kris2.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
deel 9.1 (overzicht van bewijzen van een grootschalige mensenhandel in Nederland + meer)
 
 
 
Nu wat sterke bewijzen dat er een grootschalige vrouwenhandel in Nederland is en dat veel prostituees worden uitgebuit.
 
Er moet eigenlijk gezegd dat ik hier natuurlijk bezig ben met 'cherry-picking', er zijn ook hele sterke bewijzen dat het wel meevalt met die mensenhandel (waarbij natuurlijk elk slachtoffer er één teveel is). Het is moeilijk om deze paradox op te lossen (ik ben er volop mee bezig).
 
Mensenhandel in de prostitutie in het Algemeen
 
Mensenhandel in Nederland (rapport door Essy van Dijk [van het Korps landelijke politiediensten] in 2002 over mensenhandel in 1997-2000)
(...) Overigens wordt in een onderzoek van de Werkgroep Prostitutie en Mensenhandel het aantal prostituees dat van buiten de EU afkomstig is eveneens op 50% geschat (Luykx en Van Soest, 1999). En al werken deze prostituees niet allen illegaal in de prostitutiesector, de ervaring wijst uit dat dit voor de meesten wel het geval is (Visser, 2000). Verder bestaat er inderdaad redelijke overeenstemming onder sleutelpersonen dat “het grootste deel” van de buitenlandse prostituees in Nederland economisch uitgebuit wordt en dus slachtoffer van mensenhandel is (Visser, 2000). [voetnoot onderaan die pagina:"Dit geldt volgens ingewijden overigens waarschijnlijk ook voor legale, Nederlandse prostituees."](...)
Ten aanzien van binnenlandse mensenhandel wordt opgemerkt dat ook maar een deel van de legale prostituées in Nederland zelfstandig en onafhankelijk werkt. Het grootste deel is, zo leert de ervaring van geïnterviewden, afhankelijk van pooiers. Dit fenomeen zal volgens hen ook met de nieuwe wet blijven bestaan, al zullen de arbeidsomstandigheden in sommige gevallen iets verbeteren. (...)
Er moet trouwens wel bij worden gezegd dat een aantal Oost-Europese landen inmiddels (begin 2004) tot de EU zijn toegetreden. Denk aan Polen, Tsjechië, Slovenië, Hongarije, Estland, Letland en Litouwen. Veel Oost Europese prostituees in Nederland komen juist uit die landen, met name Polen en Tsjechië. Zij kunnen nu als zelfstandig ondernemer in Nederland werken (in de escort kan dat niet, daar maken ze te weinig uren voor.) Volgens plan zouden deze prostituees in 2007 sowieso legaal hier kunnen werken, en bovendien treden ook nog eens Bulgarije en Roemenië tot de EU toe (tenminste, als alles volgens plan verloopt).
 
Niet echt spijt (Metje Blaak in een interview in 2002, 7 jaar nadat ze stopte met haar werk als prostituee, ze werkte van 1970 tot 1995. Interview door Tanya Wijngaarde op Maart 2002 in de MUG-magazine)
(...) En tegenwoordig worden acht van de tien meisjes gedwongen. Dat ’s een ellende, daar heb je geen idee van. Die mannen eromheen worden pooiers genoemd, maar dat zijn gewoon vette criminelen. De pooiers van vroeger waren een lachertje vergeleken met wat er nu gebeurt. Je stopte ze wat toe als ze wat voor je deden, en dan dachten ze dat ze pooier waren. In feite had je ze gewoon in de hand. Maar nu worden die meisjes bedreigd met hun leven, dat is een heel ander verhaal geworden. (...)
(Nu moet gezegd dat Metje Blaak zichzelf ontzettend kan tegenspreken. In andere interviews kan zij bijvoorbeeld zeggen dat gedwongen prostitutie niet zo groot is als wordt aangenomen.)
 
Anna Ziverte in "Valse Belofte"(2005). Zij was zelf slachtoffer van vrouwenhandel en werkte daarna een tijdje voor een hulpverleningsorganisatie (o.a. op de Achterdam in Alkmaar ) in ~2000. Ze schrijft op pagina 135-136:
Hoe langer ik in het veldwerk zat, hoe verwarrender de wereld werd. Handelaren zijn sluw en onvoorspelbaar. Het ene circuit is opgerold of een volgend dient zich alweer aan. Door mijn vrijwilligerswerk werd me heel goed duidelijk dat er veel meer vrouwen onder valse voorwendselen in handen van een mensenhandelaar waren gevallen dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik was zeker niet de enige. In de jaren die achter me lagen, had ik vaak gedacht dat zoiets alleen mij had kunnen overkomen. Niet dus! Sommige vrouwen waren, net als ik, voor heel ander werk naar het buitenland gereisd. Anderen kwamen bewust naar Nederland om in de prostitutie te werken, maar ook zij hadden geen idee dat ze hun verdiensten aan een exploitant zouden moeten afdragen. Ik kwam erachter dat vrouwenhandel overal en dagelijks voorkwam.
"reportage Mistanden in de prostitutie - Gevangen achter het raam" (Volkskrant, Menno van Dongen, 5 Mei 2007)
De meeste zedenrechercheurs zijn opgeleid door Henk Werson, dé specialist op het gebied van slachtoffers van mensenhandel. Hij werkt bij het Expertisecentrum Mensenhandel en Mensensmokkel in Zwolle; een onderdeel van de Nationale Recherche. Werson is daarnaast landelijk co-coördinator mensenhandel bij de politie; hij omschrijft zichzelf als de 'aanjager en adviseur' van het team dat onderzoek doet naar de activiteiten van de broers B. en hun handlangers.
Volgens Werson voldoen weinig raamprostituees aan het ideaalbeeld van de vrouw die vrijwillig in het vak is gestapt, haar geld niet hoeft af te staan en zelf kan kiezen wanneer ze werkt en welke klanten ze ontvangt. 'Dat geldt voor maximaal 1 of 2 procent van de prostituees. En dan zijn er nog vrouwen die zo lang tegen hun wil hebben gewerkt, dat ze aan het beroep gewend zijn geraakt. Ze worden niet gedwongen maar denken dat ze niets anders meer kunnen.'
Toch zegt een ruime meerderheid van de prostituees dat ze vrijwillig met hun vak zijn begonnen, bleek onlangs nog uit een rapport van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) van het Ministerie van Justitie. Werson zegt dat de verlkaringen van prostituees op dit punt onbetrouwbaar zijn. 'Ze zullen bijna allemaal ontkennen dat ze worden gedwongen, ook al is dat wel zo. Uit allerlei onderzoeken blijkt dat zeker 70 tot 80 procent van de vrouwen dit niet vrijwillig doet. Dat horen we ook van ex-prostituees.' [Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit zo'n onderzoek ben tegengekomen, maar misschien ligt er één in een politie-la]
De politie-expert stelt dat veel vrouwen goede redenen hebben om te zwijgen over dwang. 'Veel prostituees worden mishandeld, bedreigd of ingepalmd door een pooier. Sommigen zijn misschien vrijwillig begonnen, maar wat je vaak ziet, is dat er al snel een pooier verschijnt die zegt: als jij me jouw inkomsten niet geeft, ga ik je familie vertellen dat je in het vak zit. Dan heb je een probleem, want prostitutie is nog steeds taboe.'
De Wallen
 
Hamid B. in het boek "loverboys een publieke zaak" (door Linda Terpstra en Anke van Dijk, ex-loverboy, geïnterviewed in de gevangenis)
'Natuurlijk had die kamerverhuurder wel door dat ze voor mij werkte, maar wat kan hem dat schelen? Tachtig procent van de meisjes die daar werken, doen dat echt niet voor zichzelf maar hebben een pooier. Legale prostitutie, noemen ze dat. Zoals ik er nu tegenaan kijk, zouden ze het gewoon weer helemaal moeten verbieden. Door prostitutie te legaliseren speel je loverboys en mensenhandelaren alleen maar in de kaart.'
Een Nederlandse slachtoffer van mensenhandel in het artikel 'Toch weer verliefd op een pooier' (19-5-2007, Menno van Dongen, Volkskrant):
'Na die nepvakantie moest ik in Amsterdam achter het raam zitten, op de Wallen. Ik kende daar maar twee meisjes die voor zichzelf werkten. Anderen werden gedwongen of ze waren daar neergezet door een loverboy. Het was er vreselijk.'
Slavenhandel op de Wallen(uit "Ik laat je nooit meer gaan" van Ruth Hopkins, over het werk van 2 agenten op de Wallen)
'We praten over compensatie aan Ghana voor het slavernijverleden, maar we zitten hier midden in de moderne slavernij!' Ron, zedencontroleur op de Amsterdamse Wallen, heft dramatisch zijn handen ten hemel en laat ze weer vallen (...)
Manuela heeft een Spaans accent en een snelle Amsterdamse tongval als ze praat. Ze is een kleine vrouw met geblondeerd haar en een manische babbel. Zij houdt 'de kasten' bij, maakt ze schoon, haalt de huur op en kent zodoende iedereen die woont en werkt op de Wallen. 'Mannen mogen geen kamer voor een vrouw huren, dat moeten ze zelf doen. Op die manier hoopt men pooiers te weren.' Ze trekt er een cynisch gezicht bij. 'Maar de pooiers hebben hier de zaken in handen.' Manuela huurt een appartement op de Oudezijds Achterburgwal, ze kijkt uit over de gracht waar de toeristen, drugsdealers, junkies, pooiers en hoeren door elkaar lopen. 'Mehmet heeft me vaak gebeld omdat hij een kamer voor een nieuw meisje wilde regelen. Dan kwam hij terug uit Duitsland of het Oostblok met een meisje. Een keer kwam hij met een andere man en een Bulgaars meisje. Zij nam haar tassen met spullen mee de kast in. Dat was raar. Ik zag dat zij niet wilde werken. De hele avond wachtten die mannen voor haar raam, controleerden of zij wel genoeg klanten kreeg. 's Ochtends moest ze weer met hen mee. Als er eens wat gebeurt met die meiden, dan weet Mehmet het meteen. Toen er een keer een portemonnee gestolen was, was hij kwaad en eiste hij opheldering van mij. "Waar bemoei jij je eigenlijk mee?" vroeg ik hem toen. Daar had hij niet van terug.' (...) Als Manuela's bazin langskomt tijdens het gesprek, krijg ik een afkeurende blik. Ze geeft Manuela te verstaan dat ze niet te veel moet vertellen aan een journalist. Dat is slecht voor de zaken. Kamerverhuurders zitten in een lastig parket, zegt een andere kamerverhuurder die anoniem wenst te blijven.
Valt het je niet op dat exploitanten dus weten dat er vrouwen misbruikt worden in hun bordelen zonder daar iets tegen te ondernemen?
 
"Inzake opsporing" (Bijlage XI - Deelonderzoek 4, Hoofdstuk 3.3, "Prostitutie, Vrouwenhandel en (kinder-)pornografie", volgens mij zijn de schrijvers Cyrille Fijnaut en Frank Bovenkerk, 1995)
Het team decentrale controle prostitutie, dat in maart 1994 aan het bureau Warmoesstraat is opgericht, tracht een vertrouwensband op te bouwen met de prostituées op de Wallen, zodanig dat zij bereid zijn zich vrijwillig te laten registreren. Door dit team waren begin april 1995 in het Wallengebied 934 raamprostituées geregistreerd (...) Het team decentrale controle prostitutie heeft de indruk dat een aanzienlijk percentage van de geregistreerde vrouwen niet (geheel) vrijwillig haar werkzaamheden uitoefent. Het vermoeden bestaat dat nogal wat vrouwen een zogenaamde «werkovereenkomst» hebben met een pooier, waarbij sprake is van een uitbuitingssituatie. Het team komt echter pas in actie als de betrokkenen zelf aangeven problemen te hebben. Het zal dan bijvoorbeeld het projectteam prostitutie en vrouwenhandel inschakelen.
Een topattractie gebouwd op onderdrukking (Artikel uit de Volkskrant van Menno van Dongen op 3 December 2005)
Op het eerste gezicht ogen de Wallen vredig. Maar dat is schijn, zegt Ruth Hopkins, die vijf jaar onderzoek heeft gedaan naar mensenhandel, onder andere in Amsterdam. Onlangs publiceerde ze een boek daarover. 'Je ziet veel jonge vrouwen achter de ramen, die er best goed uitzien en lachen naar voorbijgangers. Maar achter dat beeld gaat heel veel ellende schuil.'
Sinds de opheffing van het bordeelverbod, in 2000, is prostitutie legaal. Dat heeft niet geleid tot betere werkomstandigheden. Er zijn vrouwen die vrijwillig in het vak zitten en zelfstandig werken maar dat is een minderheid, stelt Hopkins. Veel vrouwen worden achter de schermen uitgebuit. 'Pooiers houden precies in de gaten hoeveel klanten een prostituee krijgt. En ze zorgen ervoor dat ze al het geld dat ze verdient afstaat.'
Lovergirl on 27 September 2004, 01:51:00 (op hookers.nl)
Jullie zijn echt ranzige mannen!
Ik ben twee jaar lang gedwongen tot prostitutie in Amsterdam op de wallen en ik was niet de enige die werd gedwongen.
Voor zover ik weet zijn alle meiden daar door hun pooiers en niet omdat ze het zelf willen, ook al zeggen ze van wel en doen ze alsof ze het geld zelf houden.
Doe hier niet aan mee!!!
Uit het donker opgelicht (manifest van een aantal Christelijke hulporganisaties)
Onvrijwillige prostitutie heeft in Nederland de afgelopen twee jaar een grote vlucht genomen. Er lijkt een verschuiving plaats te vinden in het criminele circuit van de met hoge risico’s omgeven handel in drugs naar het vrijwel risicoloos exploiteren van vrouwen. Juist vanwege het ontbreken van toezicht door de overheid op de enorme jaarlijkse geldstroom in de prostitutie, is het voor criminelen zeer aantrekkelijk over te stappen naar deze lucratieve ‘bedrijfssector’. Het kwam dan ook als geen verassing dat van een steekproef onder 439 Nederlandse raamprostituees op de wallen in 2001 en 2002, meer dan 380 vrouwen aangaven dat ze door een loverboy in de prostitutie terecht waren gekomen (...)
Uit ons eigen onderzoek blijkt dat 93% geen belasting betaalt en van de 892 contacten van Scharlaken Koord met prostituees in 2002 gaven er slechts 19 (dus 97% betaalt geen belasting) aan belasting te betalen of de bereidheid aan om te betalen als ze voldoende verdiend hadden. Meer dan 450 vrouwen hadden zelf geen zeggenschap over hun verdiende geld. Alles droegen zij af aan hun pooier dan wel loverboy.
Loverboys: Moderne pooiers? (planet.nl, door Yuri Visser, 27-8-2007)
Hoeveel (slachtoffers van) loverboys er precies zijn is onduidelijk. Zo nu en dan doen organisaties schattingen, maar de uitkomsten daarvan verschillen enorm. Dát gedwongen prostitutie voorkomt en een reëel probleem is, daar zijn de organisaties het wel over eens. Mariska Majoor schat dat hooguit 20 procent van de vrouwen in de seksindustrie gedwongen werkt. “In ieder geval niet de 80 procent waarover je ook wel hoort in allerlei rapporten. Maar het irriteert me dat er continu over percentages gesproken wordt, want 20 procent op ongeveer 20.000 prostituees is natuurlijk nog hartstikke veel.”

Toos Heemskerk, die veel straatwerk verricht op de Wallen en vrouwen die uit de prostitutie willen stappen helpt, is het niet eens met de schatting van Majoor. “Het is moeilijk vast te stellen hoeveel vrouwen gedwongen in de prostitutie werken. Het gaat natuurlijk ook om vrouwen die ooit onder dwang de prostitutie in zijn gekomen, maar er inmiddels zo lang werken dat ze, als je ze vraagt of ze gedwongen worden, zeggen dat dat niet zo is. Ze kennen inmiddels geen ander leven meer. Ik denk dat ongeveer driekwart van de vrouwen onder dwang in de prostitutie is beland.”
ALMELO - Het was in de tijd dat de gebroeders B. de scepter zwaaiden over de Wallen voor prostituees onmogelijk daar te werken zonder geld aan deze mannen af te dragen. Dat heeft een van de vermoedelijke slachtoffers van de bende mensenhandelaren tegen de politie gezegd.
 
De rechtbank in Almelo behandelt deze weken de rechtszaak tegen zes verdachten van mensenhandel, de 'Groep B.'. Jarenlang zou het netwerk tientallen vrouwen op gewelddadige wijze hebben gedwongen zich te prostitueren.
(...)
Aan het front op de Wallen een hoofstuk uit 'Chaos aan de Amstel - Fraude en corruptie in Amsterdam' (Jos Verlaan, 1999)
In het beste geval worden de bovenverdiepingen van coffeeshops voor hoge prijzen verhuurd als slaapadres voor in de buurt werkende, veelal illegale prostituees. De omzet die met deze logeerplekken – vaak niet meer dan wat matrassen in een kamer – wordt binnengehaald, is zelfs hoger dan de geschatte omzet in de raambordeelexploitatie: jaarlijks zo’n tien miljoen gulden voor de 350 ramen die de Wallen drie jaar geleden nog telde. ‘Grijze panden’, zo wordt veel onroerend goed op de Wallen in het jargon van de politie en de gemeente aangeduid.
De slager van dat pand aan de Oudezijds stelt zich in de buurt bescheiden op, maar was jarenlang zo’n ondernemer die etages boven zijn bordelen aan illegalen verhuurde. ‘Een onverwachte nieuwkomer in dit gezelschap’, zo wordt hij door de commissie-Van Traa omschreven. ‘Een kleine middenstander uit de buurt die zich heeft opgewerkt via ontduiking van importheffingen, de investering in zogenaamde telehouses, en die verder de woonruimten boven zijn zaken ook zo op zijn eigen manier exploiteert.’
In het verleden was de slager al eens gepakt in verband met gesjoemel met vleesinkoop. In de jaren negentig breidde hij zijn imperium op de Wallen verder uit met bordelen en de verhuur van etages aan illegalen. Daarvoor werd hij in 1995 veroordeeld tot een boete van 50.000 gulden, waarvan de helft voorwaardelijk. De verhoren na zijn aanhouding geven een beeld van zijn manier van zaken doen.
Eerst de slager zelf, Jan, op het politiebureau: ‘Ik herinner u aan een vergadering waarbij leden van de politietop aanwezig waren en is verklaard dat de verhuur aan illegale prostituees rustig door zou kunnen gaan zonder dat er tegen opgetreden zou worden. Als de politie illegale prostitutie toestaat, weet je dat die mensen ook ergens moeten kunnen wonen. Op de verhuur maak ik winst. Ik heb ook een slagerij.’
Een voormalige huurder: ‘Ik woon sinds 29 maart 1994 in de Beursstraat 25. Ik deel een kamer met een vriendin. Samen betalen we elke week 350 gulden. Dat geld wordt opgehaald door een man die zich Roberto noemt. Ik heb mij nooit bij de politie gemeld. De verhuurder heeft mij niet gevraagd om mijn identiteitspapieren te tonen.’
Een andere huurder: ‘Ik ben direct na mijn aankomst in Amsterdam naar perceel Warmoesstraat 56 gegaan. Ik woon nu op de Warmoesstraat 74 en betaal 500 gulden per week voor een kamer die ik met vier personen deel. Ik huur van een neger die werkzaamheden verricht in perceel Warmoesstraat 47 te Amsterdam. Ik heb mij in Nederland niet gemeld bij de politie.’
Nog zo’n huurder: ‘Veertien dagen geleden ben ik teruggekomen naar Nederland. Roberto en een Marokkaan komen de huur ophalen. Ik weet dat de eigenaar van de panden een blanke man is en een slagerij heeft. Ik ben illegaal in Nederland. Ik betaal 500 gulden per week huur. De verhuurder heeft me niet gevraagd om mijn identiteitspapieren te tonen.’
Een medewerker van de slager: ‘Jan wist precies wie er op de kamers verbleven. Hij hield dat allemaal bij. In de slagerij van Jan hangt een bordje waarop in het Spaans geschreven staat dat hij kamers verhuurt. Op de kamers waar ik geweest ben staan meestal drie bedden per kamer. De meeste mensen die in de huizen van Jan wonen, verblijven en werken illegaal in Nederland. Bijna alle kamers van Jan zijn verhuurd aan mensen die in Nederland in de prostitutie werken.’
 
(...)
 
Een vertrouwelijke rapport ‘voor intern gebruik’ van bureau Warmoesstraat uit 1996 over de prostitutiebranche legt bloot wat met zo’n imperium, waarnaast de overheid haar zeggenschap verloren heeft, in de praktijk allemaal mogelijk was. ‘Rood licht, valse hoop’ was de naam van het rapport dat handelt over de onderbuik van het prostitutiecircuit op de Wallen, gebaseerd op achttien maanden praten met illegale prostituees, bewerking van processen-verbaal en observaties in de buurt. Het is een verhaal over vrouwenhandel, uitbuiting, paspoortvervalsing en omkoping. Uitingsvormen van een Derde-Wereldeconomie – midden in Amsterdam. Het rapport legt de relatie bloot tussen het circuit van honderden illegale prostituees achter de ramen en de verharding van de criminaliteit op straat waar Noord-Afrikaanse ‘beschermers’ in het kielzog van de vrouwen het straatbeeld bepalen en zich behalve met prostitutie ook met drugshandel, berovingen en vechtpartijen onledig houden. Illegale vrouwen die naar Amsterdam waren gehaald, werden in het circuit voor drieduizend gulden doorverkocht aan andere handelaren als ze niet snel genoeg rendement opleverden. Ook werd levendig gehandeld in vervalste verblijfspapieren, drugs, wapens en medicijnen. De recherche trof vrouwen achter de ramen aan die in het land van herkomst torenhoge schulden bij vrouwenhandelaren hadden gemaakt om hier te mogen werken en die bij aankomst hun paspoort aan bordeeleigenaren hadden moeten afgeven. Pesterijen of zelfs mishandeling volgden als er te weinig geld binnenkwam en schulden niet op tijd werden afgelost. De politie sprak met vrouwen die zeven dagen in de week zestien uur per dag achter het raam stonden. In het rapport wordt het Wallencircuit afgeschilderd als een schijnwereld, die zo bedrieglijk was dat zelfs eigen collega’s bij de politie op corruptie in het prostitutiecircuit werden betrapt.
Na legalisering ging seksbranche verder ondergronds (NRC Handelsblad, Jos Verlaan, 22 Augustus 2008)
Paspoortvervalsing, uitbuiting, mishandeling en vooral een goed georganiseerd maffiacircuit van vrouwenhandel. Tien jaar geleden omschreef een speciaal team van de Amsterdamse politie in een vertrouwelijk rapport de wereld van het prostitutiecircuit op de Wallen bloot. Er waren daar toen minstens 27 netwerken van vrouwenhandelaren actief. En een uitgebreid netwerk van straatpooiers.
Vrouwen die vaak zeven dagen per week en zestien uur per dag achter de ramen stonden. Die voor een paar duizend euro aan andere handelaren werden doorverkocht. Hun zogenaamde ‘beschermers’ handelden in vervalste identiteitspapieren, drugs, wapens en medicijnen.
Het vertrouwelijk rapport daarover, Rood licht valse hoop verscheen aan de vooravond van legalisering van de raamprostitutie. Legalisering zou aan die wantoestanden een einde maken, was toen de hoop van de politie.
Zandpad
 
raamprostitutie op boten in Utrecht.
 
Signalen Mensenhandel Zandpad - openbare versie (29 Mei 2008, Afdeling bestuursinformatie, Sector Bestuurs- en Concernzaken)
 
pagina 3:
De Politie Regio Utrecht heeft in een operationele analyse van registratiegegevens in een tijdspanne van acht maanden negen concrete signalen van mensenhandel aangetroffen op het Zandpad.
pagina 8:
In het kort ziet de GG&GD de volgende signalen op het Zandpad: een snel wisselende populatie (30- 40% van de vrouwen) van veelal Oost-Europese meisjes, die nauwelijks de Nederlandse taal spreken. De GG&GD zet vraagtekens bij de leeftijd van deze meisjes, net wel of net niet 18. Bij navraag naar de reden van aanwezigheid op het Zandpad hebben ze opvallend vaak hetzelfde verhaal. Vrouwen zijn regelmatig in gezelschap van ‘vriend’ of ‘broer’, welke onder meer chauffeuren. Een enkele keer worden lichamelijke tekenen gezien die kunnen wijzen op geweld (blauwe plekken etc.).
pagina 9-10:
Ook vrijwilligers kerkelijke organisaties zien opvallend veel angstige Oost-Europese meisjes Vrijwilligers van verschillende kerkelijke organisaties zijn vaak al jarenlang actief op het Zandpad. Ze gaan langs bij de woonboten en proberen met de vrouwen in contact te komen. Ze komen ook in de nacht op het Zandpad.
Ze komen opvallend veel jonge meisjes tegen uit Oost-Europa die de Nederlandse taal nauwelijks spreken. Meisjes maken een angstige indruk en worden vaak vergezeld door ‘vage’ mannelijke types die controlerend gedrag vertonen (meeluisteren etc.) en de vrijwilligers in enkele gevallen ook fysiek belemmeren om bij de meisjes te komen. De bevolking van de woonboten wisselt razendsnel, prostituees geven aan veel voor hun werk te reizen en zijn niet gebonden aan een vaste werkplek. Tijdens gesprekken met vrouwen op drie vrijdagavonden, treft één van de kerkelijke organisaties twee Oost-Europese vrouwen aan waarbij ze de situatie niet pluis achten (slecht uitzien, verdrietig, gesloten). Ze spreken in totaal op deze avonden ongeveer 40 vrouwen, waaronder ook veel vrouwen niet afkomstig uit Oost-Europa (veel uit Santo Domingo).
 
(...)

Het HAP zag in 2007 874 vrouwen op het Zandpad. In de 2e helft van 2007 kwamen er 47 op eigen initiatief bij het HAP praten over dwang (al dan niet bij henzelf). Bij het outreachend werken ziet het HAP per ronde enkele tientallen vrouwen. Bij de helft hiervan plaatsen ze vraagtekens. Binnen deze groep zien ze veel Oost-Europese vrouwen. Opvallend is ook een snel wisselende populatie ‘piepjonge’ Bulgaarse meisjes, waarvan veel afkomstig uit Alkmaar (gesproken wordt van een ‘Bulgaarse golf uit Alkmaar’). Deze groep maakt een angstige indruk, vertonen schichtig gedrag, zijn vaak veel te mager en bij het uitspreken van het vermoeden mishandeling ‘klappen ze dicht’.
Op www.hookers.nl worden door klanten recensies geschreven over de dienstverlening van prostituees. MGZ inventariseerde afgelopen december alle recensies met betrekking tot het Zandpad. Gescreend werd op herkomst van de vrouwen, werkverleden en meldingen van dwang/misstanden. De maanden daarna is de website ten aanzien van het Zandpad alleen gescand op de herkomst van vrouwen en op meldingen van misstanden.
Uit de analyse van december bestaat het beeld van een sterk wisselende populatie op het Zandpad met veel vrouwen uit Oost-Europese landen. Over vijf vrouwen zijn meldingen van misstanden (van de 88, echter klanten hebben voorkeur voor vaste vrouwen waardoor de snel wisselende vrouwen niet veel worden besproken). In deze meldingen wordt gesproken van nervositeit, uitputting, lange werktijden, onvrije keuze van standplaats en expliciet van gedwongen prostitutie (twee meldingen). Het betrof alle keren Oost-Europese vrouwen en een enkele keer wordt wederom een relatie met Alkmaar gelegd.
Pagina 21-22:
In de nulmeting prostitutie worden cijfers uit 2005 vermeld: de afdeling Commerciële Zeden van de politie Regio Utrecht heeft in 2005 75 signalen van mensenhandel ontvangen. In 24 zaken is het tot een aangifte gekomen. Uiteindelijk zijn 14 dossiers naar het Openbaar Ministerie gestuurd. Een groot deel van de zaken betrof mensenhandel op het Zandpad. De politie gaf toentertijd aan dat het ging om het topje van de ijsberg en dat bij nader onderzoek veel meer zou worden gevonden. Naar aanleiding van deze bevindingen heeft bij de politie een reorganisatie plaatsgevonden: het Team Commerciële Zeden werd gevormd. De nulmeting rapporteert een schatting van de politie dat tussen de 50 en 85% van de prostituees in Utrecht het werk niet vrijwillig doet (Bestuursinformatie, 2006 [ze bedoelen de Nulmeting prostitutiebeleid]).
Spijkerkwartier
 
raamprostitutie in Arnhem, ramen zijn gesloten.
 
Gebiedsagente (een agente in het Spijkerkwartier, uit het boek "Verlicht kwartier, 40 jaar Arnhemse Spijkerbuurt" uit 2003 door Kees Crone)
Als gebiedsagent c.q. sociaal werker heeft zij dikwijls vertrouwelijk contact met de 'meisjes'. Velen van hen zeggen voor zich zelf te werken, maar er blijken dan toch bepaalde mannen om hen heen te hangen. 'Als ik zo iemand vraag hoe zij hier verzeild raakte, hoor ik meestal een zelfde verhaal. Ze werd op achttienjarige leeftijd in de disco verliefd op een donkere jongen, juist toen het thuis niet zo lekker liep. Van het een kwam het ander om uiteindelijk achter het raam te belanden. Dat is dan soms al jaren geleden. Ik kan het niet bewijzen, maar ik denk dat de meeste meisjes zo in de prostitutie raken.'
Prostituee (prostituee Biance in het Spijkerkwartier, uit het boek "Verlicht kwartier, 40 jaar Arnhemse Spijkerbuurt" uit 2003 door Kees Crone)
Ze schat dat er al met al nog honderd prostituees in de Spijkerbuurt actief zijn. Van hen is de helft zelfstandig zoals zij. De anderen zijn dat niet en hebben een betaalde beschermer (...)
Ze geeft toe dat het contact met buitenlandse vrouwen moeilijk is. De taal is een barrière. Oostblokmeisjes hebben ook allemaal een pooier en krijgen nauwelijks de kans met anderen te praten. Als ze het al proberen, krijgen ze snel met hem te maken. Een grote bek is het minste dat ze krijgen kunnen. Heel vervelend, vindt ze.
Raamprostitutie in Den Haag
 
Prostitutiebeleid failliet (artikel uit 2004 van Hester Jansen met daaronder de reactie van Marieke van Doorninck van de mr A de Graaf Stichting)
Het is erg moeilijk om prostituees te interviewen over hun werk. Een negentienjarige vrouw uit de Haagse Geleenstraat wil wel praten: zij vindt prostitutie een normaal beroep, maar loopt er niet mee te koop. Ze verdient honderd à tweehonderd euro per dag, waarvan ze per dag vijfentachtig euro aan raamhuur moet betalen. Zelf doet ze het uit vrije wil, maar ze schat in dat meer dan de helft van haar collega's gedwongen in de prostitutie zit. Het meisje dat in het raam tegenover haar staat, moet meteen haar geld afstaan aan een loverboy zodra ze een klant heeft gehad.
"reportage Mistanden in de prostitutie - Gevangen achter het raam" (Volkskrant, Menno van Dongen, 5 Mei 2007):
 
'In Den Haag is grofweg 70 procent van de raamprostituees slachtoffer van mensenhandel', zegt de 33-jarige zedenrechercheur Anita (uit privacyoverwegingen mag haar achternaam niet in de krant). Ze werkt al jaren voor de Ploeg Commerciële Zeden en begon haar carrière als wijkagent op de tippelzone.
'Veel vrouwen zijn slachtoffer, maar dat weten ze zelf niet, of ze willen het niet weten', stelt de rechercheur. 'Het is voor hen een grote stap te erkennen dat ze erin zijn getuind, bijvoorbeeld via de loverboy-methode. Ze schamen zich, zijn bang of ze denken dat ze verliefd zijn op hun pooier.'
(Ik wil hier nog iets aan toevoegen. Ik heb begin 2006 de cultureel antropoloog Paul van Gelder gesproken. Hij vertelde me dat hij de situatie in Den Haag goed kent. Volgens hem werken veel prostituees in Den Haag zelfstandig. Ik weet niet wie ik moet geloven. Nu moet ook gezegd dat Paul van Gelder me het advies gaf om te gaan kijken in de prostitutiebuurten op het moment dat raamprostituees een lunchbreak hebben, dan gaan ze bijelkaar zitten om te eten en dan kun je dus zien of ze het vrijwillig doen. Kennelijk gaat hij ervan uit dat alle gedwongen prostituees 24 uur per dag bewaakt worden, wat misschien ook kan verklaren waarom hij zegt dat veel raamprostituees in Den Haag zelfstandig werken.)
 
Sandra (moeder van twee kinderen) kwam op haar 21ste via een vriendin in de Haagse prostitutie terecht. Puur voor de commercie: dure kleren en een huurappartement van 1400 euro. In het begin had ze het naar haar zin, maar de sfeer veranderde snel. „Tegen het einde was er zoveel ellende. Ik had een raam in de Geleenstraat en kon in zo’n hoekspiegel de hele straat overzien. Zo zag ik elke dag zeker tien dikke Mercedessen of BMW’s komen aanrijden waar dan meisjes uitstapten. Het wemelde van de pooiers, want dat zijn de loverboys. Ik schat dat er zeker vijftien van die gasten op een dag langskwamen. Sommigen ranselden ook geregeld collegaatjes van me af.”
Raamprostitutie in Groningen
 
Onderzoeksrapport van Goderie e.a. ('Illegaliteit, onvrijwilligheid en minderjarigheid in de prostitutie een jaar na de opheffing van het bordeelverbod', uit 2002)
De groep Bulgaren blijkt in Groningen een redelijk constante factor te zijn. Gedurende reeds enkele jaren is de groep aanwezig binnen de raamprostitutie in Groningen. Volgens één van de geïnterviewden bestond 75 procent van de meisjes achter de ramen uit Bulgaren ten tijde van het interview in november 2001. Men doelt daarmee op de groep Bulgaarse prostituees, vaak met ook de aanwezigheid van Bulgaarse mannen. Ze zijn grotendeels uit hetzelfde dorp of dezelfde regio in Bulgarije afkomstig. Ze worden vaak geassocieerd met 'problemen' waarbij gedoeld wordt op groepen Bulgaren die zich bezighouden met mensenhandel, mensensmokkel en andere vormen van criminaliteit. De aanwezigheid van deze mannen op straat wordt als bedreigend ervaren. Het is de inschatting van geïnterviewden dat het meestal jonge meisjes betreft die onder controle staan van pooiers' of 'loopjongens'. (...) Het viel de onderzoekers op, al lopend door de straat, dat er een man rondliep die de kamers langsging en daar met een notitieboekje in de hand geld inde.
Raamprostitutie in Leeuwarden
 
De Rode Draad beschrijft raamprostitutie in Leeuwarden in hun rapport "Voor de draad ermee" (2005):
We zijn in Leeuwarden eerst naar het raamgebied getogen. Aldaar hadden we het vermoeden dat in het raamgebied veel vrouwen werken zonder de juiste papieren. We zagen  bijvoorbeeld vele Bulgaarsen en wij weten dat zij geen reële kans hebben op grond van de associatieverdragen van de Europese Unie legaal in Nederland te werken. Enkelen onder hen konden legaal werken nadat ze een advocaat voor veel geld het vereiste document – een Machtiging tot Voorlopig Verblijf bij de Nederlandse ambassade in Bulgarije hebben laten aanvragen.
Daarnaast viel ons de aanwezigheid op van vele mannen die de vrouwen controleerden. Zij probeerden bijvoorbeeld te verhinderen dat wij met de vrouwen spraken. Zij versperden ons de weg en intimideerden ons door ons te betasten. Zij zitten bij de vrouwen in de kamers en wij meenden te zien dat onze komst net voorkwam dat een vrouw mishandeld werd. Wij constateerden ook dat veel vrouwen geen benul hadden van wat het zelfstandig ondernemerschap inhoudt.
Dat geldt overigens ook voor de verhuurders. Zij geven geen bonnen af van de huur en laten de vrouwen op de werkplek hun domicilie kiezen. Veel vrouwen slapen en wonen daar en kunnen ‘s nachts niet naar buiten omdat de bedrijven op slot gaan. Wij moeten er niet aan denken dat daar ooit brand zal uitbreken Welke zelfstandige ondernemer woont bij de verhuurder en heeft diezelfde verhuurder als adres van haar bedrijf? Wij vinden dat een kwalijke zaak. De vrouwen zijn daardoor volstrekt afhankelijk van de verhuurder en kunnen ook niet protesteren tegen onverwachte huurverhogingen. Door de hoogte van de huur worden vrouwen gedwongen om zes of zeven dagen per week te werken en moeten zij zwaar concurreren, door bijvoorbeeld onveilige seks aan te bieden. Dat er vooral onveilige, orale diensten worden geboden kunt u zelf constateren als u de verhalen van klanten op internet leest.
Wij vinden het van belang dat het zelfstandig ondernemerschap in de raamgebieden door de exploitanten serieus wordt genomen. Wij vertellen de vrouwen dat als de exploitanten ze als zelfstandig ondernemer behandelt ze ook nota’s van de raamhuur moeten afgeven, voorzien van naam en adres van de verhuurder en een behoorlijk huurcontract moeten overleggen. Dat gebeurt lang niet overal.
We moesten ons bezoek aan het raamgebied in Leeuwarden echter afbreken omdat een van de verhuurders wilde voorkomen dat de ‘zelfstandige ondernemers’ zelf konden bepalen of ze met ons wilden spreken. Met andere woorden, wij zijn op een nogal grove wijze weggejaagd. Een exploitant die wel toestaat dat loverboys in de hofjes rondlopen maar ons tegenhoudt, geeft geenszins blijk van de bereidheid prostituees als zelfstandige ondernemers te zien, laat staan ze als zodanig te behandelen.
Raamprostitutie in Alkmaar (Achterdam)
 
Een reactie van een lezer op een artikel in het Noordhollands Dagblad, "PVDA: 'Verhuurders van Achterdam maken uitbuiting mogelijk'" (23 September 2007). Ze bedoelen Nool en Oyen:
Hier heeft de pvda fractie wel een punt. Ik heb 5 jaar op de achterdam gewoond en kon dus dagelijks zien hoe het daar verloopt. Er loopt daar elke dag een klein morsig mannetje met snor rond die regelmatig Oost-Europeaanse meisjes naar een kamertje brengt. Ik heb de stellige indruk dat deze meisjes geen woord Nederlands spreken en volledig afhankelijk zijn van deze 100% pooier. De heren beheerders o.l.v. Nollen vragen dit miserabel figuur regelmatig hoe het met "de zaken" gaat... "koet, hiel koet" zegt die smeerlap dan vervolgens. Voor mij is het wel duidelijk dat ondanks die nobele bedoelingen met videobewaking en medische voorzieningen voor de dames aldaar er een grote, grote hoop rottigheid plaatsvind op de achterdam. [een lezer: 23-9-2007]
'Veel gedwongen prostitutie Achterdam', Noordhollands Dagblad, 27-6-2007:
De politie schat in dat een groot aantal prostituees op de Alkmaarse Achterdam er gedwongen werkt. Volgens Jan Keller, afdelingschef van de Alkmaarse politie ontwikkelt de verborgen criminaliteit achter de raamprostitutie zich naar een 'niet acceptabel' niveau.

Keller deed zijn uitspraken gisteravond tijdens een vergadering van de commissie bestuur en middelen waarbij de notitie 'Aanpak prostitutie Alkmaar' werd besproken. (...)
"Rijke familie gijzelt en besteelt advokaat", Noordhollands Dagblad, 15-2-2006 (de advokaat is trouwens Arie van Driel die ook heeft samengewerkt met Anna Ziverte, zie ook het artikel 'Van vrouwenhandel beslist geen sprake', Noordhollands Dagblad, 2-3-2006):
(...) De met zijn gezin in Luxemburg woonachtige S. noemt zich adviseur van een groot aantal ondernemingen. Een daarvan, First in Line, kocht in oktober 2003 een kantoor voor vreemdelingenadvocatuur aan het Luttik Oudorp in Alkmaar. Bedoeling was dat jongste dochter J.S. na haar rechtenstudie die praktijk zou runnen.
Achterdam
Vijf maanden werkte ze onder begeleiding van de vorige eigenaar, een alom bekende advocaat. Ze zag dat 80 procent van de klanten prostituees waren. Meisjes uit Oost-Europa die op de aanpalende Achterdam de betaalde liefde bedreven en voor wie het kantoor papieren, peeskamers, lingerie en condooms regelde. Ze werkten zogenaamd als zelfstandige, maar werden uitgebuit door keiharde pooiers van Zuid-Europese afkomst. (...)
Overige raamprostitutie
 
Rapport van TAMPEP (2000-2002) (TAMPEP is een Europese hulpverlenersorganisatie voor prostituees. Zij richten zich vooral op SOA-bestrijding. Zij verrichten veel veldwerk onder raamprostituees in Nederland)
Ninety percent of the women from Central and Eastern Europe are - some way or the other - in the power of pimps, madams or traffickers. Many women accept it without much protest, but some of them want to change the situation. This means that the TAMPEP worker is regularly asked for advice on how to be liberated from the power of pimps.
De Finse raamprostituee Lisa (die werkt in een provinciestad) die aan het woord komt in het boek 'Ga je mee, schat?' van Bert Voskuil en Henk Ruigrok uit 1998.
Ik heb altijd alleen voor mezelf gewerkt. Ja, er zijn wel eens mannen bij me geweest om te vragen of ik hun vriendin wilde worden. Maar die waren alleen op mijn geld uit. Dat was een Turk en later een Marokkaanse man. Maar ik ben niet zo gek als veel andere meisjes in dit vak, die bijna al hun geld aan hun vriendjes geven. Ik vind dat, als ik een vriend heb, hij mij geld moet geven en niet andersom.
Een raamprostituee op hookers.nl (30-1-2007 en 31-1-2007):
Ik denk dat zo'n 90% van de meiden, werkt voor een ander ze portemenee om het het maar netjes te zeggen.. zodra ze het woordje ''vriendje'' ook wel pimp noemen weet je hoe laat het is.
Ik heb het zelf ervaren en zie het nog steeds om me heen. Het is oud nieuws. En het gaat al eeuwen zo, en ik zie er geen oplossing voor zo 1,2.3.. spijtig maar helaas waar
Dus die boycotlijst van meiden die onder dwang werken.. haha
Nou astjeblieft zeg wat een onzin .. sluit dan maar gelijk de gehele wallen
Wat in bepaalde clubs gebeurt gaat je fantasie nog te boven, want dat is veel afgeschermder. (...)
Ik sta met jonge meiden om me heen. En tja in het algemeen zijn er weinig meiden die op hun 18e verjaardag denken : weet je wat, ik ga de **** spelen. Bijna ieder huisje heeft z'n kruisje. De meeste zijn er niet vrijwillig ingekomen. Maar met mooie praatjes of simpelweg bedreigingen.Maar ik ken wel een stuk of 3 meiden die er om de verkeerde redenen in zijn gekomen maar nu zelfstandig en zonder dwang nog in het vak zitten .. dus ze zijn er wel
Een raamprostituee in het artikel De overheid is nu mijn pooier (2007) uit de het dagblad De Trouw, door Ludette el Barkany:
Mij wordt dagelijks door Marokkanen, Turken of Oost-Europeanen gevraagd of zij mijn pooier mogen zijn. Ik ken voorbeelden van meisjes die verliefd worden op zo’n man die misbruik van ze maakt, maar ik snap niet waarom die vrouwen niet naar de politie gaan.
Uit het boek 'Een haar per dag — Dertig maanden in de prostitutie' (1988) door Jody Peter en ghostwriter Michiel Hegener. Jody werkte (waarschijnlijk) eind jaren zeventig, begin jaren tachtig gedwongen in de prostitutie door een man op wie ze verliefd was. Dat gebeurde in clubs en achter het raam.
Pagina 123:
Er waren veel zaken waarover ik alleen met haar [een andere prostituee] praatte – niet dat het veel oplossingen bracht, want zij had haar eigen problemen. Aan haar en nog een paar meisjes had ik toevertrouwd hoe Carlos me behandelde en zij hadden mij over hun eigen pooier verteld. Achter het raam naast me werkte een tijdje een gescheiden vrouw die een zoon als pooier had. Als het nodig was, sloeg hij haar ook – één keer zelfs waar ik bij was.
Er waren ook pooiers die hun meisjes zo goed onder de duim hadden met psychologische dreigementen en manipulaties, dat ze hen niet hoefden slaan. Met de pooiers die dat wel deden, hadden ze gemeen dat ze voor hun meisje veel of zelfs alles betekenden. Als je verder niets hebt, geef je zelfs om iemand die je uitzuigt, intimideert en mishandelt. Ik kwam erachter dat bijna ieder meisje in de straat wel een pooier had aan wie ze haar geld moest afstaan.
Pagina 165:
Ik heb dit boek al heel lang willen schrijven, omdat er naar mijn mening in het algemeen grote misverstanden over prostitutie bestaan. Het beeld van de Happy Hooker dat velen van prostituées hebben, bijvoorbeeld. Dit beeld is naar mijn gevoel schadelijk: het verdoezelt de rol van de pooiers, de uitbuiting en de grove mishandeling waarmee zij een grote meerderheid van de prostituées in hun greep houden. In de jaren dat ik zelf in de prostitutie zat, ben ik nog nooit een Happy Hooker tegengekomen.
De wereld van de prostitutie is nog steeds ondoorzichtig en duister. Informatie naar buiten toe wordt belemmerd – in de eerste plaats door pooier-intimidatie, maar ook doordat veel prostituées zelf moeite hebben de rotsituatie waarin ze zich bevinden te erkennen. Het gevolg is dat er vaak misdadige en onmenselijke dingen gebeuren waar de rest van de maatschappij geen weet van heeft.
Met de hulp van Michiel Hegener hoop ik een boek te hebben samengesteld dat veel mensen de ogen zal openen voor de pure slavernij die de prostitutie in de meeste gevallen is.
Uit het archief van www.nrc.nl:
Bordelen worstelen met gedoogbeleid
Door onze redacteur ANNEKE VISSER
Donderdag 07-11-1996
Bordeelhouders op de Wallen in Amsterdam worstelen met de harde aanpak van hun negotie door de gemeente. Zij vrezen dat de illegale prostituees daardoor de straat op worden gejaagd.
 
(...)

De tegenwerping van de bordeelhouders dat door het optreden van Patijn de illegale prostituees de straat op worden gestuurd, pareert de gemeente met het argument dat deze vrouwen nu niet minder dan de gevangenen van de desbetreffende bordeelhouders zijn. "Ze moeten hun paspoort inleveren en kunnen vaak geen kant op", aldus een woordvoerder. Badoux op zijn beurt: "Dat is een gotspe. De gemeente is zelf verantwoordelijk voor deze praktijk. Soms houden bordeelhouders paspoorten in, omdat zij ervoor opdraaien wanneer de vrouwen zich niet kunnen identificeren."
 
(...)
zie vervolg op:
 

Reacties

WW op 16-03-2006 19:07
Sprakeloos,...
 
En verdrietig,...
 
WWZzz
kris2 op 16-03-2006 20:29
Uuuuuh, ik had dit stukje alleen verplaatst. Mijn index/intro overschreed de maximum 64kb. (Hoewel, ik heb nog een weeffoutje kunnen verbeteren)
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Onestat
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl