelijk sterke, harde vrouwen. Misschien ben ik wel een soort maatschappelijk werker wannabe al beschouw ik mijzelf toch als weldenkend mens die probeert deze vrouwen met welgemeend goed advies na te laten denken hoe hun leven op de rails te krijgen. Maar als je net als ik een paar keer hebt meegemaakt dat een vrouw ineenstort in je armen, je dingen verteld waardoor je niet trots bent om man te zijn, en diezelfde vrouw verwordt tot een zielig hoopje mens en zichzelf compleet blootgeeft dan kun je niet anders als constateren dat er toch veel te veel klootzakken rondlopen die onze prachtige wereld en haar inwoners naar de verdommenis helpen. Het is echt om te janken en geloof me; dat heb ik plenty gedaan. Want het is gewoon hartverscheurend als je er persoonlijk mee wordt geconfronteerd.
Je hoort wel eens Nederlanders zeggen 'het leven is hard'. Ze moesten eens weten...
Er is ook en studie over Thaise prostituees in Thaise massagesalons in Nederland, geschreven door een Thaise zelf ("Thai Massage in the Netherlands - A study of a group of Thai migrant women" door Panitee Suksomboon, 2004). Ze interviewde 14 Thaise masseuses die in 4 verschillende massagesalons werkten (Sunflower Thai Massage, Mai Thai Massage, North Thai massage en de [traditionele Thaise massagesalon] Phaen Boran), onder wie een aantal vrouwen die traditionele Thaise massage deden (6 vrouwen), geen prostituees dus. Het beeld is positief, de vrouwen zijn niet misleid en lijken redelijk behandeld te worden, hoewel ze het werk niet leuk vinden.
 
pagina 11:
The data show that the ages of the interviewed Thai migrant women fall into the category of thirty-five to fifty-five. Only two women, Wong and Mon, are younger than thirty. Most of these Thai migrant women --ten out of fourteen -- came from the Northeast of Thailand and the rest of them are from Bangkok and Northern Thailand. Considering from a macro level, several scholars have explained that the Northeast of Thailand is the poorest of the four major regions of Thailand (Pasuk1982; Cook 1998; Jeffrey 2002).
pagina 84-85:
On the topic of women's migration I present four arguments. Firstly, some academic researchers have frequently considered that women are dependent and passive agents following the migrant men or left behind. Many of these Thai women, rather, moved to the Netherlands as initiating, independent migrants and left their families behind in Thailand. It should be stressed that the social networks providing migration generally involve women relatives and women friends. Pioneer migrant women play a key part in giving information, providing the migration opportunity or helping the migration process. This shows the specific role and active social actors of women who build the social networks in supporting international and chain migration.
 
Secondly, the migration of the interviewed Thai migrant women was a multi-step migration from a village in Thailand to Bangkok or other big cities and later to the Netherlands. As a consequence of their experience in internal migration, it makes these women's adaptation easier in international migration. I also argue transnational migration is not necessary being the last phase of the many steps of Thai women's migration. They still move back and forth within the European Union whereas others expect to move back to Thailand in the future.
 
Thirdly, the lives and experiences in international migration of these Thai women challenge the anti-trafficking discourse which viewed women as naïve, passive and forced/lured to migrate. The Thai migrant women in contrast intended to migrate, knew what their work would be and adapted themselves to the new society. Making a decision to work in Thai massage parlors demonstrates these women's adaptation and role as an active agent. They evaluate themselves that because of their limitations of low-working skills, low education and lack of proficiency in English or Dutch, the working in a Thai massage parlor offers them a certain degree of autonomy and independence. They can earn their own (large sum of) money which they are unlikely to experience in other forms of employment. One should not  generalize that all Thai women migrating overseas face hardship and finally end up as victim of trafficking.
 
Fourthly, international migration is not only involved with geographical movements of people  from the sending country to the receiving country. It is significantly related to the social  and cultural reconstruction, interpretation and negotiation of gender and sexuality of both  sending and receiving countries. On the one hand, the bodies of these women are related to  Thainess, Thai gender and sexuality. Owing to a discourse of Thailand as a place for  westerners to search for sexual service and prostitution, some clients have such stereotypes  that they think they can have sex with all Thai migrant women in massage parlors in the  Netherlands and look down upon them if they refuse their request. These women negotiate with  these customers that they should not apply this label to every Thai woman and that there are  many beautiful and attractive places in Thailand. On the other hand, Dutch culture and 'Western' gender and sexuality are also reconstructed by these Thai women to negotiate with  their farang [Western] husband on the issues of working in Thai massage parlors. Their farang husband  does not give them money is defied as the irresponsibility, so they have to work in Thai  massage parlors. Some assume that their farang [Western] husband is openminded and can tolerate their work in erotic massage parlors.
pagina 85:
Thai migrant women have to work many hours per day, 12 hours and they have a day-off only on Sundays. The income of masseuses bases on the agreement with the parlors' owners, the type of the massage, and the number of clients they get. Having a prior experience with work in a massage parlor is not a sufficient factor to explain why these Thai migrant women choose to work in massage parlors in the Netherlands, especially in the case of the erotic ones. Economic incentives, influence of social networks, the popularity of erotic massage and extra income from offering sexual service are other important factors why these Thai migrant women choose and keep working in erotic massage parlors.
pagina 59:
Wong explained her feeling when she started working: "Before I did it, I thought a lot. I cried and thought of my son and my mom. If they knew what my work here was, how would they feel? Maybe, they would think that I am not a good daughter and mother." I also asked Mon what she thought about her job. "Don't ask me how I feel when I have to take off my clothes while I give massages to clients. If you were me and you had to be naked in front of a male stranger, what would you feel? Would you feel ashamed? I feel the same.", Mon replied.
pagina 49:
The work rules and the kind(s) of services the masseuses have to give are also established by the owners. The women who would like to work in the parlors have to agree with these rules. The strictness of the rules depends on the relationship between the owners and employees as well as the size of the establishment. If a parlor has many masseuses working there and the relationship between the owner and employees is formal, the working-rules are stricter than in the parlors with fewer masseuses.
pagina 71:
Interesting enough, both traditional and erotic masseuses also consider the client's touching their body as an act of sexual harassment. Although the women in erotic massage parlors take off their clothes, give body to body massage or hand jobs, they feel uneasy if the client always keeps touching their bodies, especially their private parts.
pagina 71:
"Before I take off all of my clothes some clients already touch my body. Some clients stare at me when I am naked. I was shy, especially with the young and handsome farang [she means Western] clients. Very often some old or crazy customers always touched my breasts and hips. If I faced this situation again, I thought I was unlucky. Sometimes I was very angry, but I had to be patient and try to control my emotion. If I exposed my anger to the clients, it would damage the reputation of the parlor".
pagina 75:
Some masseuses tried to enjoy their work telling themselves that it is their job, similar to people of other professions, and that they also have a responsibility to do their job. Wong explained how she felt about her job: "I am sometimes ashamed to take off my clothes, but I think, it is my work. Whenever I meet nice and polite clients, I feel that I enjoy my work". Mali is another example: "When I took off my clothes the first time, I was shy. Sometimes I have to give showers to the clients. I don't like it. Anyhow, this is my work".
pagina 79:
Son has nearly finished paying her debt of 6,520 EURO to an agency and a bank after one and a half years.
De Werkgroep Prostitutietoerisme en Handel in vrouwen over Thaise prostituees in het boekje "VOGELVRIJ - prostitutietoerisme en vrouwenhandel" (1984) door Els Bransen, Liet Gaikhorst en Gery de Wolf (op pagina 64):
Op grond van informatie die wij verzamelden over Thai-klups in Amsterdam kunnen we stellen dat er vrouwen (bijvoorbeeld Thaise) worden geworven voor werk in de sexindustrie in het westen. De betreffende vrouwen zijn daarbij min of meer op de hoogte van de inhoud van het werk.
Uit 'De buitenlandse prostituée' door Licia Brussa in "Beroep:Prostituee" door Frank Belderbos en Jan Visser (red.) (1987):
pagina 98-102:
De vrouwen uit Zuidoost-Azië vormen de tweede grote groep buitenlandse prostituées. Het gaat voornamelijk om Thaise vrouwen. Er is een kleinere groep Filippijnse vrouwen en een aantal vrouwen van verschillende nationaliteit (onder andere Maleisisch, Indonesisch en Taiwanees).
Ongeveer tien jaar geleden kwamen de eerste vrouwen naar Nederland. De laatste jaren is met name het aantal Thaise vrouwen in de stad gestegen. Het werk van Filippijnse gogo-danseressenen combo-bands in het entertainmentcircuit in de stad is acht jaar geleden begonnen.
De Zuidoost-aziatische vrouwen zijn moeilijker te bereiken dan de Zuidamerikaanse vrouwen. Ze zijn minder zichtbaar door het besloten karakter van hun werkplek: bars en gesloten clubs verspreid over de hele stad. Er is een grote roulatie van club naar club, van stad naar stad en van het ene Europese land naar het andere. Door deze situatie hebben ze geen contact met hulpverleningsinstellingen en veldwerkers. Zij leven minder in groepsverband dan de Zuidamerikaanse vrouwen. Een groot deel van hen is illegaal in Nederland of illegaal geworden. Tot een goede schatting van het aantal illegalen onder hen zijn we in het onderzoek niet gekomen.
Wel is gelukt een globaal beeld te krijgen van de situatie waarin de vrouwen verkeren en van de diverse manieren waarop zij naar Europa of Nederland kwamen. De handel in vrouwen uit Zuidoost-Azië zit ingewikkeld in elkaar. Er zijn verschillende connecties met Europa, die de stroom van vrouwen uit Zuidoost-Azië bepalen. De handel in Zuidoost-aziatische vrouwen is meer over heel Europa verspreid. De indruk bestaat dat Nederland slechts een zijdelingse rol speelt bij deze Aziatisch-Europese stroom.
Als we ons beperken tot de handel in Thaise vrouwen blijkt, dat het knooppunt van de Thais-Europese connectie zich in West-Duitsland bevindt. De voornaamste reden hiervoor is dat West-Duitsland, in tegenstelling tot andere Europese landen, geen visumverplichting kent voor reizigers uit Azië. Eenmaal in de Bondsrepubliek is het dan gemakkelijker andere Europese landen binnen te komen.
De recrutering van Thaise vrouwen, hun reis naar Europa en hun overbrenging naar een bepaalde club, wordt door verschillende agenten en/of handelaren binnen bovengenoemde kanalen geregeld. De Duitse handelaren hebben zich grootschalig georganiseerd, terwijl de Nederlandse agenten vermoedelijk op veel kleinere schaal opereren. Vaak worden de vrouwen aan een clubeigenaar verkocht en rouleren ze gedwongen tussen verschillende clubs. Nadat hun visum verloopt, worden zij 'illegaal'. Ook verlopen ronselpraktijken via zogenaamde artiesten- of uitzendbureaus. Een andere wijze van handel gebeurt via vrienden, kennissen, verwanten of illegale huwelijksbureaus.
 
De vrouwen die via een huwelijk de Nederlandse nationaliteit krijgen, komen vaak rechtstreeks naar Nederland. De Nederlandse huwelijkskandidaat wordt meestal in Thailand gevonden onder verslaafden, toeristen of Nederlanders die in Thailand wonen. Het huwelijk wordt door de agent geregeld en de vrouwen blijven van hen afhankelijk. Andere vrouwen komen binnen via Schiphol met een man, die enkele vrouwen 'begeleidt'. Ze krijgen een toeristenvisum omdat ze voldoende geld en een retourticket in hun bezit hebben.
Een ander circuit met diverse kanalen recruteert met name Filippijnse gogodanseressen en bands om in Europa in de entertainment-industrie in nachtclubs op te treden. Vaste agenten op de Filippijnen engageren de vrouwen. Er wordt hen een contract aangeboden onder meestal valse voorwendsels en beloften voor zes maanden of een jaar.
Volgens verschillende respondenten worden deze vrouwen gedwongen tot prostitutie en in ieder geval tot het animeren van klanten. Verzet is onmogelijk. Na drie of zes maanden is men illegaal. Het contract verliest zijn geldigheid en de vrouwen zijn zonder onderdak en inkomen.
Een kleine groep Zuidoost-aziatische vrouwen kwam als zelfstandige naar Europa via vrienden, kennissen of verwanten die hier legaal verblijven. Ze gingen daarna in de prostitutie. Voorts zijn er Zuidoost-aziatische vrouwen naar Amsterdam gekomen na ontvlucht te zijn uit bordelen in West-Duitsland, Zwitserland, Belgie of Frankrijk.
Interessant is overigens dat Amsterdam een grote aantrekkingskracht heeft op Thaise vrouwen. Dit kwam in verschillende gesprekken met respondenten naar voren. In Thailand bestaat bij vrouwen die contact hebben met Europese mannen het idee dat Nederland een betere plek is om te wonen en te werken dan andere Europese landen en zeker beter dan de Bondsrepubliek. De Thaise respondent-prostituée wist niet precies waarom, maar bevestigde dat veel vrouwen die weg willen uit Thailand om te werken (al of niet als prostituée) graag naar Nederland willen. Dit maakt het de agenten die vrouwen recruteren voor handelaren veel makkelijker.
 
Werkplek en werkomstandigheden
De Zuidoost-aziatische vrouwen werken in verschillende takken van de prostitutie, zoals seksclubs, bars en bordelen. Daarnaast werken zij in peepshows en sekstheaters met live-shows. Ook vinden ze emplooi als escortguides en als call-girls in gesloten huizen. Slechts enkele Zuidoost-aziatische vrouwen werken als raamprostituée.
De werkomstandigheden en het inkomen van de vrouwen zijn sterk afhankelijk van niet alleen het seksbedrijf waar zij werken, maar ook van de goede of slechte wil van de clubeigenaar. In sommige clubs krijgen vrouwen een percentage van tien tot twintig procent van de opbrengst van de consumpties. Voor de seksuele prestatie geven goede clubs vijftig procent en slechte tien tot dertig procent van hun dagomzet.
In bedrijven waar de vrouwen optreden als danseres of deelnemen in een show, krijgen ze een vast salaris van 300 tot 500 gulden per week. Hiervan moeten ze een percentage aan de clubeigenaar betalen voor onderdak en onderhoud.
De verdiensten staan in schrille tegenstelling tot de inkomsten van de bar- of clubeigenaar. In sommige clubs betalen de klanten een vast bedrag van 200 à 300 gulden. Hierin is alles inbegrepen: drank, vrouwen en entertainment.
 
Uitbuiting door clubeigenaren komt vaak voor. De respondent-prostituées en verschillende sleutelfiguren vertelden dat er kleine clubs of gesloten huizen zijn, waar vier of vijf Thaise vrouwen werken en wonen. Zij krijgen een bepaald bedrag per maand (300-500 gulden). Soms wordt dit bedrag niet aan de vrouwen zelf gegeven, maar rechtstreeks naar de familie of een bepaalde bankrekening in Thailand gestuurd. Dit is een subtiele manier om de vrouwen nog afhankelijker te maken. Zij weten immers dat hun familie en kinderen leven van het maandbedrag dat de eigenaar stuurt.
Sommige eigenaren gedragen zich paternalistisch tegenover de vrouwen. Zij vertellen de vrouwen dat zij alles doen om hen te beschermen tegen de 'boze' buitenwereld en dat het in de clubs, waar alles geregeld is, veel veiliger is dan elders. De vrouwen zouden zo beter tegen de politie beschermd zijn. Vaak wordt gedreigd dat ze anders achter de ramen terecht komen. Het feit dat ze niet buiten mogen komen, dat de club-eigenaar hun geld aan de familie of op een bankrekening overmaakt: alles is "voor hun eigen bestwil". Zo overtuigen zij de vrouwen er langzaam van, dat ze het lang zo slecht nog niet bij hen hebben en dat ze als ze genoeg gespaard hebben terug kunnen naar hun eigen land. Intussen leven de vrouwen in een gevangenis, zonder contacten met de buitenwereld, behalve met de klanten.
De werktijden en hygiënische omstandigheden varieren van club tot club. Er zijn vrouwen die in kleine hokjes werken en wonen. Voor het merendeel werken werken de vrouwen van elf uur's morgens tot diep in de nacht. Vaak moeten zij daarna nog zelf hun kamertje en de club schoonmaken.
 
Achtergronden van de Thaise vrouwen
In het algemeen ligt de leeftijd van de vrouwen hier tussen de achttien en vijfentwintig jaar. Er zijn gevallen genoemd van minderjarige meisjes, hoewel niet van kinderprostitutie. De Thaise regering bestrijdt de laatste jaren dit verschijnsel.
Over de lichamelijke conditie van de vrouwen is tot nu toe weinig bekend. Ze komen niet naar het consultatiebureau van de GG & GD voor controle op geslachtsziekten (die vaak tevenseen controle is op de algemene lichamelijke conditie van prostituées). Wel is er een arts, die naar een aantal van de clubs toe gaat. Deze controleert de vrouwen en laat laboratoriumonderzoek bij de GG & GD doen.
 
De werving van prostituées vindt plaats in de grote steden of in provinciestadjes in Thailand, niet op het platteland. De motieven van de vrouwen om naar Nederland te komen zijn van economische aard. Veel vrouwen hebben kinderen in het eigen land. Daarnaast willen ze een stuk land kopen voor de familie, of willen ze geld verdienen om broers en zusters te laten studeren of geld sparen voor een eigen zaak.
De plicht om als oudste dochter de familie te onderhouden is een zwaarwegend element in de Thaise cultuur. Sociaal gezien is de economische verplichting van de oudste dochter ten opzichte van de ouders belangrijk. De families kennen een strikte gezinshiërarchie: de grootouders en ouders vormen de top van de piramide, waarna de kinderen volgen in volgorde van leeftijd. De onderlinge band is gebaseerd op plichten van de kinderen ten opzichte van ouders en grootouders. Wanneer in zo'n familie niet genoeg te eten is, gaat de oudste dochter naar de stad om werk te vinden.
De mogelijkheden voor vrouwen om werk te vinden in de stad zijn niet groot. Ongeschoolde meisjes vinden werk in de groeiende toeristensector, die vaak sterk verbonden is met de seksindustrie. Ze werken in hotels als serveersters, kapsters, masseuse, danseres en eventueel call-girl.
Niet alle Thaise vrouwen in Nederland werkten in hun eigen land in dit circuit. Er zijn ook geschoolde vrouwen die ander werk hadden. Toch, de eerste indruk is dat met name in Thailand Europese agenten vooral vrouwen ronselen in bedrijven en beroepen binnen het toerisme en specifiek het sekstoerisme.
 
Thaise prostituées spreken slecht Engels en Nederlands. Door het taal probleem, het feit dat zij in het meer verborgen deel van het prostitutiecircuit werken en hun juridische positie leeft deze groep zeer geïsoleerd. De vrouwen gaan weinig uit, zijn geheel onbekend met de manier van leven hier en hebben weinig contact met Nederlanders. Hun leven speelt zich vaak dag en nacht af in de clubs.
Er bestaat onderling geen groepsverband. Sociale contacten blijven vaak beperkt tot een paar vriendinnen (landgenoten-collega's).
De nieuwe Thaise tempel in Amsterdam en een paar Thaise restaurants zijn de ontmoetingsplaatsen voor alleen die vrouwen, die nog enige vrijheid hebben om uit te gaan. Ontmoetingen tussen vrouwen in de tempel ervaren clubeigenaren niet als gevaarlijk of schadelijk.
Verschillende informanten die contacten hebben met Thaise prostituées, brachten naar voren dat de vrouwen leven onder grote geestelijke en lichamelijke spanning. Het zware lichamelijke werk en het leven en werken onder heel andere omstandigheden dan in het eigen land maakt hen zeer depressief en lichamelijk uitgeput. Ze lijden erg onder hun isolement, de scheiding van hun familieleden, het racisme en het voor het eerst in hun leven ervaren van dwang in de prostitutie. Ze mogen hun klanten niet zelf kiezen of weigeren. Dit geldt ook voor de vrouwen die reeds in Thailand prostituée of semiprostituée waren. Daar waren zij vrijer, minder geïsoleerd en werden zij minder uitgebuit. Ze werkten in Thailand freelance en gingen de weekends naar huis.
Ook in Thailand geldt het stigma van prostitutie, maar in een andere context. In een dorp weet bijvoorbeeld iedereen dat meisjes die in de stad werken en goed verdienen vermoedelijk in de prostitutie zitten. Niemand zal er iets van durven zeggen, zolang zij zich als 'goede' dochters gedragen en de band met de familie en de financiële ondersteuning en zorg handhaven. Het laatste is moreel gezien belangrijker dan vorm en inhoud van het beroep. In Nederland zijn hun ervaringen heel anders. Er is dan ook duidelijk sprake van een 'cultuurschok' en schaamte. Dit maakt hen nog afhankelijker van handelaren en clubeigenaren.
***
 
Chinese prostituees (die vaak in kapsalons werken) komen relatief vaak voor in de statistieken van de Stichting Tegen Vrouwenhandel, terwijl er maar weinig Chinese prostituees in Nederland zijn. Ik vermoed dat veel van deze prostituees gedwongen worden door mensenhandelaren.
 
***
 
Over Westerse prostituees uitgezonderd de Nederlandse (Duitse en Belgische enz…) weten ik het fijne niet. Feit is dat Westerse prostituees anders dan Nederlandse zelden opduiken in de statistieken van de STV. In het boek "Ik laat je nooit meer gaan" (2005) van Ruth Hopkins wordt de Ierse Chrissie beschreven die op de Wallen onder controle staat van Turkse pooiers. In het rapport van Frank Bovenkerk (Onderzoeksrapport:Loverboys in Amsterdam, 2004) wordt ook beschreven dat Belgische meisjes op de Wallen door pooiers worden uitgebuit die trouwens ook in de raamprostitutie (Schipperskwartier) in België worden geëxploiteerd naast Nederlandse vrouwen.
 
Liesbeth Venicz beschrijft prostituees uit overige EU-landen in haar rapport "Achter de ramen, veldwerk onder raamprostituees in Groningen" (1998) (ze sprak met 9 EU-prostituees: 2 Belgen, 5 Duitsers, 1 Spaanse en 1 Italiaans):
Zijn met name afkomstig uit de buurlanden Duitsland en België. Ze werken in Groningen vanwege de anonimiteit en soms vanwege de arbeidsomstandigheden. Zo vertelde een Duitse het werken achter het raam te prefereren boven het werken in clubs in Duitsland, omdat ze hier zelfstandiger kan werken en ook de controle op geslachtsziekten hier op basis van vrijwilligheid gebeurt. Dit in tegenstelling tot sommige Duitse deelstaten waar controles min of meer verplicht zijn.
Ze werken net als de Nederlandse meisjes soms met pooier, soms zonder.
***
 
Ik was nog vergeten te vertellen over de thuiswerksters. Mij is opgevallen dat dit vaak wat oudere Nederlandse vrouwen zijn (als je de recencies op hookers.nl en de advertenties op sexsites bekijkt). Er worden eigenlijk maar weinig (of eigenlijk geen) slachtoffers van vrouwenhandel geregistreerd die gedwongen worden om vanuit hun appartement te werken. Een voorbeeld is het artikel: Loverboy draait door na coke, het is het één van de weinige voorbeelden die ik ken waarbij een volwassen Nederlandse vrouw gedwongen vanuit haar woning werkt. Ik neem aan dat vrouwenhandel onder thuiswerksters heel zelden voorkomt. Uitzondering zijn de kindprostituees. Die worden juist vanuit appartementen geëxploiteerd. Maar...... nu ik eraan denk zijn er inderdaad voorbeelden op hookers.nl van gevallen waarin er vanuit appartementen wordt geëxploiteerd (het zijn 2 voorbeelden):
Toch denk ik dat de mensenhandel minder voorkomt in de privéontvangst omdat die vrouwen die dat doen vaak wat oudere Nederlandse vrouwen zijn. (Maar ik denk dan toch weer terug over wat die thuiswerkster mij vertelde; over dat ze regelmatig meemaakte dat huisvrouwen door hun man gedwongen worden om als prostituee te werken)
Meer twijfels:
We hebben verschillende signalen van controle geconstateerd. Hulpverleners treffen bij het bezoeken van thuiswerksters vrouwen die ze voorheen in clubs tegenkwamen. Nadeel in de nieuwe situatie is dat er op de achtergrond een man (partner, pooier?) in het huis aanwezig is, waardoor de onderlinge communicatie tussen prostituee en hulpverlener wordt belemmerd.
Maar ze hebben het hier waarschijnlijk wel over buitenlandse vrouwen.
 
Een paar prostituees adviseerden me om van prostituees gebruik te maken die adverteren op internet.
 
***
 
Het rapport "Er gaat iets veranderen in de prostitutie"(2000) bevat interessante details over prostituees. Wat interessant is is dat erin staat dat kleinere privé-huizen wat beter omgaan met hun prostituees dan grotere clubs. Er komen over het algemeen minder misstanden voor dan in de grotere clubs. Dus er is minder kindprostitutie, minder gedwongen prostitutie, de prostituees staan er vaker positiever tegenover hun werk, gebruiken minder drugs, de exploitanten behandelen er de prostituees vaak beter, etc......
 
Dus een tip voor klanten zou dus ook kunnen zijn om kleinere privé-huizen te bezoeken. Wat niet wil zeggen dat er uitzonderingen zijn. (Denk aan de Afrikaanse wippercelen in de Bijlmer.... maar dat zijn illegale bordelen)
 
Wat ook in dat rapport staat is dat de situatie voor oudere prostituees beter is dan voor de jongere prostituees en de buitenlandse prostituees. Verder schets het rapport een somber beeld van prostituees. Een groot deel gebruikt alcohol of drugs om hun werk uit te kunnen oefenen. En het overgrote deel van de prostitutie-bedrijven houdt niet eens een sollicitatiegesprek. Wat betekent dat slachtoffers van mensenhandel er zo aan de slag kunnen.
 
***
 
Het is bekend dat straatprostituees vaak verslaafd zijn aan harddrugs. Soms heb ik het idee dat dit ook geldt voor prostituees in andere sectoren, maar er zijn weer andere bronnen die dit ontkennen.
 
(...) Bovengenoemde redenen veroorzaakten in 2000 aanvankelijk een daling van het aantal Nederlandse prostituees dat werkzaam was in de Twentse prostitutiebedrijven. Volgens exploitanten en prostituees ging het hierbij echter niet om een groot deel van de Nederlandse prostituees. Veel Nederlandse prostituees zijn volgens deze respondenten drugsgebruiker.
Handel in hartstocht (Sietske Altink, 1995, pagina 134-135)
Bordeelhouder Huub: 'Negen van de elf vrouwen die hier werken komen uit Oost-Europa. Nederlandse en Duitse vrouwen hoef ik niet meer. Dat zijn allemaal verslaafden. (...)
Who the fuck is Daatje Smit? (Metje Blaak, 1997, pagina 353)
We vierden sinterklaasavond in Didi's seksclub. Het was 5 December 1991. Al vier jaar verzorgde ik hier op dinsdag- en donderdagavond voor de wachtende klanten de show. Er zaten tien dames van plezier, maar er waren maar vijf kamers. Dus het entertainment tussen de bedrijven door was niet altijd leuk maar ook noodzakelijk en functioneel.
Zodoende had ik al veel vrouwen en meisjes zien komen en gaan. Het roulerende gedeelte was grotendeels junk en bleef meestal niet langer dan een week of drie. Dan waren er ook nog de zeer trieste gevallen. Ze kwamen met al hun schamele bezittingen in een vuilniszak, en vroegen om werk, kost en inwoning. Deze categorie hoorde eigenlijk in een psychiatrische inrichting thuis...
De vaste kern bestond uit echte meisjes van plezier, die net als ikzelf geld wilden verdienen en ondertussen een hoop lol met elkaar hadden. (...)
op pagina 60, ze vertelt dat een klant haar verslaafd wilde maken, maar.....
Ik had ze in de club zien sterven als ratten.
Rechten van prostituees ..... (Rode Draad, 2006, pagina 62-63)
Het is 2004. De deur van het bedrijf wordt opengedaan door een dame die De Rode Draad vrolijk binnen laat. (...) De eigenaresse wordt ondertussen op de bank gemasseerd door een ander meisje. (...) Ze klaagt dat alle vrouwen aan de coke zitten, ook bij haar in de zaak.
Escort in Amsterdam (2000, Eysink, Smeets & Etman)
op pagina 6:
De escortwereld is een cokewereld, waarin veel klanten èn escorts gebruikers zijn. Bekend is dat cocaïne via clubs en escort tegen aangedikte prijzen te verkrijgen is, samen met de escort: 'de package-deal'. (...)
op pagina 29:
De inkomsten in clubs zijn deels afkomstig uit de seksuele dienstverlening, deels uit de verkoop van de drank. Een informant meldt: "Ik weet niet waar meer aan verdiend wordt". Meerdere informanten wijzen daarnaast op excessief cocaïnegebruik in clubs en escort door zowel klanten als prostitué(e)s zelf. "Je kunt niet ontkennen dat er in deze business veel mensen met hun neus in de poeiers zitten, ook onze meisjes", is een uitspraak van een exploitant die door escorts bevestigd wordt. "In dit werk raak je verslaafd aan geld en coke", aldus een meisje. Cocaïnegebruik vergemakkelijkt het hebben van urenlange seks, wat voor de exploitant en escort inkomsten betekent. Volgens insiders is het mogelijk om zowel escort als coke te bestellen - een 'package-deal' - waarbij de prijs van cocaïne uiteraard boven de straatwaarde ligt.
Quote uit "Power and control in the commercial sex trade" door Wendy Chapkis in "Sex for sale - prostitution, pornography and the sex industry" edited by Ronald Weitzer (2000). Voormalig prostituee Jo Doezema wordt geïnterviewed in 1993 in Amsterdam. Jo Doemema werkte ook voor de Rode Draad:
There is an incredible amount of drug use in the clubs. It's the big hidden drug problem in prostitution. Everyone thinks of drug-addicted prostitutes as heroin-addicted street workers. But there are many more coke-addicted women working in clubs than heroin-addicted women working on the streets of Amsterdam. I am actually convinced that a lot of clubs are covers for coke dealing from behind the bar.
Een jonge ex-raamprostituee vertelt op hookers.nl (2 April 2009)
we zijn allemaal jong en hebben heus wel allemaal wat gebruikt..

Toen ik achter de raam werkte, en dan hele dagen nam ik ook af en toe een snuiffie cocaine hoor....

ben ik heel eerlijk in
 
en ik denk dat heel veel meiden die achter het raam werken cocaine snuiven, dat weet ik 100 procent zeker,toen k achter de raam werkte snoven 90% van de dames....
Een klant vraagt hierop: "Misschien een hele blonde vraag, maar waarom eigenlijk? Gewoon voor de lol, en het werk was om de hobby te betalen. Of gebruiken ze het om het werk te kunnen blijven doen." Zij antwoord:
Nou ik denk als die meiden snuiven dat ze het gewoon langer volhouden, vooral als je de hele dag werkt, en veel klanten krijg, dan kan een snuiffie relax werken begrijp je.
En nee ze werken niet om hun cocaine te kunnen betalen, maar ja, als je lang werkt dan kan het wel helpen hoor een snuifje cocaine.
Dat klinkt allemaal wel heel pessimistisch. Maar er moet gezegd dat in het onderzoek naar de sociale positie van prostituees een jaar na de wetswijziging maar 5% van de 230 geïnterviewde prostituees aangaf regelmatig harddrugs te gebruiken. (zie Ine Vanwesenbeeck, Mechtild Höing and Paul Vennix in "De sociale positie van prostituees in de gereguleerde bedrijven een jaar na de wetswijziging” uit 2002 op pagina 34, tabel 23)
 
Ook hier vraag je je dan weer af. Komt dit omdat zij dit niet willen toegeven, of omdat dit ook echt zo is of omdat prostituees die harddrugs gebruiken minder snel geneigd zijn om aan zo'n onderzoek mee te doen?
 
Het blijft een raadsel.
 
(Ik snap hier echt helemaal niks van)
 
zie vervolg:
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl