kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 2 (meer over aantallen en schattingen, over de leeftijden)
 
 
Wat een verklaring kan zijn voor dat hoge percentage dat alles aan haar vriend/pooier overdraagt is dat veel vrouwen zwichten voor de culturele druk om in dienst te staan van hun man. Het boek "tippelen voor dope" (1987, Ton van de Berg, Maria Blom) beschrijft trajecten waarin vrouwen uiteindelijk als heroïne-prostituee gaan werken, één traject wordt zo beschreven:
[pagina 55] Onder de vrouwen met wie we spraken waren er twaalf die min of meer vergelijkbare verhalen vertelden. Kort gezegd is de hoofdlijn in deze verhalen dat de meisjes van huis of tehuis weglopen, via relaties met mannen eerst in de gevestigde prostitutie (in clubs of bars of achter ramen) terechtkomen en later, nadat ze heroïne zijn gaan gebruiken, hun beroep op straat beginnen uit te oefenen.
Al deze vrouwen komen net als Vera uit de lagere sociale klassen. In veel gevallen zijn hun ouders gescheiden en soms weer hertrouwd. De opvoeding is of uitzonderlijk streng of uitzonderlijk onverschillig. De vrouwen lopen dan ook allemaal al op vrij jonge leeftijd van huis weg, meestal met het gevolg dat ze onder de vleugels van de kinderbescherming terechtkomen. Vaak volgt er dan op grond van »onvermogen van de ouders« een »uitzetting uit de ouderlijke macht«, waarna ze in een gezinsvervangend tehuis of in een tehuis voor meisjes met opvoedingsproblemen worden geplaatst.
[pagina 56] Ze worden opgevoed met traditionele opvattingen over de rol van de vrouw. Dat wil zeggen dat ze van huis uit het idee meekrijgen dat hun toekomst aan de zijde van een man ligt. Zodra ze dan eenmaal van hun »natuurlijke bestemming« proeven doordat ze verliefd worden, keren ze hun huis of tehuis al snel de rug toe om zich in een romantisch avontuur te storten.
[pagina 58] In alle hier besproken gevallen is het zo dat de vrouwen hun verdiensten uit de prostitutie aan hun vriend afstaan. Op dat punt grijpen hun romantische opvattingen over de relatie met hun vriend en diens machoachtige houding in elkaar: uit pure liefde staan ze het geld aan hun »redder« af en pas achteraf beginnen ze te beseffen dat hij misschien gewoon een pooier is. Zo vertelt een van de vrouwen: »Het geld was altijd weg, ik weet niet waar het was, maar het was weg. Ik heb er nooit iets van gezien. Ja, hij was een pooier, maar in de tijd dat ik met hem omging heb ik hem niet als pooier gezien, hoewel hij al mijn geld aanpakte. Maar ik was verliefd op hem, dan zie je hem niet als pooier maar als een heel ander iemand. Of beter gezegd: je wilt hem niet als pooier zien.«
De onderzoekers beschrijven ook andere trajecten waarin vrouwen/meisjes uit de middenklasse en hogere klasse in de heroïne-prostitutie raken. Deze vrouwen hebben volgens de onderzoekers vaak een opvoeding gehad waarin meisjes wordt geleerd op eigen benen te staan. Deze vrouwen nemen een onafhankelijkere positie in in de prostitutie-wereld en ook tegenover hun vriend.
 
Vreemd is dat hoewel Essy van Dijk een getal probeert uit te rekenen in haar rapport stelt:
pagina 21:
(...) Overigens wordt in een onderzoek van de Werkgroep Prostitutie en Mensenhandel het aantal prostituees dat van buiten de EU afkomstig is eveneens op 50% geschat (Luykx en Van Soest, 1999). En al werken deze prostituees niet allen illegaal in de prostitutiesector, de ervaring wijst uit dat dit voor de meesten wel het geval is (Visser, 2000). Verder bestaat er inderdaad redelijke overeenstemming onder sleutelpersonen dat “het grootste deel” van de buitenlandse prostituees in Nederland economisch uitgebuit wordt en dus slachtoffer van mensenhandel is (Visser, 2000). [voetnoot onderaan die pagina:"Dit geldt volgens ingewijden overigens waarschijnlijk ook voor legale, Nederlandse prostituees."](...)
pagina 152-153:
Ten aanzien van binnenlandse mensenhandel wordt opgemerkt dat ook maar een deel van de legale prostituées in Nederland zelfstandig en onafhankelijk werkt. Het grootste deel is, zo leert de ervaring van geïnterviewden, afhankelijk van pooiers. Dit fenomeen zal volgens hen ook met de nieuwe wet blijven bestaan, al zullen de arbeidsomstandigheden in sommige gevallen iets verbeteren. (...)
Volgens Essy van Dijk zijn feitelijk dus gewoon de meeste prostituees, inclusief de Nederlandse prostituees, slachtoffer van mensenhandel (waarom eerst dan zo'n rare rekensom??). Als dat zo is dan is dit een groot probleem voor de klanten van prostituees. Ik ga me dan toch afvragen of mannen dan beter helemaal geen prostituees moeten bezoeken.
 
Ook de Rode Draad doet weinig verheffende uitspraken over de positie van prostituees. Zie hun rapport:
Rechten van prostituees (Oktober, 2006)
 
Op pagina 10:
De uitbreiding van het mensenhandelartikel naar slavery-like conditions in andere beroepen heeft geleiden tot een betere omschrijving van 'uitbuitingssituatie'. De signalen van slavery like conditions, zoals 'moeten wonen op de werkplek', 'afhankelijkheid van de exploitant', 'extreem lange werktijden' en 'slechte behandeling' blijken veelvuldig op te gaan voor de prostitutiebranche.
Volgens de Rode Draad ziet het er er dus slecht uit. Op papier zijn veel prostituees in de georganiseerde prostitutie zelfstandig ondernemer, maar in de praktijk heeft de exploitant een grote macht over de prostituee, zodanig dat het fundamentele recht op seksuele zelfsbeschikking met de voeten wordt getreden.
 
Ook Jo Doezema (zat vroeger bij de Rode Draad en was zelf prostituee) is niet echt positief over de Nederlandse bordelen. In een interview in 1993 in het boek "Live Sex Acts" (Wendy Chapkis, 1997) vertelt ze:
 
op pagina 119:
In fact, in many ways I think club work is a lot more unsafe. In a club the clients drink and most times so do you because you make money getting drinks. It's also very difficult to refuse a client. Most clubs won't come right out and say "you have to go with everybody that wants you," but they put a lot of pressure on you. Some of those guys running the clubs are real bastards. Mostly they're men, though there are some women. But having a woman boss is no guarantee that anything will be any better. The really good bosses are women, that's true, but it's not the case that every woman is a good boss. There are a lot of Madames out there, the woman who started out herself as a prostitute, worked her way up and is determined to exploit the hell out of everybody who's working for her.
The people who run the brothels are definitely bosses, not colleagues. But don't call them "pimps," they get so pissed off if you say that. They're just businessmen and women offering a service, for which they ask a reasonable price. I guess what pisses me off is the way they run their businesses. The way they think about the women who work in their clubs and the way they treat them is full of 17th century paternalism. There's "papa," the sex club owner, and "zijn meisjes," they all say it, "my girls," not "the girls," certainly not "the women," but "my girls." But at the same time, "papa" isn't shouldering any of the responsibilities of a boss under Dutch law, such as making sure that workers are insured, paying national health care premiums, that kind of thing.
op pagina 120:
I did escort work for a while, too, but escort is only a little better than clubs. Really the only improvement is that you don' t have to drink and you don't have to sit around there all day. But the only way to make good money in escort is to be available to be beeped for work all the time, twenty-four hours a day, seven days a week. You can go for days without any work and suddenly they beep you at three in the morning or in the middle of dinner with friends. And if you don't say "yes" you don't make any money and they probably won't call you again.
Margot Alvarez (zij was één van de oprichtsters van de Rode Draad, en was prostituee) zegt ook iets dergelijks in een interview uit 1994 in het boek "Live Sex Acts" (Wendy Chapkis, 1997):
 
op pagina 201-202:
A big difference for me was that I had never led a double life. My parents always knew that I was a whore, and while they weren't thrilled about it, they accepted it. I wasn't willing to be secretive about my work because to be really secretive I would have had to work in a club, and I knew that the women in the clubs were exploited like mad. Working behind the window meant that you could be your own boss.
Het is natuurlijk wel zo dat deze interviews van lang geleden zijn, van vóór de legalisering. Maar, volgens de Rode Draad is de situatie weliswaar iets verbetert, maar nog steeds dramatisch.
 
In deel 9 heb ik een overzicht gemaakt van allemaal verschrikkelijke uitspraken van prostituees, zedenrechercheurs en pooiers over de toestand van de prostitutie in Nederland. Neem bijvoorbeeld de uitspraak van Metje Blaak (pers-voorlichter van de Rode Draad) dat 8 van de 10 prostituees tegenwoordig dit werk gedwongen doet. Of van de landelijke co-coördinator mensenhandel die zegt dat 70-80% van de prostituees gedwongen werkt. Of van de loverboy op de Wallen die zegt dat 80% van de prostituees die er werken een pooier heeft. Of van een prostituee die zegt maar 2 prostituees op de Wallen te hebben gekend die er vrijwillig werkten.
 
Het onderzoek "De sociale positie van prostituees in de gereguleerde bedrijven een jaar na de wetswijziging” (Ine Vanwesenbeeck, Mechtild Höing and Paul Vennix, 2002) geeft een positiever beeld over prostitutie in Nederland:
pagina 22:
Op de autonomieschaal wordt door prostituees hoog gescoord. Illustratief is bijvoorbeeld, dat tweederde van de prostituees zelf hun werktijden kan bepalen (62%) en het werk kan onderbreken als zij dat willen (67%). Viervijfde (79%) kan altijd zelf bepalen wat voor kleding zij dragen, kan altijd klanten weigeren (81%) en kan altijd zelf bepalen wat ze met klanten doet (83%).
Het is moeilijk hier een verklaring voor deze tegenstrijdigheid te geven, maar misschien dat door een "sample-bias" wat meer zelfstandige prostituees veel gemakkelijker kunnen worden geïnterviewd. Het is moeilijk te zeggen.
 
***
 
In een rapport (uit 2000, "Er gaat iets veranderen in de prostitutie" door Ine Vanwesenbeeck en Liesbeth Venicz) werd gevraagd aan 77 prostituees hoeveel procent van hun collega's zij dachten dat op hun werkplek gedwongen werd (zie tabel 4.4). Ze gaven hele uiteenlopende antwoorden maar gemiddeld was het meer dan 10 procent. De mediaan lag op 10 procent. Er moet bij gezegd worden dat waarschijnlijk veel prostituees in wat betere prostitutie-bedrijven zijn geïnterviewd.
0% volgens 51,6%
<25% volgens 24,2%
25-50% volgens 16,1%
50-75% volgens 3,2%
75-100% volgens 4,8%
 
Opmerkelijk is het dat de helft ontkent dat er collega's zijn die gedwongen worden. (Ik kom hier later op terug)
 
In de eerste profeit-studie (uit 2000, Visser) werd aan de politieregio's en GGDen gevraagd te schatten hoe vaak dwang voorkwam (zie pagina 58, tabel 7.A):
Zowel aan de politieregio's als aan de GGD-en is gevraagd een schatting te geven van het percentage prostituees en het percentage bedrijven waarbij sprake is van enigerlei vorm van dwang.
 
Tabel7.A percentage prostituees onder dwang volgens politieregio' s en GGD-en (schattingen)

 
                               gemiddelden door           gemiddelden door
                                      politie                           GGD
% prostituees onder
   fysieke dwang               12 (n=15)                   2 (n=5)
 
% prostituees onder
    psychologische dwang   27 (n=15)                  21 (n=4)
 
% prostituees met
    pooier/loverboy            23 (n=15)                  26 (n=7)
 
% bedrijven met vormen
    van dwang of uitbuiting  18 (n=13)                 21 (n=5)
 
% bedrijven met onacceptabele
    arbeidsomstandigheden   31 (n=18)                 23 (n= 10)
 
We moeten wel nogmaals benadrukken het om schattingen gaat en dat een relatief groot deel van zowel de politieregio's als de GGD-en zich zelfs niet aan een schatting wilden wagen. Met uitzondering van het percentage prostituees onder fysieke dwang, komen de gemiddelde schattingen van de politie en de GGD redelijk overeen. Deze vraag was niet bedoeld om een exact beeld te krijgen van de aanwezigheid van dwang in de prostitutie maar dient als indicator. Het is wel duidelijk geworden dat verschillende vormen van dwang voorkomen in de prostitutie. Over hoe vaak een en ander voorkomt hebben zowel de politie als de GGD geen concrete gegevens. (...)
Opmerkelijk aan die profeit studie is dat dus ook volgens ruwe schattingen van de politie en GGD-en dus minstens 20 procent van de prostituees onder psychologische dwang werkt of voor een pooier of loverboy werkt. Opmerkelijk ook is dat volgens de politie en GGD in de meeste seksbedrijven kennelijk geen misstanden voorkomen als dwang, uitbuiting of onacceptabele arbeidsomstandigheden (maar in een grote minderheid van die bedrijven wel). Misschien zou dat voor een deel kunnen verklaren waarom prostituees elkaar zo gigantisch tegen kunnen spreken over de mate van dwang bij hun collega's. Maar aan de andere kant verplaatsen prostituees vaak van werkplek en lijkt mij de kans dus groot dat ze ooit een bordeel treffen waar wel veel misstanden plaatsvinden. Wat ook voor een deel een verklaring zou kunnen zijn is dat doordat er veel kleinere privé-huizen en clubs het toeval bepaalt dat er veel bedrijven tussen zitten waar geen gedwongen prostituees werken. Als je bijvoorbeeld uitgaat van de schatting dat 20 procent van de prostituees gedwongen is, dan is bij een privé-huis met 3 vrouwen de kans 50 procent dat er geen gedwongen prostituees werken (reken uit: 100% * [1-20%/100%]^3). Bij een privé-huis met 6 vrouwen is die kans 26 procent. Bij een privé-huis met 10 vrouwen is dat 10 procent.... etc.....
 
***
 
Ik hoop in ieder geval dat ik voorlopig wel duidelijk heb gemaakt dat mensenhandel in de prostitutie zeker geen marginaal verschijnsel is (wat je marginaal noemt).
 
Goed. Eerlijk. Ik heb lichte twijfels. Ik zal uitleggen waarom. Mijn verklaring waarom mensenhandel zo'n groot probleem is voor een belangrijk deel dat er ontzettend veel geld omgaat in de prostitutie. Dat is natuurlijk zeker waar voor diegenen die de escort-bureaus en de bordelen runnen. Maar dat blijkt vaak helemaal niet zo voor de prostituees die voor hen werken. Het meeste geld wat een klant aan een bezoekje aan een prostituee betaalt gaat vaak naar de seksbazen. In het boekje Sekswerk (1991) van Sietske Altink zijn 60 prostituees geïnterviewd (zie pagina 39-40):
Slechts enkele vrouwen die geïnterviewd zijn, zeiden een behoorlijke boterham te verdienen. De meeste vrouwen klampen zich vast aan uitschieters en mazzeltjes. Eén respondente werkte eens in de twee maanden een lang weekend en verdiende daarmee drieduizend dollar. Dit is echter uitzondering, de meeste vrouwen verdienen gewoon weinig: f 38,50 per uur, na aftrek van alle berekenbare kosten. Sommige vrouwen houden er om die reden ook mee op.
De vraag die bij mij rijst is dan toch waarom vrouwenhandelaren dan toch zoveel vrouwen in de bordelen plaatsen? Veel vrouwenhandelaren in Nederland zijn zelf geen exploitant, maar huren bijvoorbeeld een kamertje en zetten daar een meisje achter. Maar als de verdiensten dan zo laag zijn, dan loont deze misdaad toch niet echt? Goed, je kunt de slachtoffers dubbele diensten laten draaien, maar dan kun je ze net zo goed gedwongen in de Edah laten werken (misschien gebeurt dat in werkelijkheid ook maar hoor je er niks van). Aan de andere kant: van die 60 geïnterviewde (vaak Nederlandse) vrouwen waren er 26 die vroeger wel gedwongen in de prostitutie werkten. Maar wat is het financiële nut daarvan dan eigenlijk?
 
Toch moeten mensenhandelaren veel verdienen. Neem de pooier Guido V (Roma) die verschillende vrouwen voor zich had werken (zie "Loverboys, een publieke zaak", 2005, zie pagina 65):
Een meisje kan in een club circa duizend euro per avond verdienen, achter het raam kan dit oplopen tot tweeduizend euro. Vijftig procent van haar verdiensten moet ze aan mij afstaan.
Misschien dat het zo is dat pooiers zich meer op de prostituees richten waar ze veel mee kunnen verdienen. Dat moet dan een relatief kleine groep zijn binnen het totaal aantal prostituees. Opmerkelijk ook dat deze pooier aangeeft dat in de raamprostitutie meer verdiend wordt. Dat zou je intuïtief niet verwachten omdat een bezoek aan een raamprostituee goedkoper is. Als je per uur rekent is dat niet zo. Vaak is het zo: 50 euro per kwartier achter de ramen, 150 euro per uur in een club. Vaak moeten de vrouwen in een club ook nog eens de helft aan de exploitant afdragen terwijl dit achter de ramen een vast (maar wel heel hoog) bedrag per shift is. Vaak iets van 150 euro per shift.
 
Het rode draad-rapport "Opheffing Bordeelverbod" (2000) citeert (op pagina 22) een onderzoek door E.B. Meulenbelt "De verdiensten van prostitutie" (1993):
verdiensten per maand     percentage
in gulden                         van 127 vrouwen
minder dan ƒ1000              3
ƒ1000 - ƒ2000                  23
ƒ2000 - ƒ3000                  14
ƒ3000 - ƒ4000                  22
ƒ4000 - ƒ5000                  11
ƒ5000 - ƒ6000                  9
ƒ6000 - ƒ18750                17
 
verdiensten per maand in werkvorm
(n= 127 vrouwen)
                
per        %            n=
                 maand   afwijking
algemeen    4350       0             127
club           4350       0             32
escort        3925      -10           5
privéhuis     4725      +9            27
raam          3850      -11           27
straat        4575       +5            29
thuis          3950      -9             7
Ik moet zeggen dat ik die bedragen (in guldens) toch wel heel interessant vind. Veel prostituees moeten toch een bovenmodaal inkomen hebben gehad. Vergelijk deze cijfers met die van "Jaarboek welvaartsverdeling 2000—Feiten en cijfers over inkomen en comsumptie in Nederland" door Grubben, Pelsers en Timmermans. Zie grafiek 5.1 op pagina 42. In prijzen van 1995 is het gemiddelde inkomen van inkomenstrekkers in 1993 rond de 35.000 gulden en rond de 46.000 gulden voor gezinnen ("inkomenstrekker"=Een echtpaar met inkomen of een ongehuwde met inkomen. Toelichting: De inkomenstrekker is de eenheid die de belastingdienst vóór 1984 gebruikte. bron: CBS). Het gemiddelde inkomen van de bestudeerde prostituees zou dan hoger dan 52.000 zijn geweest. Maar ongeveer 40% van die prostituees zit wel onder die van de inkomenstrekkers.
Opvallend trouwens dat de bedragen per sector niet significant van elkaar verschillen, al is de steekproef wel erg laag voor de escort en thuiswerk.
 
Er zijn ook andere redenen waarom ik soms twijfel aan de omvang van vrouwenhandel in de prostitutie zoals wordt weergegeven door een aantal personen en organisaties. Neem bijvoorbeeld het rapport over de De sociale positie van prostituees 2006 (2006, Helga Dekker, Ruud Tap, Ger Homburg). In dit rapport zijn meer dan 300 prostituees geïnterviewd. De respons onder de prostituees is hoog (waarschijnlijk iets van 70%), alleen hebben helaas de meeste benaderde bordelen niet meegedaan waardoor heel veel prostituees in zijn meegewogen. Maar ik vind dit rapport zeer interessant want in deze steekproef komen de nationaliteiten en de leeftijden van de prostituees heel aardig overeen komen met die van mijn eigen onderzoek op hookers.nl rond 2005 (zie Onderzoek1.1). Een aantal kenmerken van deze prostituees komen absoluut niet overeen met hoe je die zou verwachten bij slachtoffers van mensenhandel. Ik zal een opsomming geven:
  • neem de verdiensten van de prostituees (zie pagina 26-29 in het rapport over De sociale positie van prostituees 2006), die ook weer hier niet al te denderend zijn, en dus niet interessant voor mensenhandelaren.
  • maar ook de leeftijden (46% is ouder dan 30, zie pagina 7), veel slachtoffers van mensenhandel zijn jonger dan 30 (~90% volgens de statistieken van de STV).
  • de nationaliteiten. Bijvoorbeeld, er zijn tegenwoordig maar weinig Afrikaanse prostituees (ik schat 2% van het totaal) en dat zijn bovendien meestal Ghanezen, terwijl het percentage slachtoffers in de statistieken van de STV voor 25-33% uit Afrikanen bestaat, en dat zijn vaak juist niet Ghanezen maar vooral Nigerianen.
  • het aantal uren dat zij werken per week (32 uren over 4,5 dag, zie pagina 27). Van slachtoffers van vrouwenhandel zou je juist verwachten dat zij veel uren draaien, dat blijkt ook uit de casussen.
  • het aantal klanten dat zij hebben per dag (4 per dag, zie pagina 27).
  • hun emotioneel welbevinden (die niet verschilt van de rest van de bevolking en gemiddeld zelfs beter is, zie pagina 47-49). Van een slachtoffer van mensenhandel zou je verwachten dat hun emotioneel welbevinden slecht is.
Dit is niet wat je verwacht voor vrouwen die gedwongen in de prostitutie werken. Als ik de statistieken over wat bekend is over prostituees in het algemeen leg naast die van slachtoffers van vrouwenhandel, en alles letterlijk neem, dat moet het percentage van de prostituees dat gedwongen is op de paar procenten liggen. Dan wordt het een totaal ander verhaal naar m'n mening (hoewel elk slachtoffer er natuurlijk één teveel is).
 
***
 
Ik heb een onafhankelijke schatting gemaakt over het aantal prostituees dat in clubs en in escortbedrijven zou werken. Ik heb op internet allemaal websites bekeken van clubs en escortbedrijven en geschat hoeveel vrouwen er per club werken.
 
Er zijn 750 legale bordelen in Nederland (raambordelen niet inbegrepen).
Zie dit artikel van 2 Januari 2006:
Het laatste jaar is het aantal bordelen met een vergunning gedaald van achthonderd naar 750..... In 2002, toen het bordeelverbod werd opgeven, waren er 1100 bordelen met een vergunning. Nu zijn er nog maar 750 over.
(ik heb trouwens op internet en op de website van de Kamer van Koophandel en via advertenties zelf 597 bordelen kunnen tellen, ik kom er meer dan 150 tekort. Maar het zou kunnen dat bij die 750 bordelen ook de raambedrijven zijn meegerekend.)
 
Als ik gebruik maak van deze informatie (750 bordelen) en ik weet dat er per bordeel tussen de 9 en 13 vrouwen werken (ik heb een schatting gemaakt aan de hand van 68 bordelen, waarin gemiddeld 10,6 prostituees werken met een standaarddeviatie van 8,8 en een foutwaarde van 2,1), dan kom ik op tussen de 6400 en 9500 prostituees (8000±1600) die in die bordelen werken. Aan de andere kant zijn er volgens de Rode Draad nog maar 500 bordelen over (raambordelen niet meegerekend, maar wel massagesalons en parenclubs):
Rechten van prostituees (Oktober, 2006)
Als je van die 500 bordelen uitgaat dan zouden er dus tussen de 4300 en 6400 prostituees (5300±1050) in clubs en privé-huizen werken (ook massagesalons).
 
Ik heb ook bekeken hoeveel prostituees er in een bordeel aanwezig moeten zijn op elk moment (wanneer het natuurlijk open is). Bij 48 bordelen heb ik zo'n getal weten te achterhalen. Ik kom gemiddeld op 5,05 prostituees met een standaarddeviatie van 3,23 en een foutwaarde van 0,91. Dwz dat er gemiddeld zo'n 4 tot 6 vrouwen aanwezig moeten zijn op elk moment per bordeel. Dat is meer dan de helft minder van het totaal aantal dat er zouden moeten werken. In de eerste profeit studie (Visser, 2000) wordt geschat hoeveel vrouwen er per bordeel werken op dag-basis (dat is eigenlijk niet hetzelfde als het aantal op elk moment), zij komen op 5,5 per privé-huis/club. Ook in het rapport Prostitutie in Rotterdam (Goderie, Boutellier, Dekker en ter Woerds, 2006) is er zo'n berekening in het geval van de prostituees in Rotterdam. Volgens hen waren er 64 seksinrichtingen met een geldige exploitatievergunning (pagina 5), waarin gemiddeld zo'n 350 vrouwen werkten per dag in de periode eind 2005/begin 2006 (pagina 7). Ik reken uit, zo'n 5,5 per bordeel per dag. Dat komt goed met overeen met de schatting van de profeit-studie. Helaas durfden zij zich niet te wagen aan een schatting van het aantal vrouwen dat in totaal in die bordelen werkt (vanwege de grote doorstroom, veel prostituees wisselen vaak van bordeel).
 
De 5 vrouwen die er op elk moment aanwezig zouden zijn lijkt veel op de 5,5 vrouwen die er per dag werken. Dat suggereert dat veel vrouwen als zij in het bordeel aanwezig zijn dus ook op die dag vrijwel de hele dag aanwezig zijn op de tijden dat het bordeel open is. Aangezien veel bordelen vaak meer dan 12 uur per dag open zijn suggereert dit dat de vrouwen lange uren draaien. Dit is tegenstrijdig met het onderzoek De sociale positie van prostituees 2006 waarin dit wordt geschat op 7 uur per dag waarin er 4,5 dagen per week wordt gewerkt (ook als je rekening houdt met foutmarges).
 
Die 5 prostituees dat op elk moment in een bordeel werken kun je vergelijken met de 10,5 die er totaal zouden werken. Kennelijk zijn de vrouwen die er werken dus niet alle tijden aanwezig. Je kunt nu een schatting maken hoeveel uur ze per week werken. Als je weet dat een gemiddeld bordeel ongeveer 6 à 7 dagen per week open is en gemiddeld zo van 13:00 in de middag tot 2:00 's-nachts z'n deuren open heeft dan kan ik uitrekenen dat vrouwen gemiddeld zo'n 40 uur per week moeten werken (6,5*13*5,0/10,5), maar daar zit wel een hele grote foutwaarde in (van ongeveer 11 uur, dus het eindresultaat ligt tussen de 29 en 51 uur, dus de 32 uur per week die genoemd wordt in de studie De sociale positie van prostituees 2006 - op pagina 27 - ligt binnen de foutmarges).
 
.....over escortbedrijven: Ik heb een telling gehouden op de Kamer van Koophandel en verschillende advertentiesites (sexservicegids.nl enzo), en ik heb er 226 geteld. Maar volgens TAMPEP zijn het er 260. Ik heb van 56 escortbedrijven (door hun internetsites) kunnen schatten hoeveel vrouwen er werken, en het zijn er gemiddeld 14,0 met een standaarddeviatie van 11,3 en een foutwaarde van 3,0. Als je uitgaat van die 260 genoemd door TAMPEP dan zouden er tussen de 2900 en 4400 vrouwen als callgirl moeten werken.
 
Merk op hoe groot de foutmarges zijn! Als het al moeilijk is om prostituees te tellen in Nederland, hoe moeilijk is het dan niet om het aantal slachtoffers van vrouwenhandel te tellen!! En ik weet niet eens een manier om het aantal raamprostituees en thuiswerkers te tellen. Merk ook op dat veel prostituees trouwens ook in verschillende sectoren tegelijk werken. Je hebt prostituees die bijvoorbeeld in een club werken, en daarnaast nog een advertentie op internet hebben staan en klanten thuis ontvangen en op escort gaan. Een aantal clubs hebben ook nog een escort-bureau en de vrouwen in hun bordeel werken ook als escort.
 
Een poging voor raamprostituees. Volgens TAMPEP zijn er 2040 raambordelen in Nederland. Dat getal hebben ze trouwens uit de eerste profeit studie (Visser, 2000), zie pagina 19:
Tabel4.A kengetallen raamprostitutie 1999 (De kengetallen zijn in hoofdzaak afkomstig uit de enquêtes onder gemeenten, politieregio's en GGDen. Indien noodzakelijkzijn in aanvulling daarop gegevens (telefonisch) verzameld dan wel geverifieerd bij de respondenten.)
 
                          aantal vitrines             gemiddeld aantal
                                                          prostituees per dag
                                                          (schattingen)
 
Amsterdam            550                          450 (max. 1500 bij
                                                                   volledige bezetting)

Den Haag              675                          600

Utrecht                  161                          200

Eindhoven              11                           22

Groningen              150                          150

Nijmegen               25                            50

Arnhem                 200                          100

Haarlem                 40                           20

's-Hertogenbosch    5                             5

Leeuwarden            70                           70

Alkmaar                 120                         120

Deventer                30                           45
 
Totaal                     2037                       1832
 
(Merk op dat er in 1999 - voor de legalisering - al een zware onderbezetting was in de raamprostitutie. Vaak wordt beweerd dat de tegenwoordige onderbezetting een gevolg is van de legalisering van prostitutie)
 
Er is ook nog wat informatie over raamprostitutie in Den Haag in:
Plan van aanpak raamprostitutie (23 Maart 1999, rv 67, Bestuursdienst, nr. BZ9000428)
333 in de Poeldijksestraat, 189 in de Doubletstraat en 140 in de Geleenstraat/ Hunsestraat.
(merk op dat er een verschil is in de cijfers voor de raamprostitutie in Den Haag, volgens de profeitstudie zijn er 675 ramen in Den Haag, in de plan van aanpak raamprostitutie zijn dat er 662)
 
Aangezien de profeitstudie al van een tijdje terug is en het Spijkerkwartier (200 ramen) en de Poeldijksestraat in Den Haag (333 ramen) begin 2006 zijn verdwenen, neem ik aan dat er nu (omstreeks September 2006) 2037-200-333=1504 ramen zijn. Als je uitgaat van 2 shifts per dag en ik gok dat 1 op de 3 ramen niet gevuld is, dan ga ik uit van
 
1504 X 2 X 0,66 =~2000 raamprostituees.
 
Let wel, ik ga uit van de prostituees die er werken, niet op dagbasis, maar eerder op week-basis. Niet alle prostituees zullen elke dag werken.
 
Ook in het getal van 2000 raamprostituees zal wel een grote foutmarge in zitten. Ik ga uit van een foutmarge die net zo groot is als die ik heb berekend uit de club-prostituees en escort-prostituees, laten we zeggen dat er tussen de 1500 en 2500 prostituees achter de ramen werken.
 
***
 
Slachtoffers van vrouwenhandel zijn relatief vaak jonge vrouwen. Uit onderzoeken kan afgeleid worden dat waarschijnlijk de meeste minderjarige prostituees slachtoffer zijn van mensenhandel (maar kindprostituees mag je als klant natuurlijk niet bezoeken).
 
Zie rapporten:
Die laatste onderzoek is wat duidelijker, dan de eerste. In de eerste is actief gezocht naar minderjarige slachtoffers van mensenhandel, dus dat leidt tot vervormingen. Bij de bestudeerde minderjarige prostituees in dat rapport is de helft slachtoffer van een "loverboy". In dat tweede rapport is kindprostitutie in het algemeen meer in kaart gebracht, en van die minderjarige prostituees is (zie tabel 10, pagina 28) 42,2% zeker gedwongen en 37,1% misschien. Waarschijnlijk dus de meeste.
 
Voor latere leeftijden is de informatie wat vager. Er zijn vage leeftijdsverdelingen bekend over slachtoffers van vrouwenhandel en prostituees in het algemeen.
Als je statistieken bekijkt van de Stichting Tegen Vrouwenhandel (zie www.mensenhandel.nl) dan zie je dat de groep slachtoffers in de leeftijdscategorie 24-30 ongeveer 2 keer kleiner is dan die tussen de 18 en 24. En het aantal slachtoffers in de leeftijdscategorie 31-40 is weer 2 keer kleiner dan die tussen de 24 en 30. En het aantal slachtoffers van 40 jaar en ouder is weer 5 keer kleiner dan die tussen de 30 en 40. Er moet wel bij gezegd worden dat de leeftijd die wordt geregistreerd de leeftijd is op het moment van aanmelden. De slachtoffers in het veld kunnen dus jonger zijn. Het onderzoek van de EU licht een tipje van de sluier op over de leeftijd waarop de buitenlandse slachtoffers vertrekken uit hun thuisland. De percentage's hebben alleen betrekking op van wie de leeftijd bekend was.
 
leeftijd tijdens vertrek
leeftijd bij aanmelding
onbekend
2
5
<18
15 (19%)
7   (9%)
18-20
28 (36%)
20 (27%)
21-24
26 (33%)
35 (47%)
>24
9   (12%)
13 (17%)
De werkelijkheid in het veld moet ergens tussen deze percentages liggen. Het is een moeilijke vraag want bij bijvoorbeeld een politieactie zou je moeten verwachten dat de slachtoffers die bevrijd worden een leeftijdsverdeling hebben zoals slachtoffers die in het veld hebben. Daarentegen, als een vrouw zich uit zichzelf losmaakt van haar pooier dan verwacht je een leeftijdsverdeling zoals die is voor slachtoffers op het moment dat ze zich hebben losgemaakt van hun pooier. Verder zit je ook nog eens met het probleem dat de prostituees die langer worden uitgebuit in het veld sterker zijn vertegenwoordigd. Stel bijvoorbeeld dat er 2 groepen slachtoffers van mensenhandel zijn; groep A die 1 jaar wordt geëxploiteerd, en groep B die 2 jaar wordt geëxploiteerd. Groep A en Groep B melden zich na verloop van tijd bij de Stichting Tegen Vrouwenhandel, en die constateren dat groep A en groep B even groot zijn. Maar in het veld is Groep B twee keer groter dan groep A. Het grappige is dat als ik een "computersimulatie" laat draaien (met gebruikmaking van gegevens van echte slachtoffers) dat de leeftijdsverdeling van de slachtoffers in het veld enigzins in de buurt komt van de slachtoffers op het moment dat ze loskomen van de daders (zie ook mijn log over de Casussen). De slachtoffers in het veld kunnen zelfs iets ouder zijn dan de slachtoffers die zich aanmelden bij de Stichting Tegen Vrouwenhandel. Mijn verklaring daarvoor is is dat de kans dat een slachtoffer zich losmaakt steeds even groot is voor elk slachtoffer op elk willekeurig moment. Laat ik dus maar veronderstellen dat de leeftijdsverdeling zoals de STV die geeft op het moment van aanmelding toch wel een representatief beeld geeft. Op zich is er trouwens ook de mogelijkheid dat slachtoffers pas maanden of zelfs jaren nadat ze zijn ontsnapt worden aangemeld bij de STV.
  
Ik heb door de recensies op hookers.nl en de advertenties op escorts.nl te bekijken uitgevogeld dat bij de prostituees in het algemeen het aantal vrouwen in iedere leeftijdscategorie 18-24, 24-30, 30-40 ongeveer even groot is (hoewel het aantal voor 24-30 is iets groter dan de rest), en het aantal prostituees van 40 jaar of ouder is ongeveer 2,5 keer kleiner dan iedere drie eerstgenoemde groepen. Het is natuurlijk koffiedik kijken, want prostituees liegen natuurlijk over hun leeftijden (ik neem aan dat ze in werkelijkheid wat ouder zijn, prostituees die in de buurt van de 20 zijn zullen daarentegen wat jonger zijn omdat een aantal in werkelijkheid minderjarig is).
Daaruit zou je kunnen afleiden dat de kans dat een willekeurige prostituee die je bezoekt slachtoffer is van mensenhandel geleidelijk afneemt naarmate de prostituee ouder is. De kans dat je een slachtoffer van mensenhandel treft in de leeftijdscategorie 24-30 is ongeveer 2 keer kleiner als die in 18-24. De kans is voor de leeftijdsgroep 30-40 is ongeveer 4 keer kleiner dan die tussen de 18-24, en de kans voor de leeftijdsgroep van 40 jaar en ouder is ongeveer 8 keer kleiner dan die tussen de 18-24.
Maar let wel, het blijft koffiedik kijken, het geeft meer een idee. En het is onbekend hoeveel procent van de meerderjarige prostituees in het algemeen gedwongen is. (die officiele schatting van 3.500 op jaarbasis is natuurlijk onzin, vergeleken met de tussen de 20.000 en 30.000 prostituees die op jaarbasis in Nederland werken, zou dat tussen de 12% en 18% van het totaal zijn)
 
Er is trouwens ook een kleine steekproef bekend over de leeftijdsverdeling van Nederlandse slachtoffers van mensenhandel. Zie jaarverslag 2004 van de Stichting Tegen Vrouwenhandel:
 
Leeftijd bij ronseling
(14 onbekend)
Leeftijd bij aanmelding
10-14
2 (5%)
 
15-17
11 (30%)
9 (18%)
18-23
24 (65%)
36 (71%)
24-30
 
5 (10%)
31-40
 
1 (2%)
 
Wat opvalt is dat bij de Nederlandse slachtoffers er zelden vrouwen zijn die ouder zijn dan 30!! Dat is een opsteker. Je moet bij Nederlandse vrouwen kennelijk gewoon de leeftijdsgroep mijden onder de 30. Aan de andere kant..... Er was eens een man die ook prostituees bezoekt die mij vertelde dat hij twee Nederlandse raamprostituees kent die dik in de 40 waren en die werkten voor een Marokkaanse loverboy (in de raamprostitutie in Den Haag, maar hij zij wel dat het heel zeldzaam was, alhoewel er volgens hem weinig 40-plussers werken in de raamprostitutie, wat volgens mij niet klopt). Iets dergelijks wordt ook gemeld door de cultureel antropoloog Paul van Gelder die onderzoek deed naar Marokkaanse loverboys, zie:
"De Wallen - Vriendjes en pooiers, wakaman en loverboys: nieuwe vormen van pooierschap" in het boek "Veranderingen van het alledaagse 1950-2000" (2005, redactie: Isabel Hoving, Hester Dibbits en Marlou Schrover)
pagina 299-300:
Als pooiers in hun eigen woonplaats meisjes hebben werken, komen die gewoonlijk van een andere woonplaats. Achter het raam zien Marokkaanse meisjes er soms heel anders uit, zoals met geblondeerd haar en met piercings. Zo zijn ze niet direct herkenbaar als Marokkaanse.
Voorzover is na te gaan is de etnische achtergrond van de jonge vrouwen die voor Marokkaanse pooiers werken, merendeels Marokkaans. Daarnaast gaat het nogal eens om Nederlandse jonge vrouwen. Eind jaren negentig zijn ook Poolse en Russische vrouwen in beeld gekomen. Verder gaat het om alleenstaande minderjarige asielzoeksters, de AMA's, onder wie Chinese, Vietnamese en Bosnische meisjes. De leeftijd van de meisjes en jonge vrouwen loopt uiteen van 12 tot 36 jaar. Een Marokkaanse pooier had zelfs een keer een Nederlandse vrouw van begin veertig voor zich werken, zo hoorde ik.
Er moet bij gezegd dat in dat jaar (2004) bij nader inzien het overgrote deel van de meldingen van slachtoffers van loverboys gedaan is door het bureau jeugdzorg Overijssel - met de nadruk op jeugd. Zij deden 51 meldingen (van de 59 Nederlandse gemelde slachtoffers in totaal). De cijfers die ik hierboven laat zien leveren dus hoogswaarschijnlijk een geflatteerd beeld op van de leeftijden van de Nederlandse slachtoffers van mensenhandel. Het is niet uit te sluiten dat ook dus oudere Nederlandse vrouwen slachtoffer worden van mensenhandel voor prostitutie-doeleinden, alleen houdt burau jeugdzorg Overijssel zich natuurlijk alleen bezig met de minderjarige en jongvolwassen vrouwen.
 
Ik heb nog een kleine aanwijzing dat pooiers en mensenhandelaren wel degelijk ook oudere prostituees exploiteren, ondanks het feit dat die nauwelijks worden geregistreerd, en ondanks dat je er nauwelijks over hoort in de media. In 'loverboys, een publieke zaak' (2005) wordt de Creoolse Regi M. geïnterviewd:
'Een aantal jaar geleden ben ik voor het eerst met prostitutie in aanraking gekomen. Een vriend van mij had heel veel dames die voor hem werkten. In 1997 ging ik namelijk met een stel mannen om die dat soort meiden hadden, vrouwen op leeftijd waren het al. Ze werkten allemaal in Antwerpen. Soms ging die vriend hen daar ophalen en dan ging ik mee. Eigenlijk wilde ik wel hetzelfde hebben als die vrienden.'
Er is trouwens ook nog een lijftijdsverdeling bekend in het boekje "Loverboys: Feiten en cijfers, een quick scan" van Anke van Dijke en Linda Terpstra. Het is alleen jammer dat en niet bekend is wanneer de slachtoffers die leeftijd hadden. Bij aanmelding? Op het moment van ronseling? Tijdens de rechtszaak? Het is niet bekend. Opvallend is dat er geen slachtoffers zijn die ouder zijn dan 36:
totaal
47
<18
5 (11%)
18-24
30 (64%)
24-30
8 (17%)
30-36
4 (9%)
>36
-
 
zie vervolg:
 
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl